10...9...8...7...6...5...4...3...2...1...

HAPPY NEWYEAR!!!!

Bij mij is het al zover, maar jullie moeten nog eventjes wachten: 2009!
Ondanks alle goede voornemens over vroeg op bed omdat we de volgende ochtend (nu) weer moeten werken, zijn we me de staf (dus Jantine, Fer, Hans Christian, Elise en ik) naar de brug tussen Corowa en Wahgunyah gegaan, waar een groot feest was en waar om twaalf uur een hele hoop vuurwerk de lucht in geslingerd werd.
We hadden tevoren in het clubhuis met de staf en een paar gasten een uitgebreid oudejaarsdiner (tea, in het australisch) gehad, met een voorgerecht, hoofdgerecht en drie toetjes. :P Wim had al een toetje bedacht toen bleek dat Barbara ook vanalles aan taart en traditionele (denk ik) Australische dingen meegebracht had en Jantine en ik hadden na het eten een lading appelflappen in de over gegooid, die best goed gelukt waren, al zeg ik het zelf. Om negen uur ging de champagne open en wensten we elkaar een gelukkig nieuw jaar, daarna was het feestje bij de ASCC voorbij.

Ik kan heel moeilijk een indruk geven van het feest bij de brug, want de sfeer kan ik niet zo best in woorden vastleggen. Zo'n beetje het hele dorp was er wel denk ik, veel mensen hadden hun eigen stoeltje mee en hun eigen bier (want er mocht daar geen alcohol verkocht worden). In het midden van het gradveld (?) stond een klein openluchtpodium en was een dansvloer. De band speelde alle bekende nummers (maar beter spul dan wat in Nederland meestal bij dit soort gelegenheden gespeeld wordt) en de dansvloer was best vol. Er hing een goede sfeer en tegen een uur of elf was de halve bevolking dronken of bijna dronken, vooral in de pub in Wahgunyah waar we even later heen gingen. We hebben het vuurwerk bekeken vanuit Wahgunyah, aan de overkan van de rivier de Murray. Dronken Autraliërs zijn nét iets te gezellig, maar daar was wel aan te ontkomen ;).
Het vuurwerk was supermooi, zo lang het duurde. Ik vond het heel frappant dat, zodra het vuurwerk afgelopen was en iedereen mekaar een gelukkig 2009 gewenst had, de exodus begon. Iedereen vertrok om half één naar huis. Feest voorbij. Voor ons was dat niet zo slecht, want omdat ik gisteren één uur op bed lag ben ik nu nog een beetje te genieten. Tot om zeven uur mijn wekken ging lag ik in een absolute coma.

Dus nogmaals: een heel gelukkig en gezond tweeduizendnegen. Many happy landings voor de zweefvliegers!

De verzamelde werken van Karel van het Reve

Je leest het: ik lees.
In de afgelopen 20 dagen heb ik zo'n 1600 pagina's gelezen in zes boeken, waaruit blijkt dat ik veel te veel vrije tijd heb (en ik zit natuurlijk op vrijwel elk vrije moment te lezen). Vandaag begon regenachtig en dat veranderde langzaam naar harde wind, dus de deuren van de hangaar zijn de hele dag dicht gebleven. Wel was het vanochtend vroeg nog mooi weer, waardoor ik tijdens mijn fietsrondje niet ben natgeregend.

Omdat er niets valt te vertellen over het vliegen (want gisteren zijn er drie vluchten gemaakt en vandaag geneen), ga ik het maar over boeken hebben :P. Waarom? Er is hier niet echt iemand met wie ik het over boeken kan hebben en die dezelfde boeken leest als ik, en daar hoef ik me in mijn blog niets van aan te trekken ;).

'I, Claudius' van Robert Graves (een boek dat ik van Frank gekregen had), heb ik natuurlijk al lang uit. het was erg mooi, maar aan het eind van het boek begon het me te dagen dat de televisieserie met dezelfde titel die ik gezien heb, gaat over het vervolg op dit boek: 'Claudius the god' (o.i.d.). Niettemin is 'I, Claudius' erg mooi en heel leerzaam, ik wist nog niet zoveel over onder andere Livia en Caligula.

Volgens mij heb ik hierna 'The Death of Ivan Ilyich' gelezen: iets meer dan honderd pagina's Tolstoi-plezier. Supermooi, dat wil zeggen, als je van Tolstoi houdt. Als je hem voor het eerst leest kan het vaak even doorbijten zijn (maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik te jong begonnen ben met een engelse 'War en Peace'), maar ik ben helemaal verslingerd aan zijn stijl. 'The Death of Ivan Ilyich' gaat over een rechter, Ivan Ilyich, die (hoe kan het ook anders?) door een vervelende val een interne verwonding heeft (maar dat weet hij niet) en aan het sterven is. De reacties van zijn omgeving zijn niet zoals hij zou willen (ze zitten allemaal een beetje ongeduldig te wachten tot hij eindelijk de pijp uit gaat), en hij zit vol zelfmedelijden. Prachtig omschreven en heel sterk.

'Bad Luck en Trouble' van Lee Child haalde ik uit de boekenkast in het clubhuis om even wat makkelijks in handen te hebben. Niet slecht, maar het blijft een thriller van dertien in een dozijn.

'The Power of One' van Bryce Courtenay was mijn volgende slachtoffer. Ik had het geleend van Evelyn, een van de gasten hier, die het mij had aangeraden. De ik-persoon vertelt over de eerste zeventien jaren van zijn leven. Hij is een Engelsman, geboren en opgegroeid in een arme gemeenschap in Zuid Afrika. Op de kostschool waar hij erg gepest werd (alle andere leerlingen waren Boers) heeft hij besloten de 'boxing welterweight champion of the world' te worden. Zijn hele leven staat in het teken van die droom. Hij leert boksen in de gevangenis, met de zoontjes van de bewaarders en gaat (want hij is heel intelligent) met een beurs naar een van de meest prestigieuze middelbare scholen van het land. Het verhaal stopt voor hij zijn doel kan bereiken, dus ik moet het vervolg ('Tandia') ook nog lezen. Dat is overigens geen straf, want ook dit vond ik een erg mooi boek.

Hierop volgde 'Deadeye Dick' van Kurt Vonnegut, over een jongen die op zijn elfde per ongelijk een zwangere vrouw doodschiet met het geweer van zijn vader en op die manier een dubbele moordenaar wordt. Vanaf dat moment gaat het eigenlijk (vooral mentaal) alleen nog maar bergafwaards met hem, want het wordt hem door het dorp waarin hij woont en door hemzelf nooit vergeven. Als vervolgens het dorp, wanneer hij al is verhuist en zijn ouders reeds zijn overleden, getroffen wordt door een neutronenbom die alle inwoners doodt maar de niet-levende dingen onaangetast laat, kan hij de episode min of meer afsluiten. Een compleet absurd verhaal, maar wel erg mooi en overtuigend verteld.

'Brave New World' van Aldous Huxley moet je eigenlijk lezen in combinatie met '1984' van George Orwell. Beiden beschrijven een wereld waarin een absolutistische regering de gehele bevolking onderdrukt, maar de middelen en de leefstijl zijn compleet anders. In 'Brave New World' is iedereen gelukkig en tevreden en vrolijk (en als je een keer niet vrolijk bent neem je toch een tabletje soma?). Er bestaat geen priveleven (sex is een heel normaal, min of meer openbaar iets, niets om je voor te schamen als je het om en om mot tien verschillende mensen doet) en ook het gezin is afgeschaft, mensen komen uit de fabriek. Het is tegelijk een utopie en een absolute nachtmerrie, want de vrije wil bestaat bijna niet meer, maar niemand lijkt dat door te hebben. Fascinerend.

Van Wim (de vader van Grietje) kreeg ik gisteren 'Karel heeft echt bestaan' van Arnon Grunberg te leen. Het gaat over het oeuvre van Karel van het Reve. Dit kleine boekje van dertig pagina's wakkerde in mij het verlangen aan (ooh bah, wat een omschrijving) om een ander boek dat ik van Wim leen te lezen: het eerste deel van de verzamelde werken van Karel van het Reve. Ik ben inmiddels bij pagina 100 ofzo, en het is leuk om te lezen. Er gebeurt niet zo bijster veel (ik ben bezig in een autobiografisch deel over Karel's jeugd) maar ik vermaak me er wel mee. Daar komt bij dat het in het Nederlands is, en goede boeken in het Nederlands zijn hier tamelijk lastig aan te komen.

Dat was het weer. Ik heb mijn hart gelucht en hopelijk jullie niet al te erg verveeld.

kort maar krachtig

Wauw. er zijn gisteren 11 vluchten van minstens 1000 kilometer gemaakt en er is een totaal van 24.500 kilomter gevlogen vanaf Corowa.
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRGGHHH En ik heb de hele dag aan de grond gestaan!

*mopes*
Oke, maar ik ben wel heel blij voor alle piloten, want die hebben een super dag gehad.

Vandaag kwam er slechter weer over, dus was het een non-flying day. We konden als staff dus een beetje uitrusten en ik ben naar Albury geweest om vervanging te halen voor mijn uit elkaar vallende All-Stars.

Ik ben me bewust van het spijtige feit dat mijn verhaaltjes steeds korter worden, maar er gebeurt hier zo weinig dat ik niet weet waar ik over zou moeten schrijven. Excuses.

ciao

So this is Christmas...

Kerst is al bijna weer voorbij. Eigenlijk al helemaal voorbij, want vandaag is het hier niet tweede kerstdag, maar Boxing Day. Wat ik ervan begrepen heb is dat vandaag de nationale uitbrakdag is. Even bijkomen van alle alcohol en voedsel die in de afgelopen twee dagen is geconsumeerd. Dat geldt voor ons natuurlijk niet, want ook vandaag en gisteren moest er gewoon gewerkt worden. Gisteren was een mooie dag en vandaag lijkt het kneiterweer (dus het is super mooi). Gisteren was het kerstrdiner, [sarcasme] wat een feest! [/sarcasme]. We hadden en voorgerecht, uitgebreid hoofdgerecht en en toetje, en dat drie keer tussen zes en negen uur. Dat betekent dat we met voorbereiden en afwassen zo'n vijf uren in de keuken gestaan hebben. En de afwas blééf maar komen. Tegen de tijd dat (eindelijk!!) de laatste klanten weg gingen was iedereen kapot, want het was op het veld ook al heel warm en dus vermoeiend geweest.
Maar, eerlijk is eerlijk, het was wel heel lekker en ook erg gezellig (ja, ook in de keuken).

Vandaag is een beetje een bijkom dag (dus wij doen stiekem ook een beetje aan Boxing Day, ook al heb ik het gisteren bij één wijntje gehouden). Om twaalf uur vlogen alle vliegtuigen en we hebben dus vanmiddag (lees: nu) een beetje tijd voor onszelf voordat we weer eten gaan maken.

Nog een nieuwtje: we hebben hier (ja echt waar, in het miniscule dorpje dat Corowa heet en een inwoneraantal heeft van 5100) een McDonalds!! Het is niet te geloven maar hij staat er, is 24 uur per dag open en het is er nog druk ook.

Warmte en byebye Gerrit

ZO he.
Ik kreeg al commentaar dat ik een tijdje (poe he, een paar dagen :P) niets online gezet heb. Dat kwam inderdaad, zoals Ria al veronderstelde, doordat er hier bijster weinig gebeurde. We hebben een paar dagen niet gevlogen en daarna een paar dagen wel gevlogen. Same old same old.
Gisteren was even anders dan we gewend zijn. We brachten direct na de briefing het eerste vliegtuig naar de andere kant van het vliegveld (runway 05), omdat er voor de launch periode (wanneer alle zweefvliegers aan hun vlucht beginnen) vier checkstarts gemaakt moesten worden met verschillende nieuwe klanten. Het wou niet echt opschieten, en tegen de tijd dat we klaar waren met de checks stonden de klanten al klaar om omhoog gesleept te worden. Dus daar gingen we meteen mee verder. Constant tussendoor kwamen de parachutisten opstijgen, droppen en landen.
Voordat we het wisten was het twee uur en na aan half uurtje lunchen gingen we weer snel het veld op om een paar mensen nogmaals de lucht in de slepen. Pfffft. Ik wordt alweer moe als ik het teruglees. We hebben zo'n vijf uren op het veld gestaan in de volle zon met plusminus dertig graden (de zomer gaat nu echt beginnen!) en (in mijn geval) te weinig water bij me. Dus tegen de tijd dat we terug kwamen in het clubhuis kon je mijn bij elkaar vegen.

Vanochtend vroeg is Gerrit richting richting Nederland vertrokken. Gisteren hebben we ter ere van hem indonesisch gegeten. Heerlijk, maar we hebben we een eeuw in de keuken gestaan ;). Ferdinand is aangekomen om zijn taken over te nemen.

*gaapt* Ik ga verder met wakker worden.

Lisanne op de OLC!!

[informatie voor niet zweefvliegers]
De OLC (Online Contest) is een online zweefvliegwedstrijd. Zweefvliegers van over de hele wereld uploaden gps-tracking-bestanden naar een website en krijgen voor hun vlucht punten. Grotere afstand --> meer punten. Dat is niet een heel exacte beschrijving, maar nu weten jullie wel ongeveer waar ik het zometeen over heb.
[/informatie voor niet zweefvliegers]

Mijn eerste OLC vlucht is een feit!!!!! Met een beetje fantasie kun je er een FAI-driehoek van maken (niet vliegers: don't ask), maar voor de rest heb ik een beetje lokaal gevlogen en bijna 68 kilometer afgelegd. Het is de vlucht van 5 december (dank u Sinterklaasje). Ik geloof dat hij op naam van de FAC staat, dus dan heb ik voor hun alvast de eerste (?) punten van 2009 binnen gehaald!

Ik ben een tijdje weggeweest, om redenen waar ik hier liever niet over uitwijdt. Er is met mij niets aan de hand, maar er zijn in Nederland iets minder leuke dingen gebeurd waar ik mee zat (en nogsteeds zit, maar ik heb mijn emoties weer wat meer onder controle).
Bovendien is het hier steeds dezelfde same old same old.

Dus hoe was het hier de afgelopen dagen? Het heeft twee dagen geregend en er zijn nu weer twee dagen gevlogen. Eergisteren zijn we met de staff in de RSL Club (een soort veteranenclub in het dorp) naar het "Community Carroling" gegaan. Inderdaad, met een zaal vol Australiërs kerstliedjes zingen. De gemidelde stage-preformer kon niet al te best zingen en ook kwam de kerstman langs, dus dat was dubbel feest.
Het was best gezellig en het bier was lekker. Verder moet ik het er maar niet te veel over hebben want dan gaan jullie denken dat er hier in Australië niks aan is.

Vandaag hebben Jantine en ik weer gevlogen! Het stelde niet erg veel voor, maar het was wel erg leuk om weer even in de lucht rond te dobberen. Om kwart voor twaalf ging ik met Francesco achterin (ik dus voorin) omhoog in de Duo Discus. Het was best intensief slepen, want er waren allemaal thermiekbellen aan het loskomen en het was dus flink turbulent. We hebben lekker een beetje gethermiekt en omdat we niet naar beneden konden komen (teveel thermiekbellen), heeft Francesco me leren slippen. Eigenlijk ging de vlucht wel erg goed, ik maakte ook een mooie landing. Het enige waar ik aan moet denken is dat ik tijdens het slepen niet teveel moet nadenken. Dat wordt nog wat, met die hersens van mij.

EDIT (17-12-2008):
Oke, kleine correctie. Ik heb voor mijn vlucht geen punten gekregen, want ik heb hem te laat online gezet. bugger.

Sinterklaas - ronde 2

Het is toch niet te geloven, maar vandaag kregen Janitine en ik weer een doos vol Sinterklaascadeautjes! Ik moest dit jaar voor het eerst Sinterklaasavond missen, maar zo had ik het gevoel dat ik er toch nog een beetje bij was. Ik heb nu zo ongeveer een halfjaarvoorraad snoep en pepernoten en speculaas, dus dat zit wel goed. Met alle kerstversieringen en dergelijke die we gekregen hebben gaan we vanmiddag de caravan pimpen (want het is sinds eergisterenavond slecht weer en het ziet er niet uit alsof daar erg snel verbetering in gaat komen) en de holland vlaggetjes komen ergens waar de hele regio ze (hopelijk) kan zien. En dan maar hopen op een voetbalwedstrijd Nederland - Australië ;). Oh, en die cd (538) ga ik zo snel mogelijk rippen en op mijn mp-3 speler zetten, dus vandaag nog vanalles te doen.

Tijd om de kerstboom in elkaar te zetten!!

Airmail!

@Knietje, ik heb helaas nog geen gelegenheid gehad om in de bibliotheek weer te proberen om wat te uploaden, want steeds als ik in het dorp ben heb ik te weinig tijd. Misschien morgen, maar ik denk het eigenlijk niet, want er komt hier altijd eigenlijk wel wat tussen. Maar ik ga het proberen.

Goed, back to business. Het was vandaag (en gisteren) heel mooi weer, dus voor half een 's middags waren alle kisten weg en konden wij (min of meer) ontspannen. De motorvliegtuigen (drie stuks) moesten worden gepoetst, dat was wel een feest. We zitten hier op het moment met een redelijk grote sprinkhanenpopulatie, en dat is te zien aan het frontaal oppervlak (vooral de propellor, blegh) van de sleepvliegtuigen, die steeds starten en landen: ze zijn geel van de stukgevlogen sprinkhanen en zo af en toe kom je een half beest tegen. Geen leuk klusje dus. Maar de nieuw aangekochte schuursponsjes maken gelukkig korte metten met die ranzige vlekken en na een kwartiertje tot een half uur (afhankelijk van met hoeveel man je aan zo'n kist werkt) ziet hij er weer redelijk wit uit.

Ik wordt hier helemaal huiselijk: schoonmaken, koken, kapotte dingen repareren. Ik heb gisteren mijn allstars weer een beetje aan elkaar genaait zodat ze een maandje (of hopelijk twee, als de reparatie erg succesvol blijkt) langer mee kunnen, want ik voel er niet veel voor om hier nieuwe gympen te gaan kopen die ik op het veld toch stuk loop. Tegen de tijd dat we hier weg gaan ben ik een wc-schoonmaak-expert en een ramenlap-expert en een vliegtuig-poets-expert en noem maar op. Voor Hans en Ria: dit betekent niet dat ik al die nieuwe skills na aankomst in Nederland ook thuis ga toepassen, Ria blijft de meester.

Sinterklaas heeft, al mocht het even duren (hoe oud is die kerel inmiddels?), airmail ontdekt!! Jan en Lili (ja, dat stond echt op de envelop) kregen vandaag een pakketje in de bus met vertraagde Sinterklaascadeautjes!! Bij deze wil ik Sint en Piet heel hartelijk bedanken voor de mooie t-shirts :D. We zijn er erg blij mee.

..na tien minuten pure frustratie:
In het uploaden van de foto's zit geen schot, dus hier de links naar de foto's die Jantine heeft geupload (want haar lukt het op de een of andere manier wel).
http://runway24.nl/weblog/wp-content/img_3655web.jpg
http://runway24.nl/weblog/wp-content/img_3658web.jpg

Bezoek van Benalla

Vandaag was best een uneventful day.. Jantine en ik mochten (oke, moesten) FOO (een van de Pawnee sleepvliegtuigen, de VH-FOO (dat is de registratie)) en DYD (Dat is sleepvliegtuig nummer drie, een WT-9 Dynamic (das een ultralight, vliegmensen), OM-DYD (een Slovaak)) poetsen. Hans Christiaan was met Tango (Pawnee nummer twee, VH-LGT) naar Wangaratta (dat ligt hier niet zover vandaan) om hem te laten repareren. (Excuses voor de waarschijnlijk onbergrijpelijke zin. Jantine en ik hebben twee motorvliegtuigen gepoetst.) Er zijn namelijk al een paar dagen problemen met de motor daarvan. Bijna iedereen is vandaag gaan vliegen, en nu (19:49) is nog niet iedereen terug.

Vanmiddag kreeg ik van Francesco een lift naar het dorp, zodat ik een paar kaarten kon versturen. Op de terugweg zagen we een onbekende kist cirkelen: VH. Toen we aankwamen op het vliegveld was hij al geland, het bleek een ASW-28 te zijn, afkomstig van een naburig vliegveld, Benalla. Hij was hier laag komen te zitten en kon zijn veld, dat zo'n zeventig kilometer verderop ligt, niet meer halen. Hij had ook geen turbo (een hulpmotor). Ik heb een tijdje met de piloot staan kletsen, tot Grietje met LGT kwam om hem terug te slepen. Hij zou nog wel een keer op een mooie dag langskomen, zei hij.

Het is de hele dag blauw geweest, dus ook geen wonder dat niet iedereen boven kon blijven. Onze Engelsman, Richard, wordt op dit moment na een buitenlanding opgehaald door Grietje (met de Pawnee, hij kan weggesleept worden). Voor ons (de staff) was het een redelijk rustige dag. Er moesten veel kisten weg, maar daarna keerde de rust weer (ugh,.. wat een zin) en ik ben weer een stuk verder gekomen in 'I, Claudius' (bedankt Frank! Hij is supermooi!). Hierna moet ik maar weer eens iets van Tolstoj gaan lezen, ik denk 'Anna Karenina', die moet heel goed zijn.

There's no place like cloudbase

...zeker als hij op 2100 meter zit!!

Toen ik vanochtend uit mijn raam keek was het beeld dat mij begroette niet bepaald leuk: bewolking, bewolking en nog meer bewolking. Dammit! Dat werd weer een non-flying day, ik zag de bui al hangen. Maar de regen bleek voorbij (het had ’s nachts aardig geregend) en om een uur of tien kwam zelfs de zon voorzichtig tevoorschijn. Het duurde nog een tijdje tot het goed werd, dus bijna alle piloten (voor zover ze ’s ochtends al op waren komen dagen) vertrokken om wat van de omgeving te gaan bekijken / te gaan winkelen / te golfen. Een paar gelukkige zielen bleven achter. Deze laatste groep (vier man!) bleken de goede keus gemaakt te hebben.

Om een uur of een hebben we vier zweefvliegers omhoog geholpen, want de cumuls stonden tot aan de horizon en daar voorbij en de thermiekbellen waren op de grond voelbaar en zichtbaar als “Dust Devils”. Na de lunch is eerst Jantine gaan vliegen met Hans Chistiaan (die is ook instructeur, wat kan hij niet?). Ze bleven een dik uur weg en hebben volgens mij redelijk wat van de omgeving gezien. Om een uur of half vier ben ik met Hans Christiaan in de Duo Discus omhoog gegaan. Het was een g-e-w-e-l-d-i-g-e vlucht!!!! Het is nu half tien en ik ben er nog steeds opgewonden over!

We werden door Francesco (die vloog het sleepvliegtuig) zowat in een bel afgezet en die bracht ons tot iets meer dan 2100 meter boven het veld: cloudbase. We kwamen even in de wolken terecht, dus ik trok de kleppen open om er weer onder te komen, want op je instrumenten vliegen gaat niet zo goed in een zweefvliegtuig, zelfs niet met een LX-8000 voor je navigatie en Flarm om je te waarschuwen als je op het punt staat een ander vliegtuig in te vliegen. Nee, doe mij dan mijn eigen set ogen maar.

Hans Christiaan gaf me zo af en toe een aanwijzing om de kern van de thermiekbel te vinden en we hebben een afstandje gevlogen (bijna 68 kilometer (59,52 OLC puntjes!)) en heerlijk gethermiekt. Het viel me mee hoe rustig de Duo blijft met een luchtsnelheid van meer dan 200 km/h. Het was, eenmaal terug bij het veld, een beetje lastig om weer naar beneden te komen, maar met behulp van de kleppen en een flinke slip was het toch wel te doen. Na een uur en een kwartier en een best goede landing (al zeg ik het zelf) stonden we weer aan de grond.

Wat best lastig is, is dat je hier tijdens het vliegen zo af en toe ‘radio-calls’ moet maken: als je aan je landingscircuit begint en ook als je het luchtruim van het vliegveld (CTAF? Wie het weet mag het zeggen) binnenkomt. Zo moest ik tijdens deze vlucht twee calls maken: “Corowa Traffic, glider lima mike is 20 kilometers to the northeast, altitude 1700 meters, inbound for landing, Corowa Traffic.” en dan toen ik aan mijn circuit begon: “Corowa Traffic, glider lima mike is joining left hand downwind for runway three two, Corowa Traffic.”

Weet dat maar eens allemaal uit te kramen op het goede moment en dan ook nog eens vliegen!! Pff.. Ik moest wel een paar keer oefenen voor ik het goed had, maar uiteindelijk kwam het er allemaal in de goede volgorde uit. Dankuwel.

Wat ik trouwens bijna helemaal was vergeten: we hebben vandaag van Sinterklaas allemaal een cadeautje gekregen!! Sinterklaas, bedankt voor de heerlijke zeevruchten (Belgische bonbons, yes!).

Pepernoten!

Mijn schoen heb ik maar niet opgezet, want ik denk niet dat Sinterklaas helemaal naar Australië gaat komen om er wat in te stoppen. Daarom hebben Jantine en ik het heft maar in eigen handen genomen: we hebben pepernoten gebakken! Jaja, val maar niet achterover van de stoel af van de schrik, maar Lisanne blijkt wat te kunnen in de keuken. Niet alleen zijn Jantine en ik sinds een paar dagen solo sla, maar we kunnen dus ook bakken. En ze zijn lekker! HA, onze pepernoten zijn veel lekkerder dan die die je in de supermarkt koopt, daar kan Bolletje nog een puntje aan zuigen.
Toegegeven, de pepernoten die aan de rand van de bakplaat lagen zijn een beetje hard, maar zelf van de Duitse koekenbakkers (de dames die ECHT goed kunnen bakken) kregen we complimenten over de smaak, dus een beetje trots vind ik wel terecht.

Anyway.. Er heeft gisteren niemand gevlogen, terwijl het toch wel thermisch was en mooi weer. De heren hadden om een of andere reden het idee dat het weer slecht was, dus is men allerlei andere dingen gaan doen. Vandaag is om kwart voor elf de eerste start gemaakt, Denen, Slovaken en een Brit gingen omhoog. Drie van hen hebben de turbo (dat is de hulpmotor) al aan gehad, dus het lijkt er nog niet zo best voor te staan. Er zijnwel redelijk wat cumuls deze kant aan aan het komen, maar daar hangt een redelijk dichte laag hoge bewolking boven, dus de temperatuur zal niet zo hoog worden. Het is nu (11:53 uur) ook nog maar 21,1 graden, net warm genoeg om zo'n 1200 meter te halen, maar nog niet de beloofde 2500 meter met thermiekbellen van 4 m/s. De heren wachten dus nog op het betere weer (wat mij de tijd geeft om deze blog te schrijven).

Je kunt al merken dat het drukker wordt, we halen tegenwoordig om acht uur 's morgens al een deel van de hangaar leeg zodat men de vliegtuigen kan gaan voorbereiden. En volgens mij moet ik zo weer aan de bak, want er gaan vliegers richting de baan. Ik ben weg, maar ik snaai nog wel een paar pepernoten mee ;).

Dus...

Gisteren is er toch nog gevlogen, maar niet door veel en door een aantal niet echt met overtuiging. De slovaken waren al tamelijk vroeg met DUO (Duo Discus XLT) en AE (Discus 2ct) de lucht in en kwamen pas laat weer terug. Later zijn FA (ASG-29) en SM (ASG-29) ook nog gaan vliegen, maar die zijn allebei maar een kwartiertje weggeweest en toen stonden ze weer aan dek. Gerrit en Hans Christiaan hebben LM (Duo Discus XT) meegenomen en hebben 280 kilometer gevlogen zonder motor, dus het was gisteren blijkbaar nog best goed thermisch. Ze landden ongeveer een minuut voor het begon te regenen en vijf minuten voor het onweer losbarstte, dus dat scheelde niet veel.

@Frank Hiemstra: Die voorspelling is ongeveer gelijk aan wat Francesco gezegd heeft. Vandaag hebben we geneens een briefing gehad en de regen komt enthousiast naar beneden :(. Maar vanaf zondag ongeveer krijgen we een hogedrukgebied :D. En na een koufront komt hier niet altijd 'hammerwetter', maar ook wel eens prut, vooral met die lagedrukgebieden hier ;).

@Frank Bolhuis: Ik lees nog even een paar boeken tussendoor voor ik me aan 'I, Claudius' waag ;). Ik heb net eentje van Tolstoj uit en lees nog wat lichts voor ik me weer op de klassieken stort.

27-11-2008

Helaas helaas.. Ik ben eergisteren naar de bieb geweest en heb een poging gewaagd mijn filmpje van de treinreis Sydney – Albury online te zetten, maar toen de pc na drie kwartier nog steeds bezig was met uploaden, heb ik de hoop opgegeven.

Ik weet niet hoe ik het nu moet doen. Binnenkort ga ik het nog een keer proberen in de bibliotheek en als het dan weer niet lukt dan zoek ik een andere manier.

Wat is er intussen allemaal gebeurd? Er is gevlogen!! Eergisteren was een erg goede vliegdag. De langste vlucht was 870 kilometer, dus het was weer lekker thermisch. Ik ben natuurlijk weer niet van de grond af geweest. Mijn lol moet ik maar halen uit het met auto’s over het veld heen scheuren (wat trouwens erg leuk is, vooral in die nieuwe huurauto’s). Maar je hoort me nier klagen, want het is hier erg gezellig en het weer is weer heerlijk: middagtemperatuur rond de 27 graden en zo af en toe wat wolken. Regen hebben ze alleen aan de horizon *knock on wood*.

Gisteren was het weer helaas weer wat minder (lage drukgebied donder op!!). Met al vroeg hoge bewolking. Het werd ’s middags wel mooier met gigantische bloemkolen, dus om een uur of drie gingen er twee AGS-29’s (FA en SM) omhoog, maar de cumuls overontwikkelden al snel tot veel te hoge cumuls met buien. ’s Avonds zagen we in de verte het onweer, maar bij ons is het niet gekomen.

Het is nu half tien, briefingtijd, en ik zit naar buiten te kijken. Het is weer net zo’n twijfelachtige dag als gisteren. Het zou kunnen dat we gaan vliegen, maar ik verwacht het eigenlijk niet. Te veel bewolking, het zat vanochtend vroeg helemaal dicht.

We gaan vanmiddag misschien met de staf naar Albury, als er niet gevlogen wordt.

Duo Discus 2 & 3!

Het was voor de klanten vandaag geen vliegdag, maar voor ons des te meer. De thermiek was niet erg sterk en ging maar tot 1500 meter, dus maar één van de klanten (een zwitser met een ASG-29) durfde het 's middags aan om te gaan vliegen. We hadden dus weer tijd over. In plaats van de omgeving te gaan bekijken met de auto, hebben we dat met een Duo Discus XT gedaan :D. Het waren geen lange vluchten en ook niet erg spectaculair, maar het ging wel een stuk beter dan de vorige keer.
Eigenlijk ging het best wel goed, alleen vloog ik het circuit te dicht op de landingsbaan en was mijn landing niet zo geweldig, omdat ik de automatismen had van een Grob twin (het lesvliegtuig waarop ik heb leren vliegen) vlieger, en in een Duo Discus kun je je helaas geen fouten permitteren, want dat wordt meteen afgestraft (in tegenstelling tot de Grob twin is de Duo Discus een prestatievliegtuig en dus niet erg vergevend). Het landen was vooral lastig, ik maakte een mooie stuiter. Maar toch voel ik me er wel goed over, alles voelde wat vertrouwder aan en het ging ook wat natuurlijker. Ik heb zelfs gethermiekt! Ik ging met gemiddeld welgeteld (oke, niet geteld, afgelezen uit de LX8000 (dat is een multifunctioneel vliegtuiginstrument en dan de nieuwste versie (kleurenscherm!!))) 0,2 meter per seconde omhoog!! Maar goed, zo kon ik even rustig om me heen kijken. Het is hier nogsteeds mooi.

Verder is er hier eigenlijk weer weinig gebeurd.. Het is hier nogsteeds erg gezellig en het was vandaag gelukkig weer lekker warm en redelijk zonnig weer. Morgen vliegen? Het blijft de rest van de week onzeker, maar ik hoop van wel. Ik heb zon nodig, misschien dat het me hier lukt om bruin te worden.

Dutch liquorice!!

*gaap* Het wordt een beetje eenzijdig, dat weet ik, maar ik kan er ook niets aan doen dat er gisteren weer niet gevlogen kon worden. De wind was te hard en dus is iedereen de hele dag aan de grond gebleven.
In en om het clubhuis was ook niets te doen, dus we zijn met een groepje (Gerrit, Hans Christiaan, Jantine, Anna (de au pair) en een vriendin van Anna (een Duitse au pair uit het dorp)) naar Beachworth gereden, een plaatsje in de bergen. Onderweg reden we langs een nationaal park, dus de borden met kangaroes en koalas hebben we nu ook gezien. Die kunnen we van ons lijstje afvinken. ook reden we door het Historische Centrum van Glenbrook. Je moest wel goed opletten, want als je een keer met je ogen knipperde was je er al doorheen. Helaas, gemist, volgende keer beter.

Beachworth stelde opzich niet zoveel voor. Het centrum is ietsje groter dan dat van Corowa, maar daar staat tegenover dat er veel troepwinkeltjes zitten met allerlei tierenlantijntjes waar je niks aan hebt. Ze hadden wel een boekenwinkel en (jaja nou komt het) een snoepwinkel waar ze nederlandse (ECHTE NEDERLANDSE!!) drop verkopen!!!! Ik ben naar huis gegaan met heksehyl (maar dat noemen ze hier niet zo) en zoute haring (!!). Ongelovelijk. Ik stond nog net niet op en neer de springen in de winkel. Ze hadden ook muntdrop, salmiakballen, zwartwitjes, dubbelzoute drop, boerderijdrop, schoolkrijt, katjesdrop en nog veel meer.
De hemel bestaat, hij is in Beachworth.

Het weer gaat weer een beetje de betere kant op.. Vanochtend zat het nog helemaal dicht (terwijl we gisteren al cumuls hadden!) en het begint wat open te trekken. Het is vooral hoge bewolking, maar er kon vanochtend geen temptrace gevlogen worden, helaas.
Gisterenochtend zat er een waarschuwingsmailtje in mijn inbox over weer een nieuwe giftige spin die ze in deze streken ontdekt hebben en ik heb er vanochtend al eentje van ontdekt op de badkamerdeur. Oh joy.

gras --> kangaroe --> Lisanne

Het is officieel: we zijn in Australië. Vandaag hebben we onze eerste echte kangaroebiefstuk gegeten. Heerlijk! Ik ving net op dat Francesco ons binnenkort ook eens struisvogel voor wil schotelen. Er is weer bewezen dat ik een culinaire nietsnut ben en de verschillende graseters niet uit elkaar kan houden, want tot Francesco vertelde wat het was dat ik zojuist had gegeten, had ik geen flauw idee. Maar het was wel heel erg lekker, dus mij hoor je niet klagen.

Vandaag was weer een non-flying day, dus ik heb me de halve dag zitten vervelen. Ook mijn tweede boek van Frank (Bolhuis. Moet ik dat nog wel vermelden? Ik heb van geen andere Frank boeken gekregen, dus vanaf nu laat ik het wel.) blijkt een erg leuke, toen ik de eerste dertig pagina's had overleefd. 's Middags ben ik even met Jantine naar het dorp gelopen. Niet gefietst, want dat durfden we niet. Het is hier namelijk niet alleen een non-flying day, maar het stormt! De maximale windsnelheid was vandaag 39 knopen en de temperatuur is niet boven de vijftien graden Celsius geweest. Brrrr. Leuk hoor, een koufrontje. We hebben hier gelukkig niet het echte noodweer, dat hebben ze in Queensland. Hier heeft het flink geregend (gelukkig toen ik binnen was, want ik heb geen jas, alleen inmiddels twee truien) en het waait ook al steeds heel erg. Wij gingen op een redelijk rustig (zo'n 25 à 30 knopen) moment naar het dorp, en konden zelfs nog een lift krijgen van een van de gasten op het laatste stukje.
In het dorp hebben we ons opgesplitst, omdat de bilbiotheek (ons primaire doel) dicht bleek. Ik ben even gaan shoppen en ben daarna nog wat door het dorp gaan wandelen. Ben een scala aan kerken tegengekomen, ook een waarvan ik de hele stroming niet ken :S. Op de terugweg kon ik halverwege de suburbs van Corowa (dus na zo'n tien minuten lopen vanuit het centrum) weer van een paar gasten een lift krijgen naar het vliegveld, dus al met al heb ik niet zoveel gelopen van en naar Corowa :P.

Inmiddels giert de wind alweer een tijdje om het clubhuis heen, doet heel hollands aan. Ik hoorde dat jullie in de sneeuw zitten? Haha. Hier in de bergen hebben ze ook sneeuw en hagel gehad, wij krijgen alleen maar regen *knock on wood*. Heeeeel misschien komt het echt slechte weer over de bergen naar ons toe, maar dat is onwaarschijnlijk. Gelukkig maar, want ik denk niet dat onze caravan dat houdt.

Het was vliegbaar! EN HOE!!

Sorry Wim, je kunt je niet meer troosten met de gedachte dat het hier ook kloteweer is. De cumuls stonden vandaag aan de hemel zo ver als het oog kan zien. ONGELOVELIJK!! Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zoveel cumuls bij elkaar heb gezien (Voor Rianne: cumuls (cumulus, cu's) zijn van die bloemkoolwolken met het liefst een platte onderkant, daar zit de thermiek (dat is warme lucht die opstijgt) onder). Dat betekent dat er vandaag weer lekker gevlogen is. Niet door mij (of Jantine of Gerrit), maar wel door de klanten. Hans Christiaan had mazzel (min of meer), want die is als instructeur (wat kan die kerel niet?!) achterin de Duo Discus (LM) meegeweest met een Nederlander waarvan ik de naam vergeten ben (sorry). Het wegwerken van de kisten (Rianne, dat is jargon voor vliegtuigen) nam niet zoveel tijd in beslag, dus om een uur of een zaten we klaar om te lunchen.
Een van de klanten koos precies dát moment om ons te vertellen dat hij wilde vliegen (AARGGH!!!). Dus ik ging met lege maar maar weer samen met Francesco om hem omhoog te helpen, want dat vliegtuig houdt zichzelf niet horizontaal.

Een van de zelfstarters (ik kon niet zien welke het was) (voor Rianne: dat is een zweefvliegtuig met een inklapbare motor die zo sterk is dat hij zelfstandig, met gebruik van die motor, op kan stijgen en dus geen sleepvliegtuig of lier nodig heeft. De meeste zweefvliegtuigen die een inklapbare motor hebben hebben een zogeheten 'thuisbrengmotor'. Die is sterk genoeg om, wanneer je eenmaal aan het vliegen bent, wat bescheiden hoogtewinst te maken, maar niet om op te stijgen (tenzij je een hele lange startbaan hebt).) haalde nog een leuke (lees: enge) grap uit: tijdens het rollen maakte hij ineens een scherpe toch naar rechts, zo van de baan af. Hij was eventjes vergeten dat de wind die van rechts komt toch wel wat compensatie vereist als je gaat vliegen... Hij zeilde (figuurlijk, Rianne) ook helemaal naar links naast de baan zodra hij van de grond los kwam.
Verder ging gelukkig alles goed met de vliegtuigen. Appeltje eitje.

Ik ben me op de rustige momenten heerlijk aan het vermaken met RollerCoaster Tycoon :D. Verder heb ik mijn boek van gisteren alweer uit en ben aan de volgende begonnen, weer eentje van Frank (B.). Merci beaucoup! De eerste was prachtig, over deze kan ik nog niet zoveel zeggen. (Dat eerste boek was trouwens 'the Great Gatsby' van F. Scott Fitzgerald, voor de geïnteresseerden. Ik weet niet zeker of ik dat in mijn vorige bericht ook vermeld heb.

Wat valt er verder nog te zeggen? Ik ben vanmiddag even met Francesco meegereden naar het dorp om boodschappen te doen.. Het weer was prachtig, maar dat wisten jullie al.. Hopelijk kunnen we morgen ook vliegen, maar dat is nog niet zeker want er komt weer een front aan (voor Rianne: als er een warmte- of koufront overkomt, dan brengt dat vaak instabiliteit (en dus bewolking en/of regen) met zich mee). We zullen het wel zien.

Het leven is mooi.

ps. Rianne, vergeef me.

Albury Schmalbury

Vandaag is de tweede niet vliegbare dag op rij, dat is op zich wel jammer. Voordeel is dat Jantine en ik vandaag voor het eerst in Albury zijn geweest! Francesco ging naar Albury om boodschappen te doen en had wel een paar plaatsjes over in de auto. Gezien Jantine en ik eigenlijk niets beters te doen hadden, gingen we graag mee. Het is een rit van een dik half uur om in Albury te komen. Ik vond de stad wel een beetje teleurstellend. Het is net Corowa, maar dan groter. Het ziet er ook net zo charmant uit *uche*lelijk*uche*.

Gelukkig kun je in Albury wel een stuk beter winkelen dan in Corowa! Er zitten en hele hoop leuke kledingzaken en bovendien ook meerdere boekenwinkels! Ik heb 1984 van George Orwell (die was ik vergeten mee te nemen) weten te bemachtigen en ook een klein boekje van Tolstoy. Ja, het winkelen zit daar wel goed. We hebben een paar uurtjes rondgelopen tot we weer terug moesten naar Corowa. Ik blijf me erover verbazen hoe goedkoop sommige dingen hier zijn. Etenswaar is even duur als in Nederland, maar merkkleding en ook boeken en cd’s zijn veel goedkoper! Ik moet oppassen dat ik hier niet alles koop, anders zit ik alsnog zonder geld aan het eind van deze paar maanden.

Albury is net als Corowa een beetje een moderne western filmset. Ik had steeds het idee dat je met een rake trap de gevels van de gebouwen om kon gooien en dat je er dan achter zou komen dat het allemaal nep was. Heel raar.

Bij terugkomst in Corowa stonden me twee leuke verrassingen te wachten: ten eerste lag daar mijn spiksplinternieuwe bibliotheekpas en ten tweede een dikke envelop die duidelijk van het thuisfront afkomstig was: post van paps en mams!! Inhoud: een kaartje van Ria, rollercoaster tycoon (voor op de regenachtige dagen. Daar heb ik nu wel wat aan, want het lijkt er niet op dat het de komende dagen beter gaat worden.) met uitbreidingsset, chocopasta en echte Hollandse pindakaas! Ik ben verbaasd dat die laatste twee door de douane heen gekomen zijn, want eigenlijk mag dat helemaal niet ingevoerd worden! Oja, en er zat ook nog een hele charmante foto van Ria in ;). Nu weet ik hoe een halve kunstknie eruit ziet. Rollercoaster tycoon ga ik zo, voordat ik naar bed ga, nog even installeren, dan kan ik er morgen als ik wil mee aan de slag.

Er zijn de afgelopen dagen weer Nederlanders aangekomen, houd het hier dan nooit op? Je zou bijna denken dat we me een Nederlandse zweefvliegclub op zomerkamp zijn ofzo, de vliegers uit andere landen zijn aardig in de minderheid. Ik denk dat dat nog wel verandert, maar het heeft wel wat vreemds.

Fietsen

"Maar jullie zijn toch in Australië om te vliegen?"
*Vliegen? Hoezo vliegen? Jullie denken toch niet dat we hier zijn om te vliegen he?*
"Ja, toch? Dat was toch de bedoeling?"
*Nee, dat hebben jullie verkeerd begrepen, we zijn hier om te lezen en te fietsen. En om meesters in Patience te worden.*

Oke, vooruit, gisteren was een kneiterthermische dag en iedeen heeft dikke afstanden gevlogen. Vandaag echter, was het een beetje anders.
Want dit is namelijk wat we vandaag gedaan hebben: lezen en fietsen. De Illias had ik al uit, dus ik het een eind gebreid aan de Odyssee. Nu ga ik beginnen aan de boeken die ik van Frank (B.) heb gekregen vlak voor ik uit Nederland vertrok (Ja Frank, ik heb ze alledrie meegenomen).
Omdat Jantine en ik allebei een aantal zaken in het dorp moesten regelen (waaronder het lidmaatschap van de regionale bibliotheek), zijn we om een uur of elf op de fiets gestapt en naar Corowa gegaan. We besloten om maar even te gaan shoppen in het dorp, voor zover dat mogelijk was met de weinige winkels en het hoge zeeman/wibra gehalte overal. Terug op het vliegveld hebben we geluncht, waarna we een fietstochtje gingen maken. Jantine moest helaas na zo'n drie kwartier afhaken, omdat haar fiets wat te hoog was en een snoeihard zadel had, niet zo'n prettige combinatie. Ik ben alleen doorgefietst tot ik niet meer wist hoever ik van Corowa was, toen ben ik maar omgekeerd. Het was zo'n twee uren later toen ik terugfietste het terrein van de zweefvliegclub op.
Ik ben nu inmiddels een half uurtje terug en volgens mij gaan we zo eten. Francesco is voor de rest van het seizoen onze chefkok, want de australische kerel die zou komen koken heeft op het laatste moment afgezegd. Ik vind het sneu voor Francesco en Grietje, maar kan niet in alle eerlijkheid zeggen dat ik het erg vervelend vind, want Francesco is een superkok.

Duo Discus gevlogen!!

De dag begon vandaag aardig rustig. Jantine en ik deden de afwas van het ontbijt terwijl Gerrit en Hans Christiaan de hangaar openden en de Pawnee en de LM (OM-6969, een Duo Discus!! Jullie weten wat dit betekent) naar buiten brachten en naar de startbaan. Ik was ondertussen (want de afwas nam niet zoveel tijd in beslag) druk in de weer met twee verschillende soorten zonnebrand om te voorkomen dat ik aan het eind van de dag dezelfde kleur zou hebben als mijn polo, namelijk knalrood. In die opzet ben ik trouwens geslaagd, ondanks dat ik zo’n drie en een half uur in de volle zon gestaan heb in een korte broek, polo en thermiekpetje.

Na de briefing, die vandaag niet door Francesco maar door Grietje werd gegeven, hebben we ons redelijk relaxed voorbereid en zijn om een uur of tien naar de baan gegaan. We stonden gelukkig aan de 23 kant, dat is lekker dicht bij het clubgebouw. Hans Christiaan was de eerste die met Grietje omhoog ging, dat ging goed, dus daarna was ik aan de beurt. O jee, o jee. Ik had van tevoren al even uitgebreid getest hoe ik moest zitten. Dat was met twee kussens en een parachute niet erg gemakkelijk, maar het lukte en toen ik eenmaal zat, zat ik ook lekker.

Toen kwam de sitecheck. Tsja, wat moet ik er van zeggen. Het is niet zo dat het echt vreselijk slecht gingen, maar om te zeggen dat het een goede vlucht was zou ook een leugen zijn. Bijna niets aan het vliegen was zoals ik het gewend ben. Het vliegtuig, het uitzicht, het weer en de sterkte van de thermiek zijn allemaal dingen die ik nog nooit eerder zo meegemaakt had. Mijn vliegen bleef te allen tijde veilig (oké, behalve dat laatste stukje in de landing), dus dat is in ieder geval een positief puntje.

Niet zweefvliegers kunnen het verhaal tussen de apenstaartjes met sterretje negeren en gewoon van me aannemen dat de vlucht lastig was, maar zeker wel de moeite waard.

*@*

Ik had moeite te wennen aan het gevoel van de Duo Discus. De rolroeren reageerden heel licht (waardoor ik tijdens het rollen in de start bij mijn eerste correctie bijna een vleugeltip tegen de grond had) maar het voetenstuur juist redelijk zwaar, bijna net zo zwaar als dat van de PH-718. Wat wel hetzelfde was als thuis, was dat ik in de bochten het idee had dat ik alles fout deed, maar toch best netjes achter de sleepkist bleef. Verder ging het slepen gelukkig goed, het was ook redelijk rustig weer.

Dat het toch echt geen stabiele lucht was, werd me kort na het ontkoppelen van de sleepkabel duidelijk gemaakt. Mijn variometer sloeg uit naar voorbij de +5 m/s en flipte: hij kon niet verder maar er zat toch zeker een zes à zeven meter stijgen. Ik schrok me dood, kraamde iets uit en vergat van schrik te draaien. Het eerste wat me hier in de lucht opviel is dat alles hier geel is. In Nederland zijn alle velden groen, hier is alles geen en uitgedroogd. Ik vloog maar wat doelloos rond en probeerde ondertussen alles in me op te nemen. Dat lukte natuurlijk niet, want er waren teveel nieuwe indrukken, maar ik heb het in ieder geval geprobeerd. Nadeel was wel dat ik zo afgeleid was, dat ik op 330 meter hoogte vergat terug te gaan naar mijn hoogaanknopingspunt om aan het landingscircuit te beginnen. Op dit vliegveld begin je namelijk op 300 meter hoogt en aan het end van de 2,5 kilometer lange landingsbaan aan je circuit, niet op 200 meter hoogte en 1000 meter afstand. Grietje was zo sociaal om me eraan te herinneren dat ik misschien maar eens aan mijn circuit moest beginnen, dus dat deed ik maar snel.

Op circuit bleek dat ik hier geen snars snap van het schatten van afstand
en. Ik dacht dat ik wel redelijk goed zat, maar ik zat veel de dicht op het veld. Op dwarswind sloeg de turbulentie goed toe: het varieerde van -4 tot +4, ik vloog maar gewoon door met wat oversnelheid, maar durfde geen kleppen te trekken. Het niet gebruiken van de remkleppen bleek niet mijn beste call van de dag, maar dat maakte niet zoveel uit. Ik landde voorbij de helft van de landingsbaan (dat de kleppen zo zwaar gingen dat ik ze in mijn eentje niet goed uit en in kon krijgen hielp ook niet) en het was waarschijnlijk fout gegaan als Grietje niet had ingegrepen. Ik was nog getraverseerd en was er niet op bedacht dat beneden boomtophoogte de wind minder sterk zou zijn, dus had ik uit de lucht kunnen vallen. Grietje zette de kist recht en net aan de grond en ik kon weer ontspannen.

*@*

De vlucht heeft een hoop indruk gemaakt en ben ik ook niet bepaald tevreden over mijn vliegprestatie. Grappig was wel dat Grietje leek te vinden dat ik het, voor mijn eerste vlucht in een Duo Discus en in Australische omstandigheden, best goed gedaan had. Ik weet dat ik (godzijdank) veel beter kan vliegen dan dit, maar er waren wel een hoop verzachtende omstandigheden. En ach: de sleep ging wel goed, dan komt de rest ook nog wel.

Het is een beetje lang verhaal, maar de dag was nog niet om. Jantine's check (kijk maar op haar blog als je de uitgebreide versie wilt :P) zag er vanaf de grond goed uit, ze stuiterde alleen een beetje in de landing. En zij heeft wél gethermiekt. Er zijn nog een aantal mensen gaan vliegen. Niet zoveel, want ze vonden het allemaal te koud. Alleen de Slovaken gingen omhoog met twee vliegtuigen en de Denen namen een Duo Discus mee. Hans Christiaan had de LS10 van de Denen geleend en is daarmee overland geweest.

Ik fietste ’s middags nog even naar het dorp, maar was vergeten dat op zaterdag bijna alles om vier uur dicht gaat, dus ik kon meteen weer terug fietsen. Ach, het fietst hier leuk en ik heb de fiets al bijna helemaal gefikst zodat hij lekker fietst. Het enige dat ik nog moet hebben zijn handschoentjes, want het stuur zit in een tamelijk lage stand vastgeroest.

Ik zal jullie niet langer vervelen, dus ik brei er bij dezen een eind aan. Meer nieuws volgt snel en ik vind het ook erg leuk om van jullie te horen. Ik weet dat ik erg weinig tot niet op de comments reageer, maar ik vind ze erg leuk om te lezen.

regen, fietsen en internet. dat heeft inderdaad niets met elkaar te maken.

De zon is hier alweer onder en bij jullie begint de dag net. Sunset was erg spectaculair, ik zit nog na te genieten van de laatste oranje gloed die aan de horizon staat. Het was een mooie dag. Een rustige dag, maar wel een mooie dag.

Er kwam een koufront over die veel bewolking en ook regen met zich meebracht, dus er werd vandaag helaas niet gevlogen. We waren van plan om vanochtend met de staff de sitechecks te doen, zoals ik gisteren ook geschreven heb, maar helaas mochten alle mooie plannen niet baten: Om ongeveer half elf in de ochtend regende het al, dus het hele feest ging niet door. We hebben hier trouwens nog mazzel gehad met het weer. Minder dan vijftig kilometer naar het zuiden hebben ze heel zwaar weer gehad, met storm; onweer en zelfs sterke valwinden en overall gevaarlijke omstandigheden. Bij ons heeft het een beetje geregend. Toen het front voorbij was brak om een uur of drie de zon door en werd het toch nog lekker warm, 28 graden.
Toen ik buiten kwam stond de Discus 2ct (gloedje nieuw, bouwjaar 2008) van de Slovaken die net zijn aangekomen al in elkaar. Ik heb geholpen met het in elkaar klikken (want zo gemakkelijk ging het) van de FA, de nieuwe ASG-29 van Francesco en Grietje. Die heeft een erg hoog kwijlwaardigheidsgehalte, net als trouwens de AE, de Sloveense Discus. Ik stond bijna te spinnen bij die kisten en ik was trouwens niet de enige, want menig ander zweefpiloot kwam bij deze twee even een kijkje nemen in de cockpit.

Ik leer hier een hoop over overlandvliegen en ook vliegen en vliegtuigen in het algemeen. Ik weet inmiddels wat een lx precies is en bovendien ongeveer hoe de lx-5000 ongeveer werkt. Die zit namelijk in de C1, de LS4 waar wij hier in mogen gaan vliegen. Bovendien weet ik dat de lx-7007 het beste en nieuwste is wat je op dit moment hebben kunt, maar als je een nieuwe kist koopt kun je er toch beter de nieuwe lx-8000 in laten zetten, ondanks de eventuele kinderziekten. Ik heb nog geen mening over die dingen, als ze maar niet te moeilijk te gebruiken zijn en niet stuk gaan als ik ze nodig heb.

Maar er werd dus niet gevlogen. Ik ben dus (wonder of wonders) naar Corowa gegaan, op de fiets, toen ik eenmaal zeker wist dat het niet meer ging regenen. Want ik moest op zoek naar korte broeken (die ik heb gevonden) en vulpenvullingen (die ik, met moeite, ook heb gevonden). Omdat ik nog flink wat tijd over had, ben ik onderweg terug het vliegveld voorbij gefietst en heb ik nog een stukje omgeving bekeken. Dit bleek geen geweldig idee op mijn stadsfietsje met banden van twee centimeter breed, omdat op een gegeven moment toch echt de verharde weg ophield. Met dertig kilometer per uur over een grindpad is niet zo'n best idee. Ik heb het zonder kleerscheuren terug gered en zorg dat ik de volgende keer dat ik zo'n goed idee krijg op een mountainbike zit (als ik aan een kan komen).
Ik heb ook nog goed nieuws: ik heb snel en limietloos internet gevonden!!! Als ik hier lid wordt van de bibliotheek (wat hier gratis is) kan ik daar gratis internetten. Ik ga er een beetje vanuit dat ik mijn usb-stickje daar wel in kwijt kan, dus dan kan ik daar mijn filmpjes en foto's gaan uploaden en bovendien (voor jullie iets minder belangrijk) kan ik dan weer youtuben!!!!! Dus ik ben helemaal happy. Oh, en ze hebben daar natuurlijk ook boeken die ik dan kan lenen, maar de bieb is enigszins aan de kleine kant, dus dat stelt niet zo heel erg veel voor. Maar toch, nu kan ik zoveel lezen als ik wil.

Oliebollendonuts

Het lijkt erop dat ik lekker vaak blijf bloggen, vinden jullie vast heel vervelend.

Op de een of andere manier zijn de goden mij gunstiger gezind dan Jantine: gisteren was haar dag op het veld en het was HEET! Bovendien stegen de vliegtuigen op tussen half elf en twee uur, dus ze moest superlang op de baan staan. Ik zat ondertussen chill op het terras een boek te lezen omdat ik de afwas al lang klaar had (een vaatwasser is wel fijn). Vandaag echter had ik velddienst. Laat het nu net niet vliegbaar genoeg zijn! Geen cumulus, alleen een dik pak bewolking. Niet dat het daaronder niet stijgt, want volgens mij stijgt het hier alleen niet als het regent (en zelfs dan is er om de buien heen nog thermiek). Nee, dat was het niet, maar de heren zweefvliegers hier vonden het niet thermisch genoeg.
Het plan was in eerste instantie om van de rustige (maar wel vliegbare) dag gebruik te maken voor de sitechecks van de crew. Wanneer je nog nooit op een bepaald (zweef)vliegveld hebt gevlogen, moet je meestal een vlucht met een instucteur om te bepalen of het veilig is om je solo te laten vliegen op het betreffende veld. Maar helaas, toen we de Duo Discus (jaja, dat lees je goed: Duo Discus) achter de auto hadden gezet en hadden geluncht (moest ook gebeuren), trok de wind flink aan. Men mat 25 knopen met uitschieters boven de 30. Gevolg: de Duo kon weer de hangaar in en we zijn maar naar het dorp gegaan. Geen vliegen vandaag.

We hadden dus tijd voor andere dingen. Iedereen moest nog wel wat hebben en ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om maar eens naar de kapper te gaan. Ik moest zelfs nog kiezen welke, want ik heb hier tot nu toe vier kapperszaken gezien en ik heb gehoord dat er nog meer zijn.
De donuts smaken hier niet naar donut, maar naar oliebol. Dat was niet zo'n fijne verrassing, maar gelukkig lust ik ook wel oliebol. Ik zou zelf echter niet voor een oliebol met een laagje chocola erop kiezen... Je kunt niet alles hebben. Volgende keer ga ik de negerzoenen (hier: Danish Kisses) testen.

Bij terugkomst ben ik natuurlijk het zwembad in gesprongen, want ondanks de luchtvochtigheid van inmiddels negentien procent voelt het buiten klam en benauwd aan. Ik kon wel merken dat de zon niet schijnt, want toen ik uit het water kwam had ik het met dik 32 graden Celsius flink koud.
Volgens mij moet ik zo gaan helpen met het maken van de salades voor het avondeten. Er staat lasagne op het menu!

Peanutbutter

Het autorijden heb ik inmiddels al aardig onder de knie, ondanks dat ik vandaag per ongelijk op het gas trapte in plaats van de rem. Voor mij was gelukkig een paar honderd meter veld :), dus ik heb nog niets in puin gereden. Wie de schade betaalt als ik dat wel doe? Geen idee.. Ik rijd in die auto's ten bate van het vliegbedrijf en ik ben hier lid van de zweefvliegclub, dus ik denk (en hoop) de GFA (Gliding Federation of Australia). Mijn type-ervaring qua auto's heeft zich inmiddels uitgebreid tot drie :P.

De hele lucht, voor zover als je kon zien, stond vanochtend om een uur of half twaalf vol met cumulus. En als ik vol zeg, dan bedoel ik ook vol. Het waren er teveel om te tellen. Vanaf die tijd tot een uur of één heb ik samen met Gerrit in een (gelukkig, want het was boven de dertig graden) redelijk rustig tempo de zes kisten omhoog gewerkt. Op de baan kon je de thermiekbellen voelen loskomen. Dat niet alleen, teruggekomen bij het clubgebouw bleek ook dat de thermiek - want er was bijna geen wind - onze was van de lijn had getrokken. Zo thermisch is het hier! Ik wacht op de dag dat het asfalt mee naar boven komt (al komt de dag dat het asfalt aan mijn schoenen blijft plakken waarschijnlijk eerder).

Terug bij het clubgebouw hebben Jantine en ik het zwembad in gereedheid gebracht. Daarna moest het water natuurlijk getest worden en ook voor die klus waren Jantine en ik wel te vinden. Ik kan jullie in alle eerlijkheid vertellen dat het water goddelijk was. We hebben lekker een uurtje of wat liggen dobberen (en ondertussen de wand schoongeschrobd van algen). Dat kon inmiddels, want gisteren heb ik in het dorp een badpak gekocht. Mijn bikini ligt namelijk nog in Leeuwarden. Ik had er even niet bij stilgestaan dat het, als je naar een warm land gaat en een zwembad voor de deur hebt liggen, misschien wel handig zou kunnen zijn om zwemkleding mee te nemen.

Ik was gisteren nog even naar het dorp Corowa gefietst. Dat was op zich wel te doen, ondanks dat het moest op een oude en te kleine herenfiets ;). Het was wel een beetje eng dat ik een 100 km/h weg over moest steken, maar toen ik dat eenmaal gedaan had werd het beter. Ik vertrouwde er maar op dat de auto’s (die dus met 100 km/h van achteren mij nadereden) mij wel zagen en om mij heen zouden sturen. Het was wel zwaar in de warmte, ik had aan de halve liter water die ik mee had genomen lang niet genoeg. Terwijl het maar een half uurtje fietsen was, vijftien minuten heen en vijftien terug.

Dat Francesco geen beroepschef is, daar snap ik niet zoveel van, want die man kan echt ongelofelijk goed koken. WOW. Elke avond zet hij een of andere bijzondere (of minder bijzondere maar wel superlekkere) maaltijd op tafel voor zo’n twaalf man, zonder probleem.

Ik zou nog meer schrijven, maar ik heb net een tijdje met Hans en Ria aan de telefoon gehangen en nu ben ik mijn verhaal kwijt. Het komt morgen of overmorgen wel weer.
Wat ik nog wel even wilde laten weten is dat ik het hier erg leuk vind. Ik zit hier lekker op mijn plekje, veel beter dan in Sydney. Ook is het bier hier lekkerder en ik begin aan de pindakaas te wennen. Al is het hier geen pindakaas, maar peanutbutter. Nooit geweten dat het werkelijk twee verschillende soorten beleg zijn.

Gummuh

Er is vandaag al aardig gegumd door de klanten hier. De thermiek ging "maar" tot zo'n 1600 meter, maar ze zijn toch allemaal (die gingen vliegen, een stuk of tien waren dat) de hele middag weggebleven. Er landt hier ook niemand buiten, want ze hebben allemaal een turbo (thuisbrengmotor).

Voor ons (Jantine, Gerrit, Hans Christiaan en ik) begon de dag om half acht met het ontbijt en daarna het buitenzetten van de Pawnee (google dat maar). Dan vliegt Hans Christiaan of Francesco de temp trace (als ik dat zo goed spel) om te bepalen hoe het weer zich gaat ontwikkelen. Om half tien is de briefing, dus dan zijn alle klanten die waarschijnlijk wel willen vliegen er ook. Na de briefing maakt iedereen zijn plannen om wel of niet te gaan vliegen en om een uur of elf begon men rustig aan de vliegtuigen klaar te maken.
We hebben vandaag om een uur de eerste kist omhoog gestuurd. Gerrit en ik haakten samen de kisten aan terwijl Jantine het clubhuis opruimde (dat gaan we om en om doen). Fluitje van een cent. Toen alle kisten weg waren ruimden we de baan op van wat daar achtergebleven was aan vliegaccesoires en zetten we de auto's op een centrale plek bij de tie-down area, ofwel langs de rolbaan van de hangaar naar de startbaan. Daar waren we om een uur of twee mee klaar. Het was half vijf toen de eersten begonnen terug te komen, maar wij hoefden ze niet of nauwelijks te helpen met het terugbrengen van de kisten.

Het is nu nog rustig hier, maar ik denk dat we met dertig vliegers een stuk meer te doen hebben.
Ik weet nu (en jullie ook ;)) hoe een gewone vliegdag ongeveer in elkaar zit. Met dertig vliegtuigen lijkt het me wel een uitdaging, maar zoals het vandaag ging is het hartstikke goed te doen.

Ik heb 's middags nog de techneut uitgehangen en de twee fietsen die hier staan gebruiksklaar gemaakt. Dat houdt in dat ik de banden opgepompt heb (met de compressor XD), de ketting erop en gepoogd bij een de remmen aan het werken te krijgen. Dat laatste lijkt helaas een verloren zaak. Tegen de tijd dat ik eenmaal klaar was, was het al te laat om nog naar het dorp te gaan, dus dat doe ik morgen wel. Kom ik er ook nog eens achter dat het hier verplicht is om een fietshelm te dragen...

Oh noes! Lisanne is driving!!

Ja, je leest het goed, we hebben al twee dagen (ongeveer) vrij.
Gisteren heeft het de hele middag geregend en vandaag leek het weer ook weer nergens op, ondanks dat het wel droog was, dus er werd niet gevlogen. Natuurlijk hadden we wel iets te doen: Jantine en ik hebben gisteren de LS-4 gepoetst en in de was gezet en ook... oh nee, dat was het al. Meer hebben we niet gedaan.
Het is hier echt saai als er niet gevlogen wordt en er is geen werk. We hebben beperkt internet (daar kom ik later nog op terug) en hier in de buurt is bijna niets te doen. Bovendien konden we vandaag niet weg, omdat Francesco 's middags een staffmeeting ging houden. Het is me nu iets duidelijker wat er precies van me verwacht wordt en wat niet enzovoort. Morgen gaan we als de weersvoorspellingen kloppen vliegen! (ik niet, de klanten wel)

Het gevaar is begonnen. Ik heb leren autorijden.
Gerrit heeft me vanmiddag ongeveer een half uurtje meegenomen in een van de auto's van de club (een automaat, want die heeft toch bijna iedereen hier) en heeft mij op het veld leren autorijden. Dat was makkelijker dan ik had gedacht, behalve dat ik niks zag bij het achteruitrijden. Maar goed, ik mag nu officieel (min of meer) in de auto's van de club en over een paar dagen (denk ik) ook die van de klanten rondrijden op het veld :D.

Over het internet.
Er gaan een paar dingen veranderen in mijn contact met thuis.
-Ik kom niet of nauwelijks meer op msn.
-Ik check ongeveer een of twee keer in de week mijn mail, maar overspoel me niet met berichten. Zet dan liever wat hier neer.
- Mijn blog blijf ik regelmatig updaten en checken, regelmatiger dan ik mijn mail check.
-Skype is een no-go.
Waarom doe ik dit? De internetverbinding hier heeft een down- en uploadlimiet van 12 GB. Dat is heel erg weinig. Er kan dus per maand maar 12 GB geladen worden, zij het naar of van het web. Ik kan hier dus ook geen filmpjes meer uploaden, dat zal ik moeten doen als ik een keer in het dorp naar een internetcafe ga. Als we hier namelijk over dat limiet van 12 GB heen gaan, zitten we de rest van de maand zonder internet.

Uhm ja.. oh ja! Woofels! Daar hadden we Rene een beetje mee gefopt. Maar Woofels is dus mijn vogelbekdier.

Eerste vliegdag!

Vandaag was de eerste zweefvliegdag van het seizoen op Corowa airfield! Drie mannen waren dapper genoeg om met een magere 3 m/s stijgen in de thermiek naar boven te gaan. Erik (Nederlander), Jorgen (Deen) en Pepe (Spanjaard (denk ik)) gingen omhoog en kwamen pas enkele uren later weer terug. Het was natuurlijk stralend mooi weer en lekker rustig voor ons, dus dat was erg lekker.
Naast het weghelpen van die drie vliegtuigen was er eigenlijk ook niets te doen, dus we hebben de hele dag een beetje bij het clubhuis omgehangen. Ook nuttig :P.

Het is een beetje kort, maar ja, we hebben ook eigenlijk niets uitgevoerd vandaag :P. De hangaar is groot, de vliegtuigen zijn om bij te watertanden en het weer is lekker: 23 graden Celsius.

Internet werkt natuurlijk nogsteeds niet mee, dus ik weet niet wanneer ik de volgende filmpjes online kan krijgen.

De identiteit van Woofels is ontrafeld...

Corowa

Ik had vanochtend gelijk, het was een erg rustige dag. Het enige dat we hoefden te doen was de ramen lappen en rond het clubgebouw schoonmaken :). Kunnen we nog even rustig wennen aan de omgeving. Het was vandaag ook niet zo warm, maar iets van 25 graden. Kortebroekenweer dus, maar niet zo erg dat je de hele dag een zweetspoor achterlaat.
We zijn, toen het werk gedaan was, met Gerrit Corowa in gegaan. Zo he... Wat moet ik er van vinden? Het is klein en wat verlopen. Het lijkt er wel geinig, maar ik kan me er niets bij voorstellen dat mensen daar willen wonen. Het centrum is één straat groot, daar zitten bijna alle winkels, cafétjes, etc. Ik had, toen we het dorp binnenreden, het gevoel alsof we een westernstadje uit de film binnenkwamen, 200 jaar later. We hebben daar even geshopt, allemaal spannende dingen gehaald zoals kit, strepsils en schoenen (want mijn allstars loop ik hier in een week wel kapot). Ze zijn groot en lomp en lopen erg lekker.

Hmm... wat is me nog meer opgevallen tot zover hier...
- De Australiërs kunnen geen pindakaas maken (yuck!!).
- De Australiërs kunnen geen kaas maken (iets minder erg, maar heeeeeel jong).
- De Australiërs kunnen geen koffie zetten (slappe bakkies).
- Tegen zonsondergang (nu) is het hier PRACHTIG.
- Ik kan alleen filmpjes uploaden als ik mazzel heb, vaak lukt het niet.
- Er lopen zelfs in Corowa Amerikaanse toeristen rond (wat doen die hier in de middle of nowhere?!?!).
- Het is hier 's nachts dood en doodstil en super helder.

Het eerste deel van de Sydney film is online, de rest komt zodra internet meewerkt!
http://www.youtube.com/watch?v=Ht-CBqHOS0k

EDIT: Deel twee!!
http://www.youtube.com/watch?v=cuIa-90wgJg

Rustig aan

Vandaag is dag twee in Corowa en het lijkt erop dat we een beetje rustig kunnen wennen. Er wordt vandaag niet gevlogen omdat het tamelijk slecht weer is (bewolking en het gaat misschien regenen). Ikzelf vind dat niet zo erg, dan kan ik nog even wennen aan de nieuwe omgeving.

Gisteren was ik te moe om het echt op te merken, maar het is hier wel erg mooi! Alles is droog en het is erg leeg (wat wil je in de outback), maar toch is het ook een mooi landschap.
Jantine en ik delen een (redelijk kleine) caravan. We hebben er gelukkig airco. Die hebben we nu nog niet nodig (de airco), want het wordt 's nachts nog best koud!! Ik had vanochtend moeite om mezelf onder de dekens vandaan te sleuren. Gelukkig zijn de bedden wel lekker zacht, ik ben voor het eerst deze week zonder rugpijn wakker geworden. Het bed is wel een beetje te kort, maar daar heb ik vannacht niet zo'n last van gehad, ik heb in coma gelegen.
Emotioneel ben ik nogal moe, maar dat heeft gewoon weer een paar dagen nodig. Er is ook nogal veel veranderd de laatste week. Net als in Sydney zal ik wel weer een paar dagen nodig hebben (het is nu wel minder erg dan toen hoor!!).
Het bevalt me hier wel, er zijn in ieder geval een paar bekenden. Gerrit gaat ons hier inwerken en ik ga leren autorijden!!!

Youtube werkt even niet mee, maar de video van Sydney komt zsm online.

Corowa!!

Sorry dat ik zo lang niets van me heb laten horen, maar het internet in de hostel was bagger. Dus daarom heb ik vandaag even de blogs van de afgelopen dagen gepost.

We zijn vanochtend om kwart voor acht met de trein uit Sydney vertrokken (het regende!!) en kwamen om kwart voor vier vanmiddag aan in Albury. Daar stond Grietje al op ons te wachten, zij reed ons naar Corowa.
WOW. We zitten hier midden in de outback. Er is NIETS.
Corowa is een klein gat met twee winkels en een kroeg en verder is er in de wijde omgeving niets van beschaving te ontdekken. Om je een idee te geven: het netwerk hoeft hier niet beveiligd te worden, want de buren zitten buiten bereik.

Het is hier best mooi, maar ik moet nog wel ff wennen. Daar krijgen we helaas geen tijd voor (of misschien is dat ook maar beter), want we werden vanavond meteen aan het werk gezet met tafel dekken en later afruimen. Morgenochtend beginnen we om acht uur.

Dit is een beetje een korte blog, want ik ben mentaal best wel moe van alle nieuwe indrukken (fisiek valt het wel mee). Ik ga het landschap niet beschrijven, dat zien jullie binnenkort in een videotje :D.

OOH trouwens!
Rianne: Ik heb nog geen echt Australisch eten gehad, ik denk ook niet dat dat bestaat.
Wim en Marijke: Groeten terug.


De video van Hongkong is online!!
http://www.youtube.com/watch?v=GWuAhc_KYR8

03-11-2008

Vandaag was Blue Mountains dag!!
Voor degenen die dit niet weten (en ik denk dat dit de meesten van jullie zijn): Blue Mountains is een natuurreservaat ter grote van Nederland dat net ten westen van Sydney ligt. Het bestaat uit bergplateaus met groves (kweenie wat dat in het Nederlands is) en heel veel eucalyptusbos. Diep in de groves, waar de weinige waterstroompjes lopen, is regenwoud. Het is een rit van zo’n zestig kilometer (!) om vanuit het centrum Sydney überhaupt uit te komen in westelijke richting. Als je de stad eenmaal uit bent is het echter niet zo ver meer naar het park. Door het nationale park lopen twee wegen, een groot deel ervan is zo ongtoegankelijk dat het zelfs vandaag de dag nog niet in kaart gebracht is.

Het eerste deel van de dag werden we langs plekken gereden waar we de beroemde delen van het park konden zien: the Three Sisters, the Orphan, Mount Solitary. Het uitzicht vanaf de verscheidene uitkijkpunten was echt adembenemend mooi. We hebben ook onze eerste kangaroes gezien!! Er werd echter weinig gelopen en veel gezeten, er was ons toch wat anders beloofd!
Nou, qua lopen kwamen we ’s middags wel aan onze trekken: duizend treden afdalen naar bijna de bodem van een grove, lekker het regenwoud in. We daalden het eerste deel af met onze gids, maar dat ging ons al snel te langzaam omdat er nog meer mensen meeliepen die er niet echt de vaart in hadden. Na korte maar duidelijke aanwijzingen van de gids te hebben gekregen, gingen we op eigen houtje verder door het regenwoud. Toen werd het stil, echt stil, op het krijsen van de kaketoes na. Na ongeveer 45 minuten hadden we het einde van het pad / de trap bereikt. We liepen nog een stukje verder naar een waterval die we eerder al vanaf een afstand hadden bekeken en rustig weer terug naar de trap. Daar stond de gids al te wachten, en hij was niet blij. Wat was nu het geval, hij had gewild dat we meteen weer naar boven gingen! Grapjas. Kwamen we er achter dat we nog een minuut of twintig over hadden tot we weer bij het busje moesten zijn, duizend niet zo vlakke traptreden hoger. We konden wel met het treintje omhoog gaan, zei hij. Maar Jantine en ik zijn niets als geen doorzetters, dus wij besloten te lopen.
Helaas hadden we door onze haast geen tijd meer om jullie vanuit het regenwoud op de camera toe te spreken, maar er zijn wel beelden. Het is ons gelukt om in een half uur terug naar boven te klimmen, maar toen we eenmaal bij het busje aankwamen kregen we wel een aantal bezorgde blikken. Blijkbaar zagen we eruit alsof we elk moment erbij neer konden vallen. Nu was dat ook wel zo, maar dat gaven we natuurlijk niet toe. De klim was een stuk zwaarder dan ik had gehoopt, vooral met die vochtige lucht daar in het regenwoud. Maar het was tien keer de moeite waard, want ik geloof niet dat ik ooit zoiets moois heb gezien. De gids (die best een toffe kerel is) leek ook redelijk verbaasd dat het ons gelukt was in dertig minuten naar boven te lopen. Hijzelf was met het treintje gegaan.

Toen we vanavond naar de pizza tent liepen hebben we nog een nieuwe diersoort gezien hier. Ik weet het niet zeker, maar denk dat het een soort grote vleermuizen waren. Het waren er honderden! Ze kwamen in een grote zwerm uit Hyde Park aanzetten en vlogen een tijdje rond boven het park en er omheen. Het enige dat er nog aan ontbrak was dat Graaf Dracula in vol ornaat uit de voordeur van de kathedraal kwam aanzetten.

02-11-2008

Toen ik vanochtend eindelijk uit mijn coma bijkwam, kwam ik er achter dat het al middag was. Kwart voor één ’s middags, om precies te zijn en Jantine lag ook nog te pitten. Het was een beetje jammer dat onze planning overhoop gegooid werd, maar we kwamen alsnog eigenlijk geen tijd te kort.
We waren al een paar keer door Hyde Park gelopen deze week en ik wilde nu wel eens de kathedraal van binnen bekijken. Gelukkig vond Jantine dit ook geen vreselijk idee, dus hadden we besloten om dit vandaag te doen. Absoluut geen spijt van, St. Mary’s Cathedral is prachtig. Wel was het een beetje jammer dat ik er vanavond bij het doorlezen van het informatieboekje pas achter kwam dat dit de moederkerk van het Australische katholicisme en de grootste kathedraal van Australië is. Dat had ik met mijn domme hasses niet door toen we erin stonden. Maar ach, niets meer aan te doen. Hij is in ieder geval erg mooi.

Na enig zoeken kwamen we erachter hoe we als voetgangers de Harbour Brigde op konden. Het is even lopen, maar toch wel de moeite waard. Let wel: er is aan de overkant van het water niets te doen behalve naar een halfgare kermis gaan, maar het wandeltochtje over de brug is erg leuk en het uitzicht naar de baai toe (dus richting Sydney Opera House) is echt te mooi om waar te zijn.
De eerste blaren zijn vandaag verschenen (wat wil je, we lopen gemiddeld zo’n 12 kilometer per dag door de stad op all stars) maar dat mag de pret niet drukken, we gaan morgen gewoon dapper door en maken een wandeltocht door de Blue Mountains.

Oh! We hebben vandaag ook voor het eerst zelf gekookt!! We hebben pasta met tomatensaus gegeten. We leven nog steeds en de keuken is niet afgebrand, dus we hebben het blijkbaar goed gedaan.

Ik kan jullie tevens het heuglijke feit meedelen dat mijn jetlag nu officieel voorbij is: ik kan weer normaal eten en ik ben ook emotioneel weer stabiel (voor zover ik dat ooit geweest ben).

01-11-2008

Er is weer een dag voorbij en we hebben weer een hoop gedaan (zal ook eens niet hier). Jantine en ik hebben allebei geen voeten meer over, dus dan weten jullie ongeveer hoe het gegaan is: We zijn het halve centrum door geweest.
’s Ochtends zijn we voor de herkansing gegaan bij de Sydney Tower. We konden nu meteen omhoog. Het uitzicht was wel mooi, maar ik vind het niet iets wat je gedaan moet hebben in Sydney, zo spectaculair is het nou ook weer niet en ze vragen wel een royaal bedrag voor het gebruik van de lift.

Met een omweg (lange omweg) door de Royal Botanic Gardens (mooiste park ooit en vliegenparadijs) zijn we naar het Sydney Opera House gelopen. Dat ding is net zo mooi als iedereen zegt en groter dan ik had gedacht. Het uitzicht op de Harbour Bridge is er te mooi om waar te zijn. We hebben vandaag niet zulk mooi weer gehad (vanochtend regende het en het is eigenlijk de hele dag bewolkt gebleven), maar dat deed niet af aan het mooie zicht. We zijn het Sydney Opera House niet in geweest, maar van buitenaf was het al indrukwekkend genoeg.

We liepen langs het water naar de voet van de Harbour Bridge, weer zo’n punt met een prachtig uitzicht, dit keer op het Sydney Opera House. Het was daar verbazingwekkend rustig, maar heel erg mooi. Waarschijnlijk hadden de meeste toeristen er bij het Sydney Opera House al met zere voeten de brui aan gegeven, maar wij bikkelden dapper door. Het was nog een redelijke wandeltocht terug, omdat ook wij last van onze voeten hadden, we gaven er alleen niet aan toe. We zijn door wat straten gelopen waar we nog niet eerder waren geweest.
Na een grondige plundering van Woolworths (de dichtstbijzijnde grote supermarkt) hebben we een heerlijk luxe diner op tafel kunnen zetten van soep, brood en salade.

Ik ga er weer vandoor, want ik moet nog filmpjes in elkaar zetten. Die filmpjes krijgen jullie trouwens pas te zien als we in Corowa zijn, want het internet is hier veel te traag om te kunnen uploaden.

a very hot city day

Oke, ik weet dat mijn vorige blog een beetje (oke, heel erg) depressief was, maar ik voelde me vanochtend dan ook goed klote. Geef de jetlag maar de schuld. Toen we eenmaal de stad in waren en dingen gingen doen, voelde ik me gelukkig al snel beter. Kortetermijndenken is een prachig iets.

We hebben natuurlijk ook een hoop leuke dingen gedaan.
Met een treintje dat zo'n 6 meter ofzo boven de grond loopt kun je hier een rondje door het centrum maken, dat hebben wij natuurlijk gedaan. We zijn onderweg een paar keer uitgestapt, onder andere vlakbij Darling Harbour. We dachten dat het wel een goed idee was om in de verpletterende hitte (zelfs op de radio hier noemden ze het een 'very hot city day', en wij moeten nog acclimatiseren) een rondje om het water te gaan lopen. Baaaaad idea. Het was er natuurlijk wel erg mooi en er stond gelukkig wel wat wind, maar met 36 graden Celcius (jaaa wordt maar jaloers!! ik hoorde dat het bij jullie al gevroren heeft!) is dat wel aan de vermoeiende kant en je raakt ook redelijk snel uitgedroogd. Dat was voor ons reden genoeg om verkoeling te gaan zoeken in het Sydney Aquarium.
Een woord: Vogelbekdier. Wat is daarmee? Nou, ten eerste hebben ze daar hier een veel coolere naam voor: platypus, en ten tweede is het het allervetste beest dat God ooit heeft geschapen / dat door puur toeval ergens na de oerknal is ontstaan (streep door wat bij jou niet van toepassing is). Daar had ik wel de hele dag kunnen staan kijken. Laat de haaien en de krokodillen maar zitten, ik ga naar het vogelbekdier!!
Natuurlijk waren de zeeschildpadden (Dude!), de tropische vissen (we hebben Marlin en Dory gezien), de kreeftjes (Jacques!) en de pijlstaartroggen ook leuk om naar de kijken, maar het vogelbekdier verslaat ze allemaal.

Onderweg terug met de monorail (zo heet die trein/tram) zijn we nog uitgestapt bij Sydney Tower, maar nadat we kaartjes hadden gekocht en een half uur zaten te wachten, kwamen we erachter dat we voor zonsondergang waarschijnlijk niet meer omhoog konden. Er stond namelijk teveel wind en er mochten, in ieder geval tijdelijk, geen mensen meer omhoog. Morgen gaan we voor de herkansing.

Tot slot wil ik jullie nog even een heuglijk feit meedelen: ik heb mijn eerste Australische iets aangeleerd: zonder erbij na te denken zei ik tegen een kassamedewerkster in het aquarium "g'day". De australisering is begonnen.

Een lang verhaal, dus ik voel me weer beter en vrolijker :).
Bedankt allemaal wie berichtjes achtergelaten hebben. Ik kan ze niet ieder apart beantwoorden (traag internet), maar ik heb ze gelezen en ik vind het leuk dat jullie me allemaal volgen.

Sydney

We zijn veilig aangekomen in Sydney.

Ons hostel ligt pal naast Hyde Park, dus we hebben een prachtig uitzicht. We slapen op een gemengde kamer met acht anderen, het valt me op dat er hier een hoop nederlanders rondlopen. Het is niet zo moeilijk om contact te leggen met mensen, dat valt me alles mee.
Helaas is dat tot zover een van de weinige dingen die me meevallen. Ik weet dat ik, omdat we hier nog maar net een dag zijn, niet te veel mag verwachten, maar ik had toch niet verwacht dat ik me zo verloren zou voelen. Alles is hier anders en nieuw, en dat maakt me best wel angstig. We gaan de komende dagen de stad bekijken en daarna door naar Corowa, ik hoop dat ik daar wat beter kan aarden en dat ik me daar thuis voel.

We gaan straks Sydney bekijken. Wish me luck.

Hongkong? ja? ja!

He allemaal, hier is het eerste berichtje!
Jantine en ik zijn op dit moment in terminal 1 van Hongkong International Airport te genieten van het eerste beetje internet dat we sinds vertrek uit Nederland kunnen gebruiken.

Nadat ik gefouilleerd was op Schiphol, na een vlucht die veel te lang was (en dat terwijl we zelfs eerder aankwamen dan gepland (wind mee)), zijn we vanochtend om een uur of half 8 lokale tijd geland hier in Hongkong. Nadat toen Jantine's tas overhoop gehaald was door een Chineze veiligheidsbeambte bij een controle die wij achteraf niet hadden hoeven ondergaan, hebben we om een uur of half tien eindelijk het vliegveld verlaten. Onze hotelkamer (die jullie binnenkort in een filmpje kunnen zien, ik plaats de boel z.s.m. online) was een paleisje *kuch*sarcasme*kuch*. Ach ja, als het maar schoon is. Van de buurt konden we dat niet zeggen. We zaten middenin het oudere centrum van Hongkong, op het vasteland. Alle straten waar we geweest zijn -we waren verdwaald, dus dat waren er nogal veel-, waren te smal; er reden teveel auto's en bussen; hadden vervallen gebouwen met veel te schreeuwerige neon-borden; waren overbevolkt (maar dat is de hele stad volgens mij) en tot overmaat van ramp was het super benauwd en stonk het als een gek. Geen leuke plek om te zijn, dus ik ben blij dat we er weer weg zijn. Mocht je ooit onverhoopt in Hongkong terecht komen, ga dan niet naar Kownoon (ofzo).

We hebben wel eventjes gechilld in de hotelkamer, maar gingen toch al snel de stad in. Daar bleek helaas best snel dat het een janboel is, een gigantische bende. Men lijkt nog nooit van stadsplanning gehoord te hebben (zie hierboven).
Toen we uit de metro stapten op Hongkong Island bleek echter het tegendeel: die chinezen kunnen wel degelijk mooi bouwen! Tussen we wolkenkrabbers keken we, in het inmiddels donker geworden stadsdeel, onze ogen uit. Het was er prachtig. We hadden helaas geen tijd meer om het uitzicht vanaf Victoria Peak te bekijken, dus dat doen we op de terugweg. Wel zijn we Hongkong Park in geweest. WOW. Ik zou kunnen gaan vertellen hoe het eruit zag, maar daarmee kan ik de sfeer van de plek niet benaderen. De enige vergelijking die ik zou kunnen maken is die met de vlindertuin in dierenpark Emmen, maar dan echter, groter, mooier. Het was er helaas ook ongeveer even warm en benauwd.

We konden, toen we besloten hadden weer naar het vliegveld te gaan, natuurlijk de goede opstapplaats van de bus niet vinden, maar er lopen hier gelukkig een hele hoop behulpzame mensen rond. Over een uurtje vertrekt ons vliegtuig naar Sydney, dus we moeten maar eens richting de paspoortcontrole gaan. Jullie lezen wel weer eens wat als ik een internetverbinding te pakken krijg Down Under!

We gaan!

Oke.. Hier dus even een kleine update.

Het hele feest gaat door!!
Jantine is zo sociaal geweest om een 6.8 te halen op haar herexamen, dus we gaan met z'n tweeën zes maanden naar Australië en Nieuw Zeeland. Ja, dat is een kleine wijziging in het programma: na onze periode op Corowa airfield gaan we een maand naar Nieuw Zeeland, naar de Kiwi's, en daarna nog een maand Australië in. Nu is een maand niet zo lang om heel Australië te bekijken, dus dat doen we ook maar niet. We vliegen van Brisbane naar Alice Springs en gaan van daar op de een of andere manier naar Darwin om vervolgens via de kust af te zakken naar Perth. Daarvandaag vliegen we via Hongkong weer naar huis..

We blijven dus zes maanden weg. Op 28 oktober 2008 vertrekt ons vliegtuig, als we geen vertraging hebben, rond half twee in de middag van Amsterdam naar Hongkong, en van daar naar Sydney. De tickets zijn geboekt en het lange wachten (en vele werken) tot we weg kunnen is begonnen.

We hebben er zin in!!!

*uche* test *uche*

TEST

Juist ja, dat lees je goed, dit is een testblog (dit bericht, niet de hele blog).

Dan kan ik nu mooi met de instellingen gaan prutsen, en kijken of ik de layout van mijn blog mooi kan krijgen. Want het echte bloggen begint pas als ik naar Australië ga, (hopelijk) samen met Jantine.