HAPPY NEWYEAR!!!!
Bij mij is het al zover, maar jullie moeten nog eventjes wachten: 2009!
Ondanks alle goede voornemens over vroeg op bed omdat we de volgende ochtend (nu) weer moeten werken, zijn we me de staf (dus Jantine, Fer, Hans Christian, Elise en ik) naar de brug tussen Corowa en Wahgunyah gegaan, waar een groot feest was en waar om twaalf uur een hele hoop vuurwerk de lucht in geslingerd werd.
We hadden tevoren in het clubhuis met de staf en een paar gasten een uitgebreid oudejaarsdiner (tea, in het australisch) gehad, met een voorgerecht, hoofdgerecht en drie toetjes. :P Wim had al een toetje bedacht toen bleek dat Barbara ook vanalles aan taart en traditionele (denk ik) Australische dingen meegebracht had en Jantine en ik hadden na het eten een lading appelflappen in de over gegooid, die best goed gelukt waren, al zeg ik het zelf. Om negen uur ging de champagne open en wensten we elkaar een gelukkig nieuw jaar, daarna was het feestje bij de ASCC voorbij.
Ik kan heel moeilijk een indruk geven van het feest bij de brug, want de sfeer kan ik niet zo best in woorden vastleggen. Zo'n beetje het hele dorp was er wel denk ik, veel mensen hadden hun eigen stoeltje mee en hun eigen bier (want er mocht daar geen alcohol verkocht worden). In het midden van het gradveld (?) stond een klein openluchtpodium en was een dansvloer. De band speelde alle bekende nummers (maar beter spul dan wat in Nederland meestal bij dit soort gelegenheden gespeeld wordt) en de dansvloer was best vol. Er hing een goede sfeer en tegen een uur of elf was de halve bevolking dronken of bijna dronken, vooral in de pub in Wahgunyah waar we even later heen gingen. We hebben het vuurwerk bekeken vanuit Wahgunyah, aan de overkan van de rivier de Murray. Dronken Autraliërs zijn nét iets te gezellig, maar daar was wel aan te ontkomen ;).
Het vuurwerk was supermooi, zo lang het duurde. Ik vond het heel frappant dat, zodra het vuurwerk afgelopen was en iedereen mekaar een gelukkig 2009 gewenst had, de exodus begon. Iedereen vertrok om half één naar huis. Feest voorbij. Voor ons was dat niet zo slecht, want omdat ik gisteren één uur op bed lag ben ik nu nog een beetje te genieten. Tot om zeven uur mijn wekken ging lag ik in een absolute coma.
Dus nogmaals: een heel gelukkig en gezond tweeduizendnegen. Many happy landings voor de zweefvliegers!
woensdag 31 december 2008
dinsdag 30 december 2008
De verzamelde werken van Karel van het Reve
Je leest het: ik lees.
In de afgelopen 20 dagen heb ik zo'n 1600 pagina's gelezen in zes boeken, waaruit blijkt dat ik veel te veel vrije tijd heb (en ik zit natuurlijk op vrijwel elk vrije moment te lezen). Vandaag begon regenachtig en dat veranderde langzaam naar harde wind, dus de deuren van de hangaar zijn de hele dag dicht gebleven. Wel was het vanochtend vroeg nog mooi weer, waardoor ik tijdens mijn fietsrondje niet ben natgeregend.
Omdat er niets valt te vertellen over het vliegen (want gisteren zijn er drie vluchten gemaakt en vandaag geneen), ga ik het maar over boeken hebben :P. Waarom? Er is hier niet echt iemand met wie ik het over boeken kan hebben en die dezelfde boeken leest als ik, en daar hoef ik me in mijn blog niets van aan te trekken ;).
'I, Claudius' van Robert Graves (een boek dat ik van Frank gekregen had), heb ik natuurlijk al lang uit. het was erg mooi, maar aan het eind van het boek begon het me te dagen dat de televisieserie met dezelfde titel die ik gezien heb, gaat over het vervolg op dit boek: 'Claudius the god' (o.i.d.). Niettemin is 'I, Claudius' erg mooi en heel leerzaam, ik wist nog niet zoveel over onder andere Livia en Caligula.
Volgens mij heb ik hierna 'The Death of Ivan Ilyich' gelezen: iets meer dan honderd pagina's Tolstoi-plezier. Supermooi, dat wil zeggen, als je van Tolstoi houdt. Als je hem voor het eerst leest kan het vaak even doorbijten zijn (maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik te jong begonnen ben met een engelse 'War en Peace'), maar ik ben helemaal verslingerd aan zijn stijl. 'The Death of Ivan Ilyich' gaat over een rechter, Ivan Ilyich, die (hoe kan het ook anders?) door een vervelende val een interne verwonding heeft (maar dat weet hij niet) en aan het sterven is. De reacties van zijn omgeving zijn niet zoals hij zou willen (ze zitten allemaal een beetje ongeduldig te wachten tot hij eindelijk de pijp uit gaat), en hij zit vol zelfmedelijden. Prachtig omschreven en heel sterk.
'Bad Luck en Trouble' van Lee Child haalde ik uit de boekenkast in het clubhuis om even wat makkelijks in handen te hebben. Niet slecht, maar het blijft een thriller van dertien in een dozijn.
'The Power of One' van Bryce Courtenay was mijn volgende slachtoffer. Ik had het geleend van Evelyn, een van de gasten hier, die het mij had aangeraden. De ik-persoon vertelt over de eerste zeventien jaren van zijn leven. Hij is een Engelsman, geboren en opgegroeid in een arme gemeenschap in Zuid Afrika. Op de kostschool waar hij erg gepest werd (alle andere leerlingen waren Boers) heeft hij besloten de 'boxing welterweight champion of the world' te worden. Zijn hele leven staat in het teken van die droom. Hij leert boksen in de gevangenis, met de zoontjes van de bewaarders en gaat (want hij is heel intelligent) met een beurs naar een van de meest prestigieuze middelbare scholen van het land. Het verhaal stopt voor hij zijn doel kan bereiken, dus ik moet het vervolg ('Tandia') ook nog lezen. Dat is overigens geen straf, want ook dit vond ik een erg mooi boek.
Hierop volgde 'Deadeye Dick' van Kurt Vonnegut, over een jongen die op zijn elfde per ongelijk een zwangere vrouw doodschiet met het geweer van zijn vader en op die manier een dubbele moordenaar wordt. Vanaf dat moment gaat het eigenlijk (vooral mentaal) alleen nog maar bergafwaards met hem, want het wordt hem door het dorp waarin hij woont en door hemzelf nooit vergeven. Als vervolgens het dorp, wanneer hij al is verhuist en zijn ouders reeds zijn overleden, getroffen wordt door een neutronenbom die alle inwoners doodt maar de niet-levende dingen onaangetast laat, kan hij de episode min of meer afsluiten. Een compleet absurd verhaal, maar wel erg mooi en overtuigend verteld.
'Brave New World' van Aldous Huxley moet je eigenlijk lezen in combinatie met '1984' van George Orwell. Beiden beschrijven een wereld waarin een absolutistische regering de gehele bevolking onderdrukt, maar de middelen en de leefstijl zijn compleet anders. In 'Brave New World' is iedereen gelukkig en tevreden en vrolijk (en als je een keer niet vrolijk bent neem je toch een tabletje soma?). Er bestaat geen priveleven (sex is een heel normaal, min of meer openbaar iets, niets om je voor te schamen als je het om en om mot tien verschillende mensen doet) en ook het gezin is afgeschaft, mensen komen uit de fabriek. Het is tegelijk een utopie en een absolute nachtmerrie, want de vrije wil bestaat bijna niet meer, maar niemand lijkt dat door te hebben. Fascinerend.
Van Wim (de vader van Grietje) kreeg ik gisteren 'Karel heeft echt bestaan' van Arnon Grunberg te leen. Het gaat over het oeuvre van Karel van het Reve. Dit kleine boekje van dertig pagina's wakkerde in mij het verlangen aan (ooh bah, wat een omschrijving) om een ander boek dat ik van Wim leen te lezen: het eerste deel van de verzamelde werken van Karel van het Reve. Ik ben inmiddels bij pagina 100 ofzo, en het is leuk om te lezen. Er gebeurt niet zo bijster veel (ik ben bezig in een autobiografisch deel over Karel's jeugd) maar ik vermaak me er wel mee. Daar komt bij dat het in het Nederlands is, en goede boeken in het Nederlands zijn hier tamelijk lastig aan te komen.
Dat was het weer. Ik heb mijn hart gelucht en hopelijk jullie niet al te erg verveeld.
In de afgelopen 20 dagen heb ik zo'n 1600 pagina's gelezen in zes boeken, waaruit blijkt dat ik veel te veel vrije tijd heb (en ik zit natuurlijk op vrijwel elk vrije moment te lezen). Vandaag begon regenachtig en dat veranderde langzaam naar harde wind, dus de deuren van de hangaar zijn de hele dag dicht gebleven. Wel was het vanochtend vroeg nog mooi weer, waardoor ik tijdens mijn fietsrondje niet ben natgeregend.
Omdat er niets valt te vertellen over het vliegen (want gisteren zijn er drie vluchten gemaakt en vandaag geneen), ga ik het maar over boeken hebben :P. Waarom? Er is hier niet echt iemand met wie ik het over boeken kan hebben en die dezelfde boeken leest als ik, en daar hoef ik me in mijn blog niets van aan te trekken ;).
'I, Claudius' van Robert Graves (een boek dat ik van Frank gekregen had), heb ik natuurlijk al lang uit. het was erg mooi, maar aan het eind van het boek begon het me te dagen dat de televisieserie met dezelfde titel die ik gezien heb, gaat over het vervolg op dit boek: 'Claudius the god' (o.i.d.). Niettemin is 'I, Claudius' erg mooi en heel leerzaam, ik wist nog niet zoveel over onder andere Livia en Caligula.
Volgens mij heb ik hierna 'The Death of Ivan Ilyich' gelezen: iets meer dan honderd pagina's Tolstoi-plezier. Supermooi, dat wil zeggen, als je van Tolstoi houdt. Als je hem voor het eerst leest kan het vaak even doorbijten zijn (maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik te jong begonnen ben met een engelse 'War en Peace'), maar ik ben helemaal verslingerd aan zijn stijl. 'The Death of Ivan Ilyich' gaat over een rechter, Ivan Ilyich, die (hoe kan het ook anders?) door een vervelende val een interne verwonding heeft (maar dat weet hij niet) en aan het sterven is. De reacties van zijn omgeving zijn niet zoals hij zou willen (ze zitten allemaal een beetje ongeduldig te wachten tot hij eindelijk de pijp uit gaat), en hij zit vol zelfmedelijden. Prachtig omschreven en heel sterk.
'Bad Luck en Trouble' van Lee Child haalde ik uit de boekenkast in het clubhuis om even wat makkelijks in handen te hebben. Niet slecht, maar het blijft een thriller van dertien in een dozijn.
'The Power of One' van Bryce Courtenay was mijn volgende slachtoffer. Ik had het geleend van Evelyn, een van de gasten hier, die het mij had aangeraden. De ik-persoon vertelt over de eerste zeventien jaren van zijn leven. Hij is een Engelsman, geboren en opgegroeid in een arme gemeenschap in Zuid Afrika. Op de kostschool waar hij erg gepest werd (alle andere leerlingen waren Boers) heeft hij besloten de 'boxing welterweight champion of the world' te worden. Zijn hele leven staat in het teken van die droom. Hij leert boksen in de gevangenis, met de zoontjes van de bewaarders en gaat (want hij is heel intelligent) met een beurs naar een van de meest prestigieuze middelbare scholen van het land. Het verhaal stopt voor hij zijn doel kan bereiken, dus ik moet het vervolg ('Tandia') ook nog lezen. Dat is overigens geen straf, want ook dit vond ik een erg mooi boek.
Hierop volgde 'Deadeye Dick' van Kurt Vonnegut, over een jongen die op zijn elfde per ongelijk een zwangere vrouw doodschiet met het geweer van zijn vader en op die manier een dubbele moordenaar wordt. Vanaf dat moment gaat het eigenlijk (vooral mentaal) alleen nog maar bergafwaards met hem, want het wordt hem door het dorp waarin hij woont en door hemzelf nooit vergeven. Als vervolgens het dorp, wanneer hij al is verhuist en zijn ouders reeds zijn overleden, getroffen wordt door een neutronenbom die alle inwoners doodt maar de niet-levende dingen onaangetast laat, kan hij de episode min of meer afsluiten. Een compleet absurd verhaal, maar wel erg mooi en overtuigend verteld.
'Brave New World' van Aldous Huxley moet je eigenlijk lezen in combinatie met '1984' van George Orwell. Beiden beschrijven een wereld waarin een absolutistische regering de gehele bevolking onderdrukt, maar de middelen en de leefstijl zijn compleet anders. In 'Brave New World' is iedereen gelukkig en tevreden en vrolijk (en als je een keer niet vrolijk bent neem je toch een tabletje soma?). Er bestaat geen priveleven (sex is een heel normaal, min of meer openbaar iets, niets om je voor te schamen als je het om en om mot tien verschillende mensen doet) en ook het gezin is afgeschaft, mensen komen uit de fabriek. Het is tegelijk een utopie en een absolute nachtmerrie, want de vrije wil bestaat bijna niet meer, maar niemand lijkt dat door te hebben. Fascinerend.
Van Wim (de vader van Grietje) kreeg ik gisteren 'Karel heeft echt bestaan' van Arnon Grunberg te leen. Het gaat over het oeuvre van Karel van het Reve. Dit kleine boekje van dertig pagina's wakkerde in mij het verlangen aan (ooh bah, wat een omschrijving) om een ander boek dat ik van Wim leen te lezen: het eerste deel van de verzamelde werken van Karel van het Reve. Ik ben inmiddels bij pagina 100 ofzo, en het is leuk om te lezen. Er gebeurt niet zo bijster veel (ik ben bezig in een autobiografisch deel over Karel's jeugd) maar ik vermaak me er wel mee. Daar komt bij dat het in het Nederlands is, en goede boeken in het Nederlands zijn hier tamelijk lastig aan te komen.
Dat was het weer. Ik heb mijn hart gelucht en hopelijk jullie niet al te erg verveeld.
zaterdag 27 december 2008
kort maar krachtig
Wauw. er zijn gisteren 11 vluchten van minstens 1000 kilometer gemaakt en er is een totaal van 24.500 kilomter gevlogen vanaf Corowa.
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRGGHHH En ik heb de hele dag aan de grond gestaan!
*mopes*
Oke, maar ik ben wel heel blij voor alle piloten, want die hebben een super dag gehad.
Vandaag kwam er slechter weer over, dus was het een non-flying day. We konden als staff dus een beetje uitrusten en ik ben naar Albury geweest om vervanging te halen voor mijn uit elkaar vallende All-Stars.
Ik ben me bewust van het spijtige feit dat mijn verhaaltjes steeds korter worden, maar er gebeurt hier zo weinig dat ik niet weet waar ik over zou moeten schrijven. Excuses.
ciao
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRGGHHH En ik heb de hele dag aan de grond gestaan!
*mopes*
Oke, maar ik ben wel heel blij voor alle piloten, want die hebben een super dag gehad.
Vandaag kwam er slechter weer over, dus was het een non-flying day. We konden als staff dus een beetje uitrusten en ik ben naar Albury geweest om vervanging te halen voor mijn uit elkaar vallende All-Stars.
Ik ben me bewust van het spijtige feit dat mijn verhaaltjes steeds korter worden, maar er gebeurt hier zo weinig dat ik niet weet waar ik over zou moeten schrijven. Excuses.
ciao
vrijdag 26 december 2008
So this is Christmas...
Kerst is al bijna weer voorbij. Eigenlijk al helemaal voorbij, want vandaag is het hier niet tweede kerstdag, maar Boxing Day. Wat ik ervan begrepen heb is dat vandaag de nationale uitbrakdag is. Even bijkomen van alle alcohol en voedsel die in de afgelopen twee dagen is geconsumeerd. Dat geldt voor ons natuurlijk niet, want ook vandaag en gisteren moest er gewoon gewerkt worden. Gisteren was een mooie dag en vandaag lijkt het kneiterweer (dus het is super mooi). Gisteren was het kerstrdiner, [sarcasme] wat een feest! [/sarcasme]. We hadden en voorgerecht, uitgebreid hoofdgerecht en en toetje, en dat drie keer tussen zes en negen uur. Dat betekent dat we met voorbereiden en afwassen zo'n vijf uren in de keuken gestaan hebben. En de afwas blééf maar komen. Tegen de tijd dat (eindelijk!!) de laatste klanten weg gingen was iedereen kapot, want het was op het veld ook al heel warm en dus vermoeiend geweest.
Maar, eerlijk is eerlijk, het was wel heel lekker en ook erg gezellig (ja, ook in de keuken).
Vandaag is een beetje een bijkom dag (dus wij doen stiekem ook een beetje aan Boxing Day, ook al heb ik het gisteren bij één wijntje gehouden). Om twaalf uur vlogen alle vliegtuigen en we hebben dus vanmiddag (lees: nu) een beetje tijd voor onszelf voordat we weer eten gaan maken.
Nog een nieuwtje: we hebben hier (ja echt waar, in het miniscule dorpje dat Corowa heet en een inwoneraantal heeft van 5100) een McDonalds!! Het is niet te geloven maar hij staat er, is 24 uur per dag open en het is er nog druk ook.
Maar, eerlijk is eerlijk, het was wel heel lekker en ook erg gezellig (ja, ook in de keuken).
Vandaag is een beetje een bijkom dag (dus wij doen stiekem ook een beetje aan Boxing Day, ook al heb ik het gisteren bij één wijntje gehouden). Om twaalf uur vlogen alle vliegtuigen en we hebben dus vanmiddag (lees: nu) een beetje tijd voor onszelf voordat we weer eten gaan maken.
Nog een nieuwtje: we hebben hier (ja echt waar, in het miniscule dorpje dat Corowa heet en een inwoneraantal heeft van 5100) een McDonalds!! Het is niet te geloven maar hij staat er, is 24 uur per dag open en het is er nog druk ook.
zondag 21 december 2008
Warmte en byebye Gerrit
ZO he.
Ik kreeg al commentaar dat ik een tijdje (poe he, een paar dagen :P) niets online gezet heb. Dat kwam inderdaad, zoals Ria al veronderstelde, doordat er hier bijster weinig gebeurde. We hebben een paar dagen niet gevlogen en daarna een paar dagen wel gevlogen. Same old same old.
Gisteren was even anders dan we gewend zijn. We brachten direct na de briefing het eerste vliegtuig naar de andere kant van het vliegveld (runway 05), omdat er voor de launch periode (wanneer alle zweefvliegers aan hun vlucht beginnen) vier checkstarts gemaakt moesten worden met verschillende nieuwe klanten. Het wou niet echt opschieten, en tegen de tijd dat we klaar waren met de checks stonden de klanten al klaar om omhoog gesleept te worden. Dus daar gingen we meteen mee verder. Constant tussendoor kwamen de parachutisten opstijgen, droppen en landen.
Voordat we het wisten was het twee uur en na aan half uurtje lunchen gingen we weer snel het veld op om een paar mensen nogmaals de lucht in de slepen. Pfffft. Ik wordt alweer moe als ik het teruglees. We hebben zo'n vijf uren op het veld gestaan in de volle zon met plusminus dertig graden (de zomer gaat nu echt beginnen!) en (in mijn geval) te weinig water bij me. Dus tegen de tijd dat we terug kwamen in het clubhuis kon je mijn bij elkaar vegen.
Vanochtend vroeg is Gerrit richting richting Nederland vertrokken. Gisteren hebben we ter ere van hem indonesisch gegeten. Heerlijk, maar we hebben we een eeuw in de keuken gestaan ;). Ferdinand is aangekomen om zijn taken over te nemen.
*gaapt* Ik ga verder met wakker worden.
Ik kreeg al commentaar dat ik een tijdje (poe he, een paar dagen :P) niets online gezet heb. Dat kwam inderdaad, zoals Ria al veronderstelde, doordat er hier bijster weinig gebeurde. We hebben een paar dagen niet gevlogen en daarna een paar dagen wel gevlogen. Same old same old.
Gisteren was even anders dan we gewend zijn. We brachten direct na de briefing het eerste vliegtuig naar de andere kant van het vliegveld (runway 05), omdat er voor de launch periode (wanneer alle zweefvliegers aan hun vlucht beginnen) vier checkstarts gemaakt moesten worden met verschillende nieuwe klanten. Het wou niet echt opschieten, en tegen de tijd dat we klaar waren met de checks stonden de klanten al klaar om omhoog gesleept te worden. Dus daar gingen we meteen mee verder. Constant tussendoor kwamen de parachutisten opstijgen, droppen en landen.
Voordat we het wisten was het twee uur en na aan half uurtje lunchen gingen we weer snel het veld op om een paar mensen nogmaals de lucht in de slepen. Pfffft. Ik wordt alweer moe als ik het teruglees. We hebben zo'n vijf uren op het veld gestaan in de volle zon met plusminus dertig graden (de zomer gaat nu echt beginnen!) en (in mijn geval) te weinig water bij me. Dus tegen de tijd dat we terug kwamen in het clubhuis kon je mijn bij elkaar vegen.
Vanochtend vroeg is Gerrit richting richting Nederland vertrokken. Gisteren hebben we ter ere van hem indonesisch gegeten. Heerlijk, maar we hebben we een eeuw in de keuken gestaan ;). Ferdinand is aangekomen om zijn taken over te nemen.
*gaapt* Ik ga verder met wakker worden.
dinsdag 16 december 2008
Lisanne op de OLC!!
[informatie voor niet zweefvliegers]
De OLC (Online Contest) is een online zweefvliegwedstrijd. Zweefvliegers van over de hele wereld uploaden gps-tracking-bestanden naar een website en krijgen voor hun vlucht punten. Grotere afstand --> meer punten. Dat is niet een heel exacte beschrijving, maar nu weten jullie wel ongeveer waar ik het zometeen over heb.
[/informatie voor niet zweefvliegers]
Mijn eerste OLC vlucht is een feit!!!!! Met een beetje fantasie kun je er een FAI-driehoek van maken (niet vliegers: don't ask), maar voor de rest heb ik een beetje lokaal gevlogen en bijna 68 kilometer afgelegd. Het is de vlucht van 5 december (dank u Sinterklaasje). Ik geloof dat hij op naam van de FAC staat, dus dan heb ik voor hun alvast de eerste (?) punten van 2009 binnen gehaald!
Ik ben een tijdje weggeweest, om redenen waar ik hier liever niet over uitwijdt. Er is met mij niets aan de hand, maar er zijn in Nederland iets minder leuke dingen gebeurd waar ik mee zat (en nogsteeds zit, maar ik heb mijn emoties weer wat meer onder controle).
Bovendien is het hier steeds dezelfde same old same old.
Dus hoe was het hier de afgelopen dagen? Het heeft twee dagen geregend en er zijn nu weer twee dagen gevlogen. Eergisteren zijn we met de staff in de RSL Club (een soort veteranenclub in het dorp) naar het "Community Carroling" gegaan. Inderdaad, met een zaal vol Australiërs kerstliedjes zingen. De gemidelde stage-preformer kon niet al te best zingen en ook kwam de kerstman langs, dus dat was dubbel feest.
Het was best gezellig en het bier was lekker. Verder moet ik het er maar niet te veel over hebben want dan gaan jullie denken dat er hier in Australië niks aan is.
Vandaag hebben Jantine en ik weer gevlogen! Het stelde niet erg veel voor, maar het was wel erg leuk om weer even in de lucht rond te dobberen. Om kwart voor twaalf ging ik met Francesco achterin (ik dus voorin) omhoog in de Duo Discus. Het was best intensief slepen, want er waren allemaal thermiekbellen aan het loskomen en het was dus flink turbulent. We hebben lekker een beetje gethermiekt en omdat we niet naar beneden konden komen (teveel thermiekbellen), heeft Francesco me leren slippen. Eigenlijk ging de vlucht wel erg goed, ik maakte ook een mooie landing. Het enige waar ik aan moet denken is dat ik tijdens het slepen niet teveel moet nadenken. Dat wordt nog wat, met die hersens van mij.
EDIT (17-12-2008):
Oke, kleine correctie. Ik heb voor mijn vlucht geen punten gekregen, want ik heb hem te laat online gezet. bugger.
De OLC (Online Contest) is een online zweefvliegwedstrijd. Zweefvliegers van over de hele wereld uploaden gps-tracking-bestanden naar een website en krijgen voor hun vlucht punten. Grotere afstand --> meer punten. Dat is niet een heel exacte beschrijving, maar nu weten jullie wel ongeveer waar ik het zometeen over heb.
[/informatie voor niet zweefvliegers]
Mijn eerste OLC vlucht is een feit!!!!! Met een beetje fantasie kun je er een FAI-driehoek van maken (niet vliegers: don't ask), maar voor de rest heb ik een beetje lokaal gevlogen en bijna 68 kilometer afgelegd. Het is de vlucht van 5 december (dank u Sinterklaasje). Ik geloof dat hij op naam van de FAC staat, dus dan heb ik voor hun alvast de eerste (?) punten van 2009 binnen gehaald!
Ik ben een tijdje weggeweest, om redenen waar ik hier liever niet over uitwijdt. Er is met mij niets aan de hand, maar er zijn in Nederland iets minder leuke dingen gebeurd waar ik mee zat (en nogsteeds zit, maar ik heb mijn emoties weer wat meer onder controle).
Bovendien is het hier steeds dezelfde same old same old.
Dus hoe was het hier de afgelopen dagen? Het heeft twee dagen geregend en er zijn nu weer twee dagen gevlogen. Eergisteren zijn we met de staff in de RSL Club (een soort veteranenclub in het dorp) naar het "Community Carroling" gegaan. Inderdaad, met een zaal vol Australiërs kerstliedjes zingen. De gemidelde stage-preformer kon niet al te best zingen en ook kwam de kerstman langs, dus dat was dubbel feest.
Het was best gezellig en het bier was lekker. Verder moet ik het er maar niet te veel over hebben want dan gaan jullie denken dat er hier in Australië niks aan is.
Vandaag hebben Jantine en ik weer gevlogen! Het stelde niet erg veel voor, maar het was wel erg leuk om weer even in de lucht rond te dobberen. Om kwart voor twaalf ging ik met Francesco achterin (ik dus voorin) omhoog in de Duo Discus. Het was best intensief slepen, want er waren allemaal thermiekbellen aan het loskomen en het was dus flink turbulent. We hebben lekker een beetje gethermiekt en omdat we niet naar beneden konden komen (teveel thermiekbellen), heeft Francesco me leren slippen. Eigenlijk ging de vlucht wel erg goed, ik maakte ook een mooie landing. Het enige waar ik aan moet denken is dat ik tijdens het slepen niet teveel moet nadenken. Dat wordt nog wat, met die hersens van mij.
EDIT (17-12-2008):
Oke, kleine correctie. Ik heb voor mijn vlucht geen punten gekregen, want ik heb hem te laat online gezet. bugger.
vrijdag 12 december 2008
Sinterklaas - ronde 2
Het is toch niet te geloven, maar vandaag kregen Janitine en ik weer een doos vol Sinterklaascadeautjes! Ik moest dit jaar voor het eerst Sinterklaasavond missen, maar zo had ik het gevoel dat ik er toch nog een beetje bij was. Ik heb nu zo ongeveer een halfjaarvoorraad snoep en pepernoten en speculaas, dus dat zit wel goed. Met alle kerstversieringen en dergelijke die we gekregen hebben gaan we vanmiddag de caravan pimpen (want het is sinds eergisterenavond slecht weer en het ziet er niet uit alsof daar erg snel verbetering in gaat komen) en de holland vlaggetjes komen ergens waar de hele regio ze (hopelijk) kan zien. En dan maar hopen op een voetbalwedstrijd Nederland - Australië ;). Oh, en die cd (538) ga ik zo snel mogelijk rippen en op mijn mp-3 speler zetten, dus vandaag nog vanalles te doen.
Tijd om de kerstboom in elkaar te zetten!!
Tijd om de kerstboom in elkaar te zetten!!
donderdag 11 december 2008
Airmail!
@Knietje, ik heb helaas nog geen gelegenheid gehad om in de bibliotheek weer te proberen om wat te uploaden, want steeds als ik in het dorp ben heb ik te weinig tijd. Misschien morgen, maar ik denk het eigenlijk niet, want er komt hier altijd eigenlijk wel wat tussen. Maar ik ga het proberen.
Goed, back to business. Het was vandaag (en gisteren) heel mooi weer, dus voor half een 's middags waren alle kisten weg en konden wij (min of meer) ontspannen. De motorvliegtuigen (drie stuks) moesten worden gepoetst, dat was wel een feest. We zitten hier op het moment met een redelijk grote sprinkhanenpopulatie, en dat is te zien aan het frontaal oppervlak (vooral de propellor, blegh) van de sleepvliegtuigen, die steeds starten en landen: ze zijn geel van de stukgevlogen sprinkhanen en zo af en toe kom je een half beest tegen. Geen leuk klusje dus. Maar de nieuw aangekochte schuursponsjes maken gelukkig korte metten met die ranzige vlekken en na een kwartiertje tot een half uur (afhankelijk van met hoeveel man je aan zo'n kist werkt) ziet hij er weer redelijk wit uit.
Ik wordt hier helemaal huiselijk: schoonmaken, koken, kapotte dingen repareren. Ik heb gisteren mijn allstars weer een beetje aan elkaar genaait zodat ze een maandje (of hopelijk twee, als de reparatie erg succesvol blijkt) langer mee kunnen, want ik voel er niet veel voor om hier nieuwe gympen te gaan kopen die ik op het veld toch stuk loop. Tegen de tijd dat we hier weg gaan ben ik een wc-schoonmaak-expert en een ramenlap-expert en een vliegtuig-poets-expert en noem maar op. Voor Hans en Ria: dit betekent niet dat ik al die nieuwe skills na aankomst in Nederland ook thuis ga toepassen, Ria blijft de meester.
Sinterklaas heeft, al mocht het even duren (hoe oud is die kerel inmiddels?), airmail ontdekt!! Jan en Lili (ja, dat stond echt op de envelop) kregen vandaag een pakketje in de bus met vertraagde Sinterklaascadeautjes!! Bij deze wil ik Sint en Piet heel hartelijk bedanken voor de mooie t-shirts :D. We zijn er erg blij mee.
..na tien minuten pure frustratie:
In het uploaden van de foto's zit geen schot, dus hier de links naar de foto's die Jantine heeft geupload (want haar lukt het op de een of andere manier wel).
http://runway24.nl/weblog/wp-content/img_3655web.jpg
http://runway24.nl/weblog/wp-content/img_3658web.jpg
Goed, back to business. Het was vandaag (en gisteren) heel mooi weer, dus voor half een 's middags waren alle kisten weg en konden wij (min of meer) ontspannen. De motorvliegtuigen (drie stuks) moesten worden gepoetst, dat was wel een feest. We zitten hier op het moment met een redelijk grote sprinkhanenpopulatie, en dat is te zien aan het frontaal oppervlak (vooral de propellor, blegh) van de sleepvliegtuigen, die steeds starten en landen: ze zijn geel van de stukgevlogen sprinkhanen en zo af en toe kom je een half beest tegen. Geen leuk klusje dus. Maar de nieuw aangekochte schuursponsjes maken gelukkig korte metten met die ranzige vlekken en na een kwartiertje tot een half uur (afhankelijk van met hoeveel man je aan zo'n kist werkt) ziet hij er weer redelijk wit uit.
Ik wordt hier helemaal huiselijk: schoonmaken, koken, kapotte dingen repareren. Ik heb gisteren mijn allstars weer een beetje aan elkaar genaait zodat ze een maandje (of hopelijk twee, als de reparatie erg succesvol blijkt) langer mee kunnen, want ik voel er niet veel voor om hier nieuwe gympen te gaan kopen die ik op het veld toch stuk loop. Tegen de tijd dat we hier weg gaan ben ik een wc-schoonmaak-expert en een ramenlap-expert en een vliegtuig-poets-expert en noem maar op. Voor Hans en Ria: dit betekent niet dat ik al die nieuwe skills na aankomst in Nederland ook thuis ga toepassen, Ria blijft de meester.
Sinterklaas heeft, al mocht het even duren (hoe oud is die kerel inmiddels?), airmail ontdekt!! Jan en Lili (ja, dat stond echt op de envelop) kregen vandaag een pakketje in de bus met vertraagde Sinterklaascadeautjes!! Bij deze wil ik Sint en Piet heel hartelijk bedanken voor de mooie t-shirts :D. We zijn er erg blij mee.
..na tien minuten pure frustratie:
In het uploaden van de foto's zit geen schot, dus hier de links naar de foto's die Jantine heeft geupload (want haar lukt het op de een of andere manier wel).
http://runway24.nl/weblog/wp-content/img_3655web.jpg
http://runway24.nl/weblog/wp-content/img_3658web.jpg
maandag 8 december 2008
Bezoek van Benalla
Vandaag was best een uneventful day.. Jantine en ik mochten (oke, moesten) FOO (een van de Pawnee sleepvliegtuigen, de VH-FOO (dat is de registratie)) en DYD (Dat is sleepvliegtuig nummer drie, een WT-9 Dynamic (das een ultralight, vliegmensen), OM-DYD (een Slovaak)) poetsen. Hans Christiaan was met Tango (Pawnee nummer twee, VH-LGT) naar Wangaratta (dat ligt hier niet zover vandaan) om hem te laten repareren. (Excuses voor de waarschijnlijk onbergrijpelijke zin. Jantine en ik hebben twee motorvliegtuigen gepoetst.) Er zijn namelijk al een paar dagen problemen met de motor daarvan. Bijna iedereen is vandaag gaan vliegen, en nu (19:49) is nog niet iedereen terug.
Vanmiddag kreeg ik van Francesco een lift naar het dorp, zodat ik een paar kaarten kon versturen. Op de terugweg zagen we een onbekende kist cirkelen: VH. Toen we aankwamen op het vliegveld was hij al geland, het bleek een ASW-28 te zijn, afkomstig van een naburig vliegveld, Benalla. Hij was hier laag komen te zitten en kon zijn veld, dat zo'n zeventig kilometer verderop ligt, niet meer halen. Hij had ook geen turbo (een hulpmotor). Ik heb een tijdje met de piloot staan kletsen, tot Grietje met LGT kwam om hem terug te slepen. Hij zou nog wel een keer op een mooie dag langskomen, zei hij.
Het is de hele dag blauw geweest, dus ook geen wonder dat niet iedereen boven kon blijven. Onze Engelsman, Richard, wordt op dit moment na een buitenlanding opgehaald door Grietje (met de Pawnee, hij kan weggesleept worden). Voor ons (de staff) was het een redelijk rustige dag. Er moesten veel kisten weg, maar daarna keerde de rust weer (ugh,.. wat een zin) en ik ben weer een stuk verder gekomen in 'I, Claudius' (bedankt Frank! Hij is supermooi!). Hierna moet ik maar weer eens iets van Tolstoj gaan lezen, ik denk 'Anna Karenina', die moet heel goed zijn.
Vanmiddag kreeg ik van Francesco een lift naar het dorp, zodat ik een paar kaarten kon versturen. Op de terugweg zagen we een onbekende kist cirkelen: VH. Toen we aankwamen op het vliegveld was hij al geland, het bleek een ASW-28 te zijn, afkomstig van een naburig vliegveld, Benalla. Hij was hier laag komen te zitten en kon zijn veld, dat zo'n zeventig kilometer verderop ligt, niet meer halen. Hij had ook geen turbo (een hulpmotor). Ik heb een tijdje met de piloot staan kletsen, tot Grietje met LGT kwam om hem terug te slepen. Hij zou nog wel een keer op een mooie dag langskomen, zei hij.
Het is de hele dag blauw geweest, dus ook geen wonder dat niet iedereen boven kon blijven. Onze Engelsman, Richard, wordt op dit moment na een buitenlanding opgehaald door Grietje (met de Pawnee, hij kan weggesleept worden). Voor ons (de staff) was het een redelijk rustige dag. Er moesten veel kisten weg, maar daarna keerde de rust weer (ugh,.. wat een zin) en ik ben weer een stuk verder gekomen in 'I, Claudius' (bedankt Frank! Hij is supermooi!). Hierna moet ik maar weer eens iets van Tolstoj gaan lezen, ik denk 'Anna Karenina', die moet heel goed zijn.
vrijdag 5 december 2008
There's no place like cloudbase
...zeker als hij op
Toen ik vanochtend uit mijn raam keek was het beeld dat mij begroette niet bepaald leuk: bewolking, bewolking en nog meer bewolking. Dammit! Dat werd weer een non-flying day, ik zag de bui al hangen. Maar de regen bleek voorbij (het had ’s nachts aardig geregend) en om een uur of tien kwam zelfs de zon voorzichtig tevoorschijn. Het duurde nog een tijdje tot het goed werd, dus bijna alle piloten (voor zover ze ’s ochtends al op waren komen dagen) vertrokken om wat van de omgeving te gaan bekijken / te gaan winkelen / te golfen. Een paar gelukkige zielen bleven achter. Deze laatste groep (vier man!) bleken de goede keus gemaakt te hebben.
Om een uur of een hebben we vier zweefvliegers omhoog geholpen, want de cumuls stonden tot aan de horizon en daar voorbij en de thermiekbellen waren op de grond voelbaar en zichtbaar als “Dust Devils”. Na de lunch is eerst Jantine gaan vliegen met Hans Chistiaan (die is ook instructeur, wat kan hij niet?). Ze bleven een dik uur weg en hebben volgens mij redelijk wat van de omgeving gezien. Om een uur of half vier ben ik met Hans Christiaan in de Duo Discus omhoog gegaan. Het was een g-e-w-e-l-d-i-g-e vlucht!!!! Het is nu half tien en ik ben er nog steeds opgewonden over!
We werden door Francesco (die vloog het sleepvliegtuig) zowat in een bel afgezet en die bracht ons tot iets meer dan
Hans Christiaan gaf me zo af en toe een aanwijzing om de kern van de thermiekbel te vinden en we hebben een afstandje gevlogen (bijna
Wat best lastig is, is dat je hier tijdens het vliegen zo af en toe ‘radio-calls’ moet maken: als je aan je landingscircuit begint en ook als je het luchtruim van het vliegveld (CTAF? Wie het weet mag het zeggen) binnenkomt. Zo moest ik tijdens deze vlucht twee calls maken: “Corowa Traffic, glider lima mike is
Weet dat maar eens allemaal uit te kramen op het goede moment en dan ook nog eens vliegen!! Pff.. Ik moest wel een paar keer oefenen voor ik het goed had, maar uiteindelijk kwam het er allemaal in de goede volgorde uit. Dankuwel.
Wat ik trouwens bijna helemaal was vergeten: we hebben vandaag van Sinterklaas allemaal een cadeautje gekregen!! Sinterklaas, bedankt voor de heerlijke zeevruchten (Belgische bonbons, yes!).
dinsdag 2 december 2008
Pepernoten!
Mijn schoen heb ik maar niet opgezet, want ik denk niet dat Sinterklaas helemaal naar Australië gaat komen om er wat in te stoppen. Daarom hebben Jantine en ik het heft maar in eigen handen genomen: we hebben pepernoten gebakken! Jaja, val maar niet achterover van de stoel af van de schrik, maar Lisanne blijkt wat te kunnen in de keuken. Niet alleen zijn Jantine en ik sinds een paar dagen solo sla, maar we kunnen dus ook bakken. En ze zijn lekker! HA, onze pepernoten zijn veel lekkerder dan die die je in de supermarkt koopt, daar kan Bolletje nog een puntje aan zuigen.
Toegegeven, de pepernoten die aan de rand van de bakplaat lagen zijn een beetje hard, maar zelf van de Duitse koekenbakkers (de dames die ECHT goed kunnen bakken) kregen we complimenten over de smaak, dus een beetje trots vind ik wel terecht.
Anyway.. Er heeft gisteren niemand gevlogen, terwijl het toch wel thermisch was en mooi weer. De heren hadden om een of andere reden het idee dat het weer slecht was, dus is men allerlei andere dingen gaan doen. Vandaag is om kwart voor elf de eerste start gemaakt, Denen, Slovaken en een Brit gingen omhoog. Drie van hen hebben de turbo (dat is de hulpmotor) al aan gehad, dus het lijkt er nog niet zo best voor te staan. Er zijnwel redelijk wat cumuls deze kant aan aan het komen, maar daar hangt een redelijk dichte laag hoge bewolking boven, dus de temperatuur zal niet zo hoog worden. Het is nu (11:53 uur) ook nog maar 21,1 graden, net warm genoeg om zo'n 1200 meter te halen, maar nog niet de beloofde 2500 meter met thermiekbellen van 4 m/s. De heren wachten dus nog op het betere weer (wat mij de tijd geeft om deze blog te schrijven).
Je kunt al merken dat het drukker wordt, we halen tegenwoordig om acht uur 's morgens al een deel van de hangaar leeg zodat men de vliegtuigen kan gaan voorbereiden. En volgens mij moet ik zo weer aan de bak, want er gaan vliegers richting de baan. Ik ben weg, maar ik snaai nog wel een paar pepernoten mee ;).
Toegegeven, de pepernoten die aan de rand van de bakplaat lagen zijn een beetje hard, maar zelf van de Duitse koekenbakkers (de dames die ECHT goed kunnen bakken) kregen we complimenten over de smaak, dus een beetje trots vind ik wel terecht.
Anyway.. Er heeft gisteren niemand gevlogen, terwijl het toch wel thermisch was en mooi weer. De heren hadden om een of andere reden het idee dat het weer slecht was, dus is men allerlei andere dingen gaan doen. Vandaag is om kwart voor elf de eerste start gemaakt, Denen, Slovaken en een Brit gingen omhoog. Drie van hen hebben de turbo (dat is de hulpmotor) al aan gehad, dus het lijkt er nog niet zo best voor te staan. Er zijnwel redelijk wat cumuls deze kant aan aan het komen, maar daar hangt een redelijk dichte laag hoge bewolking boven, dus de temperatuur zal niet zo hoog worden. Het is nu (11:53 uur) ook nog maar 21,1 graden, net warm genoeg om zo'n 1200 meter te halen, maar nog niet de beloofde 2500 meter met thermiekbellen van 4 m/s. De heren wachten dus nog op het betere weer (wat mij de tijd geeft om deze blog te schrijven).
Je kunt al merken dat het drukker wordt, we halen tegenwoordig om acht uur 's morgens al een deel van de hangaar leeg zodat men de vliegtuigen kan gaan voorbereiden. En volgens mij moet ik zo weer aan de bak, want er gaan vliegers richting de baan. Ik ben weg, maar ik snaai nog wel een paar pepernoten mee ;).
Abonneren op:
Reacties (Atom)
