De laatste dag in Perth hebben Jantine en ik nogal weinig gedaan. We konden pas 's avonds onze key-deposits terug krijgen, dus we hadden niet genoeg geld meer om nog te gaan winkelen. Om een uur of half acht vertrokken we naar het vliegveld en om middernacht steeg onze A330 op en waren we officieel niet meer in Australië.
Het was acht uur 's ochtends toen we landden in Hongkong. We hadden gelukkig geen jetlag, want Hongkong ligt in dezelfde tijdszone als Perth, maar we hadden ook amper geslapen. Het leek wel of we elke keer dat ik een beetje begon in te dommelen ineens turbulente tegen kwamen, dus ik heb maar een uurtje of twee geslapen. De rest van de tijd heb ik maar film gekeken: italiaanse Twilight bij gebrek aan de engelse tape.
In Hongkong zijn we gaan winkelen. Het centrum leek winkelbaar, en dat klopte. Toegegeven, de kleding was vaak niet echt mijn smaak, maar op de markt kon je bijvoorbeeld leuke souvenirs kopen en door het centrum (een van de centra?) van Hongkong lopen is sowieso een belevenis die de moeite waard is. We kwamen bij een voedselmarkt waar Jantine en ik allebei misselijk werden. De gigantische vissen werden levend aan stukjes gehakt. De kramen die varkensvlees verkochtend hadden allerlei verschillende stukjes varken aan haken uitgehangen: vlees van de rug, nieren, harten, tongen.. You name it. Daar hing dus ook een vreselijke lucht, we zijn snel weer naar de straat gevlucht.
Hoe moet ik het centrum van Hongkong beschrijven? Het is een mierennest. Hongkong is wel minder erg dan Kowloon, waar we op de heenweg waren, gelukkig. Boven het stratenpatroon lopen nog wegen en voetpaden in vloeiende lijnen zodat men niet constant de straten hoeft te kruisen. Er rijden dubbeldekbussen en dubbeldektrams (die zien er echt net uit als de Knightbus in Harry Potter, maar dan niet paars maar in allerlei verschillende kleuren) en veel rode taxi's. Overal hangen de neon uithangborden die je kent van foto's van Hongkong. Het is druk en vreselijk levend. Het lijkt bijna of niet alleen de mensen die erin wonen, maar ook de stad zelf leeft.
's Middags gingen we met de tram naar Victoria Peak. Victoria Peak is een bergtop(je?) waarvandaan je een prachtig uitszicht hebt over Hongkong. De tram vond ik niet zo geweldig, want die ging op het stijlste stuk over een hoek van 45 graden omhoog. Stijl! Het was echter wel de moeite waard, want het uitzicht was geweldig. Hongkong is echt een stad van alleen maar flats, viel me daar boven ineens op. Overal staan wolkenkrabbers en hoge appartementengebouwen. Hoe mensen kunnen leven in een flat met veertig of vijftig verdiepingen is mij een raadsel, maar in Hongkong is het heel gewoon. Ik hoop maar dat ze liften hebben, maar als ik kijk naar hoe krakemikkig die flats eruit zien vrees ik het ergste. Boven op Victoria Peak was ook nog een winkelcentrum, waar we leuke souvenirs gevonden hebben.
Om vier uur besloten we terug te gaan naar het vliegveld, om een uur of zes hadden we eindelijk de trein gevonden. Wat is Hongkong een doolhof! Er is echt geen touw aan vast te knopen hoe daar het stratenplan werk en voor een vreemdeling lijkt alles op elkaar. We zijn uiteindelijk echter wel veilig op het vliegveld aangekomen. Daar hebben we nog even gecomputert en wat gelezen, want er was niet veel te doen. Ons vliegtuig had twee uren vertraging, de zuurstofvoorziening was defect. Opzich wel een belangrijk onderdeel, dus daar wou ik wel op wachten. Het was twee uur 's nachts voor we vlogen en een uur later werd het avondeten geserveerd. Mijn biologische klok was al helemaal in de war, dus ik vond dat dat er ook nog wel bij kon. Het smaakte goed, dus ik mag ook niet echt klagen. Ik heb wat films gezien en wat geslapen onderweg, maar het was rusteloos slapen.
Kwart over acht nederlandse tijd klapte onze Boeing 747 tegen dek op Schiphol en waren we na zes maander weer terug in Nederland. In de aankomsthal stonden ze ons op te wachten: Jantine's ouders en zusje en mijn ouders en broer. Het was gezeldig om ze weer te zien. Toen ik ze in de aankomsthal zag staan merkte ik ineens hoeveel ik mijn familie gemist heb. Wij (Hans, Ria, Alex en ik) gingen op de koffie bij mijn oma, terwijl de Postma's alvast naar de Wieringermeer gingen. Oma leek zichtbaar opgelucht om me te zien, dat ik weer veilig terug was op Nederlandse bodem. Ze is niet de enige. We hebben een tijdje gezeten en ik heb de zak spekjes die ik van Jantine's familie had gekregen aan oma gedoneerd. Ik kan niemand bedenken waar een zak spekjes beter terecht kan, oma is een vreselijke spekjesfan.
Uiteindelijk stapten we weer in de auto, we hadden afgesproken nog bij de zweefvliegclub Den Helder in de Wieringermeer langs te gaan. Daar stond nog wat bagage van Jantine en mij die in een van de vliegtuigcontainers was overgekomen van Corowa naar Nederland. Toevallig heeft onze zweefvliegclub (de Friese Aero Club, in dit geval) deze week voorjaarskamp in de Wieringermeer, dus we konden weer even een paar clubleden zien. Francesco en Grietje (de eigenaren van Soaring Centre Corowa) waren ook bij zweefvliegclub Den Helder met de kinderen, Frank en Alissa. Het was super om ze weer even te zien. We zijn een uur (of meer, ik heb niet op de tijd gelet) bij de zweefvliegclub geweest om bij te kletsen. Tenslotte haalden we onze bagage op en gingen we naar huis. Naar huis!
Toen ik eenmaal in de Marijkestraat voor ons huis stond wist ik niet wat ik moest voelen. Dat heb ik nogsteeds. Ik stond in mijn straat, die niet meer als mijn straat voelde. Mijn huis voelt niet meer als mijn huis en mijn kamer niet meer als mijn kamer. Bijna alles is nog hetzelfde, maar ik merk nu dat ik niet meer dezelfde Lisanne ben die deze dingen zes maanden geleden heeft achtergelaten. Ik weet dat ik hier thuishoor, maar ik voel het nog niet.
Terwijl Ria en ik in de tuin mijn tassen stonden uit te pakken, kwamen oma en opa langs. Ik vond het heel leuk om ze weer te zien, maar ik was inmiddels we emotioneel redelijk uitgeput. Zo voel ik me ook nogsteeds, alsof een of andere vreselijke emotionele aanslag elk moment om de hoek kan komen kijken. De komende dagen doe ik het lekker rustig aan. Ik ga mijn kamer weer een beetje indelen zoals ik het comfortabel vind en vanmiddag even met Hans de stad in voor koninginnedag.
donderdag 30 april 2009
dinsdag 28 april 2009
Hongkong (alweer)
Even een heel kort berichtje vanuit Hongkong! We zijn hier vanochtend veilig geland en inmiddels, na een lange maar leuke dag in Hongkong, terug op het vliegveld. We verwachten vannacht om een kwartier na middernacht vanuit Hongkong naar Amsterdam te gaan vliegen. Als alles een beetje goed gaat zijn Jantine en ik morgenochtend om zeven uur weer op Nederlandse bodem.
Tot dan! Als ik weer in Nederland ben zal ik een uitgebreider verslag van Hongkong schrijven, maar internet is hier niet heel handig (geen muis).
Tot dan! Als ik weer in Nederland ben zal ik een uitgebreider verslag van Hongkong schrijven, maar internet is hier niet heel handig (geen muis).
zondag 26 april 2009
Freo en ANZAC Day
Op 23 april zijn we tegen een uur of twee met de trein uit Perth vertrokken, naar Fremantle. Fremantle ligt daadwerkelijk aan de kust en is wel een leuk plaatsje. Het is er allemaal nog meer laid back en alternatief dan in Perth, wat wel relaxed is. We hebben wat rondgeshopt en rondgelopen.
De volgende dag was er een markt die we, zo was ons verteld, niet mochten missen. Het duurde ongeveer een uur tot we de markt, die de Fremantel-aren goed verstopt hadden, hadden gevonden. Na nog een uur (of iets minder, Jantine hier naast me heeft het over een kwartiertje) hadden we de hele markt gezien en niets shopwaardigs. Een beetje jammer. We pakten de gratis bus naar het strand om daar te lunchen. Het uitzicht was mooi, het weer ook. Jantine moest weer zo nodig het strand op dus ik had mijn schoenen vol zand zitten. En bedankt. Inmiddels zijn de All-Stars trouwens weer redelijk zandvrij, maar ik was toch niet zo blij met die bagger. Niets aan te doen.
We liepen langs de kust (min of meer) naar de jachthaven waar we op een pier konden. Daar was weer een mooi uitzicht :D YAY Het stikt hier van de mooie uitzichten. Anyway.. Ze hadden daar een museum, de Shipwreck Galleries. We lopen daar naar binnen en wat staat er voor onze neus? Een stuk van de romp (heet dat zo bij een schip?) van de Batavia! DE BATAVIA!! Dat kom je dan in Fremantle tegen, of all places. Ongeveer de helft van het museum ging over de Batavia (die hier dus vlakbij gezonken is) en de Vergulde Draeck, een ander VOC Schip dat hier naar Davy Jones is gegaan. Heel erg leuk museum, had ik hier niet verwacht.
Gisteren zijn we met de trein terug gegaan naar Perth. Het was ANZAC (Australian New Zealand Army Corps) Day. Dat is een beetje 4 mei en veteranendag in een, maar meer veteranendag dan 4 mei. Als je dat nog volgt. We waren te laat voor de parade maar zijn nog wel naar de herdenkingsdienst geweest, die ik wel indrukwekkend vond. De speech van de gouverneur van WA was saai, maar die van een studente maakte op mij wel indruk. Alles was de hele dag dicht (behalve de Mac, het zal ook eens niet), dus de rest van de middag hebben we een beetje in het hostel rondgehangen.
Vandaag zijn we een beetje bezig onze laatste dollars uit te geven en morgen gaan we naar huis!!
De volgende dag was er een markt die we, zo was ons verteld, niet mochten missen. Het duurde ongeveer een uur tot we de markt, die de Fremantel-aren goed verstopt hadden, hadden gevonden. Na nog een uur (of iets minder, Jantine hier naast me heeft het over een kwartiertje) hadden we de hele markt gezien en niets shopwaardigs. Een beetje jammer. We pakten de gratis bus naar het strand om daar te lunchen. Het uitzicht was mooi, het weer ook. Jantine moest weer zo nodig het strand op dus ik had mijn schoenen vol zand zitten. En bedankt. Inmiddels zijn de All-Stars trouwens weer redelijk zandvrij, maar ik was toch niet zo blij met die bagger. Niets aan te doen.
We liepen langs de kust (min of meer) naar de jachthaven waar we op een pier konden. Daar was weer een mooi uitzicht :D YAY Het stikt hier van de mooie uitzichten. Anyway.. Ze hadden daar een museum, de Shipwreck Galleries. We lopen daar naar binnen en wat staat er voor onze neus? Een stuk van de romp (heet dat zo bij een schip?) van de Batavia! DE BATAVIA!! Dat kom je dan in Fremantle tegen, of all places. Ongeveer de helft van het museum ging over de Batavia (die hier dus vlakbij gezonken is) en de Vergulde Draeck, een ander VOC Schip dat hier naar Davy Jones is gegaan. Heel erg leuk museum, had ik hier niet verwacht.
Gisteren zijn we met de trein terug gegaan naar Perth. Het was ANZAC (Australian New Zealand Army Corps) Day. Dat is een beetje 4 mei en veteranendag in een, maar meer veteranendag dan 4 mei. Als je dat nog volgt. We waren te laat voor de parade maar zijn nog wel naar de herdenkingsdienst geweest, die ik wel indrukwekkend vond. De speech van de gouverneur van WA was saai, maar die van een studente maakte op mij wel indruk. Alles was de hele dag dicht (behalve de Mac, het zal ook eens niet), dus de rest van de middag hebben we een beetje in het hostel rondgehangen.
Vandaag zijn we een beetje bezig onze laatste dollars uit te geven en morgen gaan we naar huis!!
woensdag 22 april 2009
Oranges and Lemons
Kunnen jullie al merken dat we gratis internet hebben? Vandaag is de laatste dag, dus ik maak er nog maar even gebruik van. Morgen verkassen we namelijk naar een ander hostel.
We zijn vandaag, heel verwonderlijk, Perth weer in geweest. Dit keer naar een ander winkelcentrum :P, een soort bataviawerf met allemaal fabrieks-outlets. Dat was leuk shoppen! Ik heb zelfs allstars gevonden voor, hou je vast, $30. Dat is ongeveer 17 euro. Belachelijk! Dus ik heb er weer een paar schoenen bij. We zouden hier echt Rianne los moeten laten, want het stikt van de goedkope surf outlets met alle grote merken. Daar hebben we ook een hele tijd gesneupt.
Tegen de tijd dat we uitgewinkeld waren gingen we naar Kings Park. In het begin snapte ik helemaal niets van de indeling van het park (nogsteeds niet trouwens), maar we hebben uiteindelijk een leuk wandelpad gevonden. We liepen een tijdje door het park en zijn vervolgens langs de rivier weer teruggelopen naar het centrum en de Bell Tower. De Bell Tower huist de kerkklokken van de St. Martins kerk in Londen ("You owe me three fartlings, say the bells of Saint Martins." Kent iemand dat rijmpje? Oranges and Lemons? Nee? Ga 1984 lezen!!). Waarom die kerkklokken nu in 's hemelsnaam hier hangen is mij een raadsel, maar het is wel leuk. Een beetje activering van mijn literaire geheugen. *voelt zich een nerd*
We hebben nog een paar keer de gratis bussen gebruikt die hier door het centrum van de stad rijden (dank u machthebbende persoontjes in Perth die dat besloten hebben), wat erg handig was. Al met al heb ik toch redelijk afgelopen voeten van het de hele dag op de been zijn, maar dat is het wel waard geweest.
We zijn vandaag, heel verwonderlijk, Perth weer in geweest. Dit keer naar een ander winkelcentrum :P, een soort bataviawerf met allemaal fabrieks-outlets. Dat was leuk shoppen! Ik heb zelfs allstars gevonden voor, hou je vast, $30. Dat is ongeveer 17 euro. Belachelijk! Dus ik heb er weer een paar schoenen bij. We zouden hier echt Rianne los moeten laten, want het stikt van de goedkope surf outlets met alle grote merken. Daar hebben we ook een hele tijd gesneupt.
Tegen de tijd dat we uitgewinkeld waren gingen we naar Kings Park. In het begin snapte ik helemaal niets van de indeling van het park (nogsteeds niet trouwens), maar we hebben uiteindelijk een leuk wandelpad gevonden. We liepen een tijdje door het park en zijn vervolgens langs de rivier weer teruggelopen naar het centrum en de Bell Tower. De Bell Tower huist de kerkklokken van de St. Martins kerk in Londen ("You owe me three fartlings, say the bells of Saint Martins." Kent iemand dat rijmpje? Oranges and Lemons? Nee? Ga 1984 lezen!!). Waarom die kerkklokken nu in 's hemelsnaam hier hangen is mij een raadsel, maar het is wel leuk. Een beetje activering van mijn literaire geheugen. *voelt zich een nerd*
We hebben nog een paar keer de gratis bussen gebruikt die hier door het centrum van de stad rijden (dank u machthebbende persoontjes in Perth die dat besloten hebben), wat erg handig was. Al met al heb ik toch redelijk afgelopen voeten van het de hele dag op de been zijn, maar dat is het wel waard geweest.
dinsdag 21 april 2009
Shopaholic
Het shopping-centre van Perth is.. GROOT! We zijn de hele dag aan het shoppen geweest en zijn geen enkele winkel (behalve de Woolworths) twee keer in geweest. En dat wil wat zeggen. Perth is heel gezellig, op de een of andere manier hangt hier echt een leuke sfeer. We zijn begonnen met souvenirs shoppen, want daar hebben we niet heel veel tijd meer voor. Dus ik ben weer een paar dingen die ik nodig had (en een paar dingen die ik niet nodig had) rijker.
In een aantal straten in het centrum, waar de meeste winkels zitten, mogen geen auto's komen. Dat winkelt wel ontspannen, want je hoeft je niet elke keer als je naar de overkant wilt zorgen de maken dat je op iemands motorkap beland. Toegegeven, ik ben wel een keer bijna het slachtoffer geworden van twee peuters in evenveel buggy's, maar dat kun je op het toeval afschrijven. Verder is het gewoon gezellig, de politie is op de fiets en de winkelbedienden doorzoeken je tas (wel met je medewerking, want volgens de wet mogen ze je tas niet eens aanraken ^o)).
Maar goed, het is tien voor zes en dat is pastatijd. Cheers!
In een aantal straten in het centrum, waar de meeste winkels zitten, mogen geen auto's komen. Dat winkelt wel ontspannen, want je hoeft je niet elke keer als je naar de overkant wilt zorgen de maken dat je op iemands motorkap beland. Toegegeven, ik ben wel een keer bijna het slachtoffer geworden van twee peuters in evenveel buggy's, maar dat kun je op het toeval afschrijven. Verder is het gewoon gezellig, de politie is op de fiets en de winkelbedienden doorzoeken je tas (wel met je medewerking, want volgens de wet mogen ze je tas niet eens aanraken ^o)).
Maar goed, het is tien voor zes en dat is pastatijd. Cheers!
to Perth!
Vijf dagen in Kalbarri was echt te lang, maar we hebben onze dagen redelijk op weten te vullen. Op onze eerste dag hebben Jantine en ik ons naar de verste gorge laten rijden, zo'n 25 kilometer van het dorp. Daar zijn we op onze gehuurde fietsen gestapt en met omwegen langs bijna alle gorges (zo'n 30 a 35 km in totaal denk ik) zijn we teruggepeddeld naar Kalbarri. De omgeving was stunning! Het deed me op een paar plaatsen (zoals de Eagle Gorge) denken aan de Great Ocean Road, maar dan op kleinere schaal.
Op de andere dagen zijn we in en vooral om het dorp in het Kalbarri National Park wat aan het wandelen geweest. Er was in het dorp helaas niet veel te doen, dus we moesten echt het national park in om aan de verveling te ontkomen. Niet dat het daar niet mooi was, maar we hebben toch nog twee dagen in het hostel zitten niksen. Ik heb weer een hoop gelezen.
Gisteren hebben we de hele dag in de bus gezeten om van Kalbarri naar Perth te komen. We gaan strakt voor het eerst het centrum in, dus ik kan nog niet zoveel over Perth zeggen. Alleen dat het op de kaart kleiner lijkt dan ik had verwacht. Het hostel waar we in zitten is wel oke, maar we moeten over de openbare weg van onze kamer naar de badkamer en de keuken etc, wat ik niet zo geslaagd vind. Verder lijkt het wel goed.
De temperatuur (heb ik vernomen) loopt hier 's middags op tot een aangename 27 graden Celsius. Jullie mogen dus weer jaloers worden, want het is hier heerlijk :D.
Op de andere dagen zijn we in en vooral om het dorp in het Kalbarri National Park wat aan het wandelen geweest. Er was in het dorp helaas niet veel te doen, dus we moesten echt het national park in om aan de verveling te ontkomen. Niet dat het daar niet mooi was, maar we hebben toch nog twee dagen in het hostel zitten niksen. Ik heb weer een hoop gelezen.
Gisteren hebben we de hele dag in de bus gezeten om van Kalbarri naar Perth te komen. We gaan strakt voor het eerst het centrum in, dus ik kan nog niet zoveel over Perth zeggen. Alleen dat het op de kaart kleiner lijkt dan ik had verwacht. Het hostel waar we in zitten is wel oke, maar we moeten over de openbare weg van onze kamer naar de badkamer en de keuken etc, wat ik niet zo geslaagd vind. Verder lijkt het wel goed.
De temperatuur (heb ik vernomen) loopt hier 's middags op tot een aangename 27 graden Celsius. Jullie mogen dus weer jaloers worden, want het is hier heerlijk :D.
woensdag 15 april 2009
Enge emoes
Het dolfijnen spotten is gelukt! Sterker nog, ik heb er eentje een vis gevoerd. De dolfijnen komen in Monkey Mia 's ochtends tot een meter of vier van het strand, omdat ze weten dat ze door mensen van het national park gevoerd gaan worden. Best een mooi gezicht, maar ze waren kleiner dan ik had gedacht. Verder hebben we ook nog zeeschildpadden en emoes gezien. Die emoes waren best wel eng, vooral als ze je gingen achtervolgen (gelukkig deden ze dat meestal niet).
We hebben nog een korte wandeling gemaakt van een paar kilometer door de duinen en over het strand. Het ziet er heel vreemd uit als je een wit strand hebt en dan daarachter rode duinen... maar wel heel mooi. Monkey Mia is echt een typisch reclamefolder-tropisch strand. Heel erg mooi.
Vannacht om half vier pakten we de bus naar Kalbarri. Onderweg heb ik nog een beetje geslapen, maar dat stelde niet veel voor helaas. Kalbarri is prachtig. Strand, zee golven. En geen bus. We zijn te laat met het boeken van de bus naar Gerladton, dus nu kunnen we maandag pas met de bus verder in plaats van vrijdag. Gevolg is dat we hier vijf dagen blijven en we slaan geraldton over: we gaan meteen door naar Perth. Oh well, shit happens.
We hebben nog een korte wandeling gemaakt van een paar kilometer door de duinen en over het strand. Het ziet er heel vreemd uit als je een wit strand hebt en dan daarachter rode duinen... maar wel heel mooi. Monkey Mia is echt een typisch reclamefolder-tropisch strand. Heel erg mooi.
Vannacht om half vier pakten we de bus naar Kalbarri. Onderweg heb ik nog een beetje geslapen, maar dat stelde niet veel voor helaas. Kalbarri is prachtig. Strand, zee golven. En geen bus. We zijn te laat met het boeken van de bus naar Gerladton, dus nu kunnen we maandag pas met de bus verder in plaats van vrijdag. Gevolg is dat we hier vijf dagen blijven en we slaan geraldton over: we gaan meteen door naar Perth. Oh well, shit happens.
maandag 13 april 2009
Kununurra tot Monkey Mia
*uche*oeps*uche*
Ik kom er net achter dat ik al meer dan een week geen blog meer online heb gezet... Sorry!! Het is niet omdat ik jullie vergeten ben (wel) of omdat ik niet wil bloggen (ook wel), maar omdat internet hier traag en duur en vervelend is. Ja, echt waar, ik vind internet vervelend. Als ze ergens al internet hebben, werkt het niet zoals het moet. Maar om terug te komen op echt belangrijke dingen: Jantine en ik zijn nogsteeds in leven en hebben inmiddels weer een redelijk aantal kilometers afgelegd. 13.000 Kilometer in vier weken blijkt best oke te doen, we hebben zelfs tijd over! De laatste keer dat ik heb geblogd waren we in Kununurra, dus laat ik daar maar verder gaan.
Behalve het national park was er in Kununurra niet heel veel te doen. Op dag twee hebben we ons vlak voor het ondergaan van de zon naar Kelly's knob (een heuvel/rots aan de rand van het dorp) laten rijden, om foto's te maken van de helaas niet zo heel spectaculaire sunset. Na de tijd moesten we lopend terug, maar zonder de zon erbij was het niet zo heet meer gelukkig, dus dat was heel goed te doen.
Na Kununurra is onze nachtrust eraan gegaan. We zaten van zeven uur 's avonds tot acht uur 's morgens in de bus en kwamen redelijk gebroken aan in Broome. Broome was redelijk klein, maar we konden er toch goed winkelen en je kon er redelijk lopen (zodra je de hitte leerde negeren, en daar zijn we redelijk goed in geworden, al zeg ik het zelf). Op maandag zes april hebben we aan het eind van de middag een kamelentocht gedaan over het strand. Ria, we gaan je achterna! Het was echt heel erg gaaf, voora erg grappig dat Jantine het niet zag aankomen toen hij weer ging liggen en er bijna af donderde :P. Verder ging alles goed, ik vond de kameel (Isaac) minder hoog dan ik had verwacht. Het heeft wel wat wel van paardrijden, maar dan hobbeligger... Het was in ieder geval een hele coole bezigheid. Dat had ik niet verwacht: kamelen in Australië.
Verder was het strand bij Broome erg mooi, dus daar hadden we niets te klagen. Wel jammer dat de verhouding mensen:dragonflies ongeveer 1:20 was. Ik werd helemaal spastisch van al die beesten.
Op de zevende gingen we met de bus naar Port Hedland, waar ons een niet zo leuke verrassing te wachten stond. De reden dat we geen telefonisch contact hadden kunnen krijgen met het hostel, was dat het hostel niet meer bestond. Er was geen hostel. Niks, noppes, helaas. We hadden twee opties: voor $90 per nacht in een soort motel slapen of voor $40 per nacht in een lodge 50km van het dorp in de middle of nowhere. Die laatste was een cattle station, Indee Station. We besloten uiteindelijk daar maar heen te gaan, want als we iets zijn is het budgetreizigers. De eigenaar zou proberen iemand over te halen ons een lift te geven naar de station, en mij later terug bellen. Tien minuten later kreeg ik een telefoontje van ene Dave. Hij wilde ons wel naar Indee Station rijden en zou er dan ook voor zorgen dat we op de negende weer terug kwamen in Port Hedland, maar als we het wilden mochten we ook wel twee nachtjes bij hem in de logeerkamers bivakkeren. Het leek wel een goeie kerel, dus na weinig en kort overleg kwamen Jantine en ik tot de conclusie dat we wel bij Dave konden logeren. We hebben twee nachten in een echt huis geslapen! In echte bedden! Dat was echt een vreemde gewaarwording om weer in een normaal huis te wezen. Direct bij aankomst kregen we te horen dat we het huis als ons eigen moesten behandelen. Heel 'no worries'. Helaas moest Dave (voormalig cattle driver en nu treinmachinist) de volgende ochtend naar Indee Station om daar met wat werk te helpen, dus we hebben niet veel meer van hem gezien. Het waren wel een heel relaxete twee dagen in South Hedland.
We zaten van de negende op de tiende weer de hele nacht in de bus om van Port Hedland in Exmouth te komen. Om een uur of vijf waren we daar. Om zeven uur ging de receptie van het holiday park pas open, dus samen met Suzy en Yvonne (een Engelse en een Nederlandse backpacker) hebben we dik twee uren buiten door de muggen opgevreten zitten worden tot er eindelijk iemand aankwam. Die kon ons vervolgens vertellen (we konden amper op onze benen staan want we hadden weer bijna de hele nacht niet geslapen) dat 14:00 uur de inchecktijd was en dat we ondertussen maar wat anders moesten gaan doen. We waren not amused, maar hadden geen andere keus dan onze tassen onder de trap zetten en het dorp in / lezen / computeren. Jantine en ik gingen het dorp verkennen, maar omdat het goede vrijdag was (en dat is hier blijkbaar een big deal) waren de helft van de winkels dicht... We konden gelukkig wel de nodige boodschappen doen. Toen we om twaalf uur terug kwamen bij de receptie (we hadden zowel op de heenweg als de terugweg een omweg gemaakt over het erg mooie maar ook met zeewier bevuilde strand) konden we gelukkig al onze kamer in, en de rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan. Het enige nuttige dat we nog uit handen hebben gekregen was een boeking voor een kamer in Minilya.
Minilya, dan noem ik wat. Ik dacht dat Minilya een dorp was. Ik had het fout. Heel erg fout. Minilya is een roadhouse met een paar huisjes voor de medewerkers en een paar motelkamers voor ongelukkige zielen zoals Jantine en ik. Onze bussen tussen Exmouth en Monkey Mia sloten niet goed aan, dus we moesten 24 uur wachten in Minilya. We hebben voor de nacht de motelkamer geboekt, zodat we in ieder geval in een bed konden slapen in plaats van buiten tussen de slangen, maar de rest van de dag (dat was gisteren) konden we niks. We begonnen de dag buiten, maar al snel waren er zoveel vliegen dat we binnen moesten gaan zitten. Daar heb ik in een dag weer een boek uitgelezen, want er was niks te doen. Om negen uur ging de roadhouse dicht en zijn we naar buiten verkast. Ode aan de muggenspray: ik ben niet een keer geprikt in de tijd dat we buiten zaten, en dat was van half negen tot half twee 's nachts. De bus was voor de verandering eens op tijd en om half twee waren we onderweg naar de Overlander Roadhouse.
Het was rond zes uur vanochtend dat we in Overlander aankwamen. De shuttle naar Monkey Mia stond al klaar, dus na een snel ontbijt gingen we op weg via Dunham naar Monkey Mia. In Dunham was een korte boodschappenstop. Dat was wel handig, want in Mokey Mia is alleen een Visitor Centre en het Monkey Mia Dolphin Resort. We hebben ingecheckt en konden om een uur of tien meteen onze kamer al in, wat ik wel goed geregeld vond. We maakten een korte wandeling over het strand. WOW. Het strand is echt goudkleurig en ik heb nog nooit zulk helder zeewater gezien. Het is hier prachtig!
De reden dat iedereen naar Monkey Mia komt is vanwege de dolfijnen. Die komen hier elke dag naar het strand en zijn totaal niet mensenschuw. Hoe cool is dat? We doen het vandaag nog even rustig aan en morgen gaan we kijken of we dolfijnen kunnen spotten!
Oke.. Dit is een heel lang lulverhaal, wat betekent dat ik geen spellingcheck ga uitvoeren. De typos zullen jullie me moeten vergeven.
ps. Hans: Wij zijn ook aan het aftellen, ik heb zin om weer naar huis te gaan.
Ik kom er net achter dat ik al meer dan een week geen blog meer online heb gezet... Sorry!! Het is niet omdat ik jullie vergeten ben (wel) of omdat ik niet wil bloggen (ook wel), maar omdat internet hier traag en duur en vervelend is. Ja, echt waar, ik vind internet vervelend. Als ze ergens al internet hebben, werkt het niet zoals het moet. Maar om terug te komen op echt belangrijke dingen: Jantine en ik zijn nogsteeds in leven en hebben inmiddels weer een redelijk aantal kilometers afgelegd. 13.000 Kilometer in vier weken blijkt best oke te doen, we hebben zelfs tijd over! De laatste keer dat ik heb geblogd waren we in Kununurra, dus laat ik daar maar verder gaan.
Behalve het national park was er in Kununurra niet heel veel te doen. Op dag twee hebben we ons vlak voor het ondergaan van de zon naar Kelly's knob (een heuvel/rots aan de rand van het dorp) laten rijden, om foto's te maken van de helaas niet zo heel spectaculaire sunset. Na de tijd moesten we lopend terug, maar zonder de zon erbij was het niet zo heet meer gelukkig, dus dat was heel goed te doen.
Na Kununurra is onze nachtrust eraan gegaan. We zaten van zeven uur 's avonds tot acht uur 's morgens in de bus en kwamen redelijk gebroken aan in Broome. Broome was redelijk klein, maar we konden er toch goed winkelen en je kon er redelijk lopen (zodra je de hitte leerde negeren, en daar zijn we redelijk goed in geworden, al zeg ik het zelf). Op maandag zes april hebben we aan het eind van de middag een kamelentocht gedaan over het strand. Ria, we gaan je achterna! Het was echt heel erg gaaf, voora erg grappig dat Jantine het niet zag aankomen toen hij weer ging liggen en er bijna af donderde :P. Verder ging alles goed, ik vond de kameel (Isaac) minder hoog dan ik had verwacht. Het heeft wel wat wel van paardrijden, maar dan hobbeligger... Het was in ieder geval een hele coole bezigheid. Dat had ik niet verwacht: kamelen in Australië.
Verder was het strand bij Broome erg mooi, dus daar hadden we niets te klagen. Wel jammer dat de verhouding mensen:dragonflies ongeveer 1:20 was. Ik werd helemaal spastisch van al die beesten.
Op de zevende gingen we met de bus naar Port Hedland, waar ons een niet zo leuke verrassing te wachten stond. De reden dat we geen telefonisch contact hadden kunnen krijgen met het hostel, was dat het hostel niet meer bestond. Er was geen hostel. Niks, noppes, helaas. We hadden twee opties: voor $90 per nacht in een soort motel slapen of voor $40 per nacht in een lodge 50km van het dorp in de middle of nowhere. Die laatste was een cattle station, Indee Station. We besloten uiteindelijk daar maar heen te gaan, want als we iets zijn is het budgetreizigers. De eigenaar zou proberen iemand over te halen ons een lift te geven naar de station, en mij later terug bellen. Tien minuten later kreeg ik een telefoontje van ene Dave. Hij wilde ons wel naar Indee Station rijden en zou er dan ook voor zorgen dat we op de negende weer terug kwamen in Port Hedland, maar als we het wilden mochten we ook wel twee nachtjes bij hem in de logeerkamers bivakkeren. Het leek wel een goeie kerel, dus na weinig en kort overleg kwamen Jantine en ik tot de conclusie dat we wel bij Dave konden logeren. We hebben twee nachten in een echt huis geslapen! In echte bedden! Dat was echt een vreemde gewaarwording om weer in een normaal huis te wezen. Direct bij aankomst kregen we te horen dat we het huis als ons eigen moesten behandelen. Heel 'no worries'. Helaas moest Dave (voormalig cattle driver en nu treinmachinist) de volgende ochtend naar Indee Station om daar met wat werk te helpen, dus we hebben niet veel meer van hem gezien. Het waren wel een heel relaxete twee dagen in South Hedland.
We zaten van de negende op de tiende weer de hele nacht in de bus om van Port Hedland in Exmouth te komen. Om een uur of vijf waren we daar. Om zeven uur ging de receptie van het holiday park pas open, dus samen met Suzy en Yvonne (een Engelse en een Nederlandse backpacker) hebben we dik twee uren buiten door de muggen opgevreten zitten worden tot er eindelijk iemand aankwam. Die kon ons vervolgens vertellen (we konden amper op onze benen staan want we hadden weer bijna de hele nacht niet geslapen) dat 14:00 uur de inchecktijd was en dat we ondertussen maar wat anders moesten gaan doen. We waren not amused, maar hadden geen andere keus dan onze tassen onder de trap zetten en het dorp in / lezen / computeren. Jantine en ik gingen het dorp verkennen, maar omdat het goede vrijdag was (en dat is hier blijkbaar een big deal) waren de helft van de winkels dicht... We konden gelukkig wel de nodige boodschappen doen. Toen we om twaalf uur terug kwamen bij de receptie (we hadden zowel op de heenweg als de terugweg een omweg gemaakt over het erg mooie maar ook met zeewier bevuilde strand) konden we gelukkig al onze kamer in, en de rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan. Het enige nuttige dat we nog uit handen hebben gekregen was een boeking voor een kamer in Minilya.
Minilya, dan noem ik wat. Ik dacht dat Minilya een dorp was. Ik had het fout. Heel erg fout. Minilya is een roadhouse met een paar huisjes voor de medewerkers en een paar motelkamers voor ongelukkige zielen zoals Jantine en ik. Onze bussen tussen Exmouth en Monkey Mia sloten niet goed aan, dus we moesten 24 uur wachten in Minilya. We hebben voor de nacht de motelkamer geboekt, zodat we in ieder geval in een bed konden slapen in plaats van buiten tussen de slangen, maar de rest van de dag (dat was gisteren) konden we niks. We begonnen de dag buiten, maar al snel waren er zoveel vliegen dat we binnen moesten gaan zitten. Daar heb ik in een dag weer een boek uitgelezen, want er was niks te doen. Om negen uur ging de roadhouse dicht en zijn we naar buiten verkast. Ode aan de muggenspray: ik ben niet een keer geprikt in de tijd dat we buiten zaten, en dat was van half negen tot half twee 's nachts. De bus was voor de verandering eens op tijd en om half twee waren we onderweg naar de Overlander Roadhouse.
Het was rond zes uur vanochtend dat we in Overlander aankwamen. De shuttle naar Monkey Mia stond al klaar, dus na een snel ontbijt gingen we op weg via Dunham naar Monkey Mia. In Dunham was een korte boodschappenstop. Dat was wel handig, want in Mokey Mia is alleen een Visitor Centre en het Monkey Mia Dolphin Resort. We hebben ingecheckt en konden om een uur of tien meteen onze kamer al in, wat ik wel goed geregeld vond. We maakten een korte wandeling over het strand. WOW. Het strand is echt goudkleurig en ik heb nog nooit zulk helder zeewater gezien. Het is hier prachtig!
De reden dat iedereen naar Monkey Mia komt is vanwege de dolfijnen. Die komen hier elke dag naar het strand en zijn totaal niet mensenschuw. Hoe cool is dat? We doen het vandaag nog even rustig aan en morgen gaan we kijken of we dolfijnen kunnen spotten!
Oke.. Dit is een heel lang lulverhaal, wat betekent dat ik geen spellingcheck ga uitvoeren. De typos zullen jullie me moeten vergeven.
ps. Hans: Wij zijn ook aan het aftellen, ik heb zin om weer naar huis te gaan.
vrijdag 3 april 2009
De zomer is terug!
Shoppen met 35 graden Celsius en een hoge luchtvochtigheid is geen geweldig leuke activiteit, bleek woensdag in Darwin. We ontsnapten al ne zo'n anderhalf uur naar de schaduw van het park vlakbij het hostel, maar daar was het nog erg warm. Resultaat: we zaten de halve middag in de airco van het hostel. Dat was ook gezellig, en we moesten immers de voortzetting van de reus plannen.
Gisteren zijn we 's ochtends redelijk vroeg met de bus uit Darwin vertrokken naar Kununurra, waar we aan het begin van de avond aankwamen. De klok is voor de derde keer in een week tijd verzet, dit keer anderhalf uur achteruit. We komen steeds dichter in de buurt van de Nederlandse tijd. Ik ben hierdoor constant een beetje gejetlagged, maar niet zo erg gelukkig. De komende weken blijven we in dezelfde tijdszone.
We zijn vanmiddag het Mirima of Hidden Valley National Park in gegaan. Het national park ligt op een klein half uurtje lopen van het hostel en bestaat uit een paar flink hoge zandsteenformaties met daar tussen een min of meer verborgen vallei (vandaar de naam: Hidden Valley). We hebben zo'n twee uren over wat korte tracks (onverharde en niet aangelegde maar ingelopen wandelpaden) gelopen, maar dat werd ons in de hitte al snel teveel. Ik heb me terug in het hostel laten vertellen dat het vandaag zo'n 39 graden Celsius was in de schaduw, en wij liepen in het park de hele tijd in de zon. We namen de verstandige (en makkelijke) beslissing om terug te gaan naar het hostel, want we hadden tevens te weinig water bij ons.
De airconditioning van de Coles (een grote Australische supermarkt) was een welkome afwisseling van de hitte buiten (ik weet dat we het in Corowa heter gehad hebben, maar daar was de luchtvochtigheid een stuk lager. Het voelde vandaag als 45 graden in Corowa), dus we hebben alvast de boodschappen gedaan. Terug in het hostel zijn we gaan plannen hoe we van Kununurra in Perth gaan komen en wat we onderweg ongeveer gaan doen. Komt allemaal hartstikke goed! We moeten alleen nog een dorpje met hostel zien te vinden tussen Geraldton en Perth.
Gisteren zijn we 's ochtends redelijk vroeg met de bus uit Darwin vertrokken naar Kununurra, waar we aan het begin van de avond aankwamen. De klok is voor de derde keer in een week tijd verzet, dit keer anderhalf uur achteruit. We komen steeds dichter in de buurt van de Nederlandse tijd. Ik ben hierdoor constant een beetje gejetlagged, maar niet zo erg gelukkig. De komende weken blijven we in dezelfde tijdszone.
We zijn vanmiddag het Mirima of Hidden Valley National Park in gegaan. Het national park ligt op een klein half uurtje lopen van het hostel en bestaat uit een paar flink hoge zandsteenformaties met daar tussen een min of meer verborgen vallei (vandaar de naam: Hidden Valley). We hebben zo'n twee uren over wat korte tracks (onverharde en niet aangelegde maar ingelopen wandelpaden) gelopen, maar dat werd ons in de hitte al snel teveel. Ik heb me terug in het hostel laten vertellen dat het vandaag zo'n 39 graden Celsius was in de schaduw, en wij liepen in het park de hele tijd in de zon. We namen de verstandige (en makkelijke) beslissing om terug te gaan naar het hostel, want we hadden tevens te weinig water bij ons.
De airconditioning van de Coles (een grote Australische supermarkt) was een welkome afwisseling van de hitte buiten (ik weet dat we het in Corowa heter gehad hebben, maar daar was de luchtvochtigheid een stuk lager. Het voelde vandaag als 45 graden in Corowa), dus we hebben alvast de boodschappen gedaan. Terug in het hostel zijn we gaan plannen hoe we van Kununurra in Perth gaan komen en wat we onderweg ongeveer gaan doen. Komt allemaal hartstikke goed! We moeten alleen nog een dorpje met hostel zien te vinden tussen Geraldton en Perth.
woensdag 1 april 2009
The Ghan
Alice Springs was wel een leuk stadje. We hebben er nog wat gewinkeld, maar eigenlijk was het te warm om echt veel te doen.
Op 30 maart zijn we aan het eind van de middag aan boord gegaan van The Ghan, de trein die rijdt tussen Adelaide en Darwin. De trein was gelukkig comfortabel, maar toch heb ik amper kunnen slapen. Zittend slapen is nooit echt een talent van mij geweest en dan zaten er ook nog eens een lading lawaaierige kinderen in onze cabine... Je krijgt het idee. Als ik die nacht twee uren geslapen heb is het veel. Toch voelde ik me de volgende ochtend niet heel vreselijk, dus dat scheelt. Tegen de tijd dat het licht werd en we weer wat van de omgeving konden zien, hadden we de woestijn achter ons gelaten en was de omgeving redelijk groen. Veel gras, zo af en toe geel, zo af en toe groen. Verder stonden er redelijk veel eucalyptusbomen, maar ik vond ze opvallend klein. De reis was niet vreselijk interessant (het landschap bleef steeds grotendeels hetzelfde) dus ik heb een hoop gelezen.
Het was vijf uur 's middags toen we aankwamen in Darwin. Een bus van The Ghan reed ons naar het centrum en een kwartier later hadden we ons hostel (YHA Darwin) gevonden. Na het eten zijn we allebei zo'n beetje ons bed in gerold en meteen in slaap gevallen, want we hadden wat slaap in te halen.
Vanochtend zijn we (nadat we onszelf onwillig uit bed hadden gewerkt) redelijk vroeg Darwin in gegaan, maar nogsteeds te laat. Het is hier ongeveer even warm als in Alice Springs, maar een stuk vochtiger. Toen we de stad in gingen was het al oncomfortabel warm, maar daar was niets aan te doen. Het centrum is niet zo groot, maar wel leuk. In het park wat vlak achter het hostel ligt heb je een mooi uitzicht over het water. We hebben nog wat door het park geslenterd, maar de gedachte van airconditioning in het hostel was toch wel erg verlokkelijk, dus we gingen om een uur of twee weer terug.
Ik had gedacht dat Darwin, of in ieder geval het centrum ervan, groter zou zijn, maar het is best klein. Wel leuk.
Op 30 maart zijn we aan het eind van de middag aan boord gegaan van The Ghan, de trein die rijdt tussen Adelaide en Darwin. De trein was gelukkig comfortabel, maar toch heb ik amper kunnen slapen. Zittend slapen is nooit echt een talent van mij geweest en dan zaten er ook nog eens een lading lawaaierige kinderen in onze cabine... Je krijgt het idee. Als ik die nacht twee uren geslapen heb is het veel. Toch voelde ik me de volgende ochtend niet heel vreselijk, dus dat scheelt. Tegen de tijd dat het licht werd en we weer wat van de omgeving konden zien, hadden we de woestijn achter ons gelaten en was de omgeving redelijk groen. Veel gras, zo af en toe geel, zo af en toe groen. Verder stonden er redelijk veel eucalyptusbomen, maar ik vond ze opvallend klein. De reis was niet vreselijk interessant (het landschap bleef steeds grotendeels hetzelfde) dus ik heb een hoop gelezen.
Het was vijf uur 's middags toen we aankwamen in Darwin. Een bus van The Ghan reed ons naar het centrum en een kwartier later hadden we ons hostel (YHA Darwin) gevonden. Na het eten zijn we allebei zo'n beetje ons bed in gerold en meteen in slaap gevallen, want we hadden wat slaap in te halen.
Vanochtend zijn we (nadat we onszelf onwillig uit bed hadden gewerkt) redelijk vroeg Darwin in gegaan, maar nogsteeds te laat. Het is hier ongeveer even warm als in Alice Springs, maar een stuk vochtiger. Toen we de stad in gingen was het al oncomfortabel warm, maar daar was niets aan te doen. Het centrum is niet zo groot, maar wel leuk. In het park wat vlak achter het hostel ligt heb je een mooi uitzicht over het water. We hebben nog wat door het park geslenterd, maar de gedachte van airconditioning in het hostel was toch wel erg verlokkelijk, dus we gingen om een uur of twee weer terug.
Ik had gedacht dat Darwin, of in ieder geval het centrum ervan, groter zou zijn, maar het is best klein. Wel leuk.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
