mijn huis is mijn huis niet meer

De laatste dag in Perth hebben Jantine en ik nogal weinig gedaan. We konden pas 's avonds onze key-deposits terug krijgen, dus we hadden niet genoeg geld meer om nog te gaan winkelen. Om een uur of half acht vertrokken we naar het vliegveld en om middernacht steeg onze A330 op en waren we officieel niet meer in Australië.
Het was acht uur 's ochtends toen we landden in Hongkong. We hadden gelukkig geen jetlag, want Hongkong ligt in dezelfde tijdszone als Perth, maar we hadden ook amper geslapen. Het leek wel of we elke keer dat ik een beetje begon in te dommelen ineens turbulente tegen kwamen, dus ik heb maar een uurtje of twee geslapen. De rest van de tijd heb ik maar film gekeken: italiaanse Twilight bij gebrek aan de engelse tape.

In Hongkong zijn we gaan winkelen. Het centrum leek winkelbaar, en dat klopte. Toegegeven, de kleding was vaak niet echt mijn smaak, maar op de markt kon je bijvoorbeeld leuke souvenirs kopen en door het centrum (een van de centra?) van Hongkong lopen is sowieso een belevenis die de moeite waard is. We kwamen bij een voedselmarkt waar Jantine en ik allebei misselijk werden. De gigantische vissen werden levend aan stukjes gehakt. De kramen die varkensvlees verkochtend hadden allerlei verschillende stukjes varken aan haken uitgehangen: vlees van de rug, nieren, harten, tongen.. You name it. Daar hing dus ook een vreselijke lucht, we zijn snel weer naar de straat gevlucht.
Hoe moet ik het centrum van Hongkong beschrijven? Het is een mierennest. Hongkong is wel minder erg dan Kowloon, waar we op de heenweg waren, gelukkig. Boven het stratenpatroon lopen nog wegen en voetpaden in vloeiende lijnen zodat men niet constant de straten hoeft te kruisen. Er rijden dubbeldekbussen en dubbeldektrams (die zien er echt net uit als de Knightbus in Harry Potter, maar dan niet paars maar in allerlei verschillende kleuren) en veel rode taxi's. Overal hangen de neon uithangborden die je kent van foto's van Hongkong. Het is druk en vreselijk levend. Het lijkt bijna of niet alleen de mensen die erin wonen, maar ook de stad zelf leeft.

's Middags gingen we met de tram naar Victoria Peak. Victoria Peak is een bergtop(je?) waarvandaan je een prachtig uitszicht hebt over Hongkong. De tram vond ik niet zo geweldig, want die ging op het stijlste stuk over een hoek van 45 graden omhoog. Stijl! Het was echter wel de moeite waard, want het uitzicht was geweldig. Hongkong is echt een stad van alleen maar flats, viel me daar boven ineens op. Overal staan wolkenkrabbers en hoge appartementengebouwen. Hoe mensen kunnen leven in een flat met veertig of vijftig verdiepingen is mij een raadsel, maar in Hongkong is het heel gewoon. Ik hoop maar dat ze liften hebben, maar als ik kijk naar hoe krakemikkig die flats eruit zien vrees ik het ergste. Boven op Victoria Peak was ook nog een winkelcentrum, waar we leuke souvenirs gevonden hebben.
Om vier uur besloten we terug te gaan naar het vliegveld, om een uur of zes hadden we eindelijk de trein gevonden. Wat is Hongkong een doolhof! Er is echt geen touw aan vast te knopen hoe daar het stratenplan werk en voor een vreemdeling lijkt alles op elkaar. We zijn uiteindelijk echter wel veilig op het vliegveld aangekomen. Daar hebben we nog even gecomputert en wat gelezen, want er was niet veel te doen. Ons vliegtuig had twee uren vertraging, de zuurstofvoorziening was defect. Opzich wel een belangrijk onderdeel, dus daar wou ik wel op wachten. Het was twee uur 's nachts voor we vlogen en een uur later werd het avondeten geserveerd. Mijn biologische klok was al helemaal in de war, dus ik vond dat dat er ook nog wel bij kon. Het smaakte goed, dus ik mag ook niet echt klagen. Ik heb wat films gezien en wat geslapen onderweg, maar het was rusteloos slapen.
Kwart over acht nederlandse tijd klapte onze Boeing 747 tegen dek op Schiphol en waren we na zes maander weer terug in Nederland. In de aankomsthal stonden ze ons op te wachten: Jantine's ouders en zusje en mijn ouders en broer. Het was gezeldig om ze weer te zien. Toen ik ze in de aankomsthal zag staan merkte ik ineens hoeveel ik mijn familie gemist heb. Wij (Hans, Ria, Alex en ik) gingen op de koffie bij mijn oma, terwijl de Postma's alvast naar de Wieringermeer gingen. Oma leek zichtbaar opgelucht om me te zien, dat ik weer veilig terug was op Nederlandse bodem. Ze is niet de enige. We hebben een tijdje gezeten en ik heb de zak spekjes die ik van Jantine's familie had gekregen aan oma gedoneerd. Ik kan niemand bedenken waar een zak spekjes beter terecht kan, oma is een vreselijke spekjesfan.
Uiteindelijk stapten we weer in de auto, we hadden afgesproken nog bij de zweefvliegclub Den Helder in de Wieringermeer langs te gaan. Daar stond nog wat bagage van Jantine en mij die in een van de vliegtuigcontainers was overgekomen van Corowa naar Nederland. Toevallig heeft onze zweefvliegclub (de Friese Aero Club, in dit geval) deze week voorjaarskamp in de Wieringermeer, dus we konden weer even een paar clubleden zien. Francesco en Grietje (de eigenaren van Soaring Centre Corowa) waren ook bij zweefvliegclub Den Helder met de kinderen, Frank en Alissa. Het was super om ze weer even te zien. We zijn een uur (of meer, ik heb niet op de tijd gelet) bij de zweefvliegclub geweest om bij te kletsen. Tenslotte haalden we onze bagage op en gingen we naar huis. Naar huis!

Toen ik eenmaal in de Marijkestraat voor ons huis stond wist ik niet wat ik moest voelen. Dat heb ik nogsteeds. Ik stond in mijn straat, die niet meer als mijn straat voelde. Mijn huis voelt niet meer als mijn huis en mijn kamer niet meer als mijn kamer. Bijna alles is nog hetzelfde, maar ik merk nu dat ik niet meer dezelfde Lisanne ben die deze dingen zes maanden geleden heeft achtergelaten. Ik weet dat ik hier thuishoor, maar ik voel het nog niet.

Terwijl Ria en ik in de tuin mijn tassen stonden uit te pakken, kwamen oma en opa langs. Ik vond het heel leuk om ze weer te zien, maar ik was inmiddels we emotioneel redelijk uitgeput. Zo voel ik me ook nogsteeds, alsof een of andere vreselijke emotionele aanslag elk moment om de hoek kan komen kijken. De komende dagen doe ik het lekker rustig aan. Ik ga mijn kamer weer een beetje indelen zoals ik het comfortabel vind en vanmiddag even met Hans de stad in voor koninginnedag.