This Blog is CLOSED. In case anyone was wondering. It was created for the sole purpose of keeping my family and friends updated on my travels in Australia and New Zealand. Now that I have returned home, it has lost its purpose, therefor I will not be posting any new entries here.
And I don't know why I'm writing this in English, as the entire blog is in Dutch.. Whatever. It's done, afgesloten, finito, etc., etc..
zaterdag 12 september 2009
donderdag 30 april 2009
mijn huis is mijn huis niet meer
De laatste dag in Perth hebben Jantine en ik nogal weinig gedaan. We konden pas 's avonds onze key-deposits terug krijgen, dus we hadden niet genoeg geld meer om nog te gaan winkelen. Om een uur of half acht vertrokken we naar het vliegveld en om middernacht steeg onze A330 op en waren we officieel niet meer in Australië.
Het was acht uur 's ochtends toen we landden in Hongkong. We hadden gelukkig geen jetlag, want Hongkong ligt in dezelfde tijdszone als Perth, maar we hadden ook amper geslapen. Het leek wel of we elke keer dat ik een beetje begon in te dommelen ineens turbulente tegen kwamen, dus ik heb maar een uurtje of twee geslapen. De rest van de tijd heb ik maar film gekeken: italiaanse Twilight bij gebrek aan de engelse tape.
In Hongkong zijn we gaan winkelen. Het centrum leek winkelbaar, en dat klopte. Toegegeven, de kleding was vaak niet echt mijn smaak, maar op de markt kon je bijvoorbeeld leuke souvenirs kopen en door het centrum (een van de centra?) van Hongkong lopen is sowieso een belevenis die de moeite waard is. We kwamen bij een voedselmarkt waar Jantine en ik allebei misselijk werden. De gigantische vissen werden levend aan stukjes gehakt. De kramen die varkensvlees verkochtend hadden allerlei verschillende stukjes varken aan haken uitgehangen: vlees van de rug, nieren, harten, tongen.. You name it. Daar hing dus ook een vreselijke lucht, we zijn snel weer naar de straat gevlucht.
Hoe moet ik het centrum van Hongkong beschrijven? Het is een mierennest. Hongkong is wel minder erg dan Kowloon, waar we op de heenweg waren, gelukkig. Boven het stratenpatroon lopen nog wegen en voetpaden in vloeiende lijnen zodat men niet constant de straten hoeft te kruisen. Er rijden dubbeldekbussen en dubbeldektrams (die zien er echt net uit als de Knightbus in Harry Potter, maar dan niet paars maar in allerlei verschillende kleuren) en veel rode taxi's. Overal hangen de neon uithangborden die je kent van foto's van Hongkong. Het is druk en vreselijk levend. Het lijkt bijna of niet alleen de mensen die erin wonen, maar ook de stad zelf leeft.
's Middags gingen we met de tram naar Victoria Peak. Victoria Peak is een bergtop(je?) waarvandaan je een prachtig uitszicht hebt over Hongkong. De tram vond ik niet zo geweldig, want die ging op het stijlste stuk over een hoek van 45 graden omhoog. Stijl! Het was echter wel de moeite waard, want het uitzicht was geweldig. Hongkong is echt een stad van alleen maar flats, viel me daar boven ineens op. Overal staan wolkenkrabbers en hoge appartementengebouwen. Hoe mensen kunnen leven in een flat met veertig of vijftig verdiepingen is mij een raadsel, maar in Hongkong is het heel gewoon. Ik hoop maar dat ze liften hebben, maar als ik kijk naar hoe krakemikkig die flats eruit zien vrees ik het ergste. Boven op Victoria Peak was ook nog een winkelcentrum, waar we leuke souvenirs gevonden hebben.
Om vier uur besloten we terug te gaan naar het vliegveld, om een uur of zes hadden we eindelijk de trein gevonden. Wat is Hongkong een doolhof! Er is echt geen touw aan vast te knopen hoe daar het stratenplan werk en voor een vreemdeling lijkt alles op elkaar. We zijn uiteindelijk echter wel veilig op het vliegveld aangekomen. Daar hebben we nog even gecomputert en wat gelezen, want er was niet veel te doen. Ons vliegtuig had twee uren vertraging, de zuurstofvoorziening was defect. Opzich wel een belangrijk onderdeel, dus daar wou ik wel op wachten. Het was twee uur 's nachts voor we vlogen en een uur later werd het avondeten geserveerd. Mijn biologische klok was al helemaal in de war, dus ik vond dat dat er ook nog wel bij kon. Het smaakte goed, dus ik mag ook niet echt klagen. Ik heb wat films gezien en wat geslapen onderweg, maar het was rusteloos slapen.
Kwart over acht nederlandse tijd klapte onze Boeing 747 tegen dek op Schiphol en waren we na zes maander weer terug in Nederland. In de aankomsthal stonden ze ons op te wachten: Jantine's ouders en zusje en mijn ouders en broer. Het was gezeldig om ze weer te zien. Toen ik ze in de aankomsthal zag staan merkte ik ineens hoeveel ik mijn familie gemist heb. Wij (Hans, Ria, Alex en ik) gingen op de koffie bij mijn oma, terwijl de Postma's alvast naar de Wieringermeer gingen. Oma leek zichtbaar opgelucht om me te zien, dat ik weer veilig terug was op Nederlandse bodem. Ze is niet de enige. We hebben een tijdje gezeten en ik heb de zak spekjes die ik van Jantine's familie had gekregen aan oma gedoneerd. Ik kan niemand bedenken waar een zak spekjes beter terecht kan, oma is een vreselijke spekjesfan.
Uiteindelijk stapten we weer in de auto, we hadden afgesproken nog bij de zweefvliegclub Den Helder in de Wieringermeer langs te gaan. Daar stond nog wat bagage van Jantine en mij die in een van de vliegtuigcontainers was overgekomen van Corowa naar Nederland. Toevallig heeft onze zweefvliegclub (de Friese Aero Club, in dit geval) deze week voorjaarskamp in de Wieringermeer, dus we konden weer even een paar clubleden zien. Francesco en Grietje (de eigenaren van Soaring Centre Corowa) waren ook bij zweefvliegclub Den Helder met de kinderen, Frank en Alissa. Het was super om ze weer even te zien. We zijn een uur (of meer, ik heb niet op de tijd gelet) bij de zweefvliegclub geweest om bij te kletsen. Tenslotte haalden we onze bagage op en gingen we naar huis. Naar huis!
Toen ik eenmaal in de Marijkestraat voor ons huis stond wist ik niet wat ik moest voelen. Dat heb ik nogsteeds. Ik stond in mijn straat, die niet meer als mijn straat voelde. Mijn huis voelt niet meer als mijn huis en mijn kamer niet meer als mijn kamer. Bijna alles is nog hetzelfde, maar ik merk nu dat ik niet meer dezelfde Lisanne ben die deze dingen zes maanden geleden heeft achtergelaten. Ik weet dat ik hier thuishoor, maar ik voel het nog niet.
Terwijl Ria en ik in de tuin mijn tassen stonden uit te pakken, kwamen oma en opa langs. Ik vond het heel leuk om ze weer te zien, maar ik was inmiddels we emotioneel redelijk uitgeput. Zo voel ik me ook nogsteeds, alsof een of andere vreselijke emotionele aanslag elk moment om de hoek kan komen kijken. De komende dagen doe ik het lekker rustig aan. Ik ga mijn kamer weer een beetje indelen zoals ik het comfortabel vind en vanmiddag even met Hans de stad in voor koninginnedag.
Het was acht uur 's ochtends toen we landden in Hongkong. We hadden gelukkig geen jetlag, want Hongkong ligt in dezelfde tijdszone als Perth, maar we hadden ook amper geslapen. Het leek wel of we elke keer dat ik een beetje begon in te dommelen ineens turbulente tegen kwamen, dus ik heb maar een uurtje of twee geslapen. De rest van de tijd heb ik maar film gekeken: italiaanse Twilight bij gebrek aan de engelse tape.
In Hongkong zijn we gaan winkelen. Het centrum leek winkelbaar, en dat klopte. Toegegeven, de kleding was vaak niet echt mijn smaak, maar op de markt kon je bijvoorbeeld leuke souvenirs kopen en door het centrum (een van de centra?) van Hongkong lopen is sowieso een belevenis die de moeite waard is. We kwamen bij een voedselmarkt waar Jantine en ik allebei misselijk werden. De gigantische vissen werden levend aan stukjes gehakt. De kramen die varkensvlees verkochtend hadden allerlei verschillende stukjes varken aan haken uitgehangen: vlees van de rug, nieren, harten, tongen.. You name it. Daar hing dus ook een vreselijke lucht, we zijn snel weer naar de straat gevlucht.
Hoe moet ik het centrum van Hongkong beschrijven? Het is een mierennest. Hongkong is wel minder erg dan Kowloon, waar we op de heenweg waren, gelukkig. Boven het stratenpatroon lopen nog wegen en voetpaden in vloeiende lijnen zodat men niet constant de straten hoeft te kruisen. Er rijden dubbeldekbussen en dubbeldektrams (die zien er echt net uit als de Knightbus in Harry Potter, maar dan niet paars maar in allerlei verschillende kleuren) en veel rode taxi's. Overal hangen de neon uithangborden die je kent van foto's van Hongkong. Het is druk en vreselijk levend. Het lijkt bijna of niet alleen de mensen die erin wonen, maar ook de stad zelf leeft.
's Middags gingen we met de tram naar Victoria Peak. Victoria Peak is een bergtop(je?) waarvandaan je een prachtig uitszicht hebt over Hongkong. De tram vond ik niet zo geweldig, want die ging op het stijlste stuk over een hoek van 45 graden omhoog. Stijl! Het was echter wel de moeite waard, want het uitzicht was geweldig. Hongkong is echt een stad van alleen maar flats, viel me daar boven ineens op. Overal staan wolkenkrabbers en hoge appartementengebouwen. Hoe mensen kunnen leven in een flat met veertig of vijftig verdiepingen is mij een raadsel, maar in Hongkong is het heel gewoon. Ik hoop maar dat ze liften hebben, maar als ik kijk naar hoe krakemikkig die flats eruit zien vrees ik het ergste. Boven op Victoria Peak was ook nog een winkelcentrum, waar we leuke souvenirs gevonden hebben.
Om vier uur besloten we terug te gaan naar het vliegveld, om een uur of zes hadden we eindelijk de trein gevonden. Wat is Hongkong een doolhof! Er is echt geen touw aan vast te knopen hoe daar het stratenplan werk en voor een vreemdeling lijkt alles op elkaar. We zijn uiteindelijk echter wel veilig op het vliegveld aangekomen. Daar hebben we nog even gecomputert en wat gelezen, want er was niet veel te doen. Ons vliegtuig had twee uren vertraging, de zuurstofvoorziening was defect. Opzich wel een belangrijk onderdeel, dus daar wou ik wel op wachten. Het was twee uur 's nachts voor we vlogen en een uur later werd het avondeten geserveerd. Mijn biologische klok was al helemaal in de war, dus ik vond dat dat er ook nog wel bij kon. Het smaakte goed, dus ik mag ook niet echt klagen. Ik heb wat films gezien en wat geslapen onderweg, maar het was rusteloos slapen.
Kwart over acht nederlandse tijd klapte onze Boeing 747 tegen dek op Schiphol en waren we na zes maander weer terug in Nederland. In de aankomsthal stonden ze ons op te wachten: Jantine's ouders en zusje en mijn ouders en broer. Het was gezeldig om ze weer te zien. Toen ik ze in de aankomsthal zag staan merkte ik ineens hoeveel ik mijn familie gemist heb. Wij (Hans, Ria, Alex en ik) gingen op de koffie bij mijn oma, terwijl de Postma's alvast naar de Wieringermeer gingen. Oma leek zichtbaar opgelucht om me te zien, dat ik weer veilig terug was op Nederlandse bodem. Ze is niet de enige. We hebben een tijdje gezeten en ik heb de zak spekjes die ik van Jantine's familie had gekregen aan oma gedoneerd. Ik kan niemand bedenken waar een zak spekjes beter terecht kan, oma is een vreselijke spekjesfan.
Uiteindelijk stapten we weer in de auto, we hadden afgesproken nog bij de zweefvliegclub Den Helder in de Wieringermeer langs te gaan. Daar stond nog wat bagage van Jantine en mij die in een van de vliegtuigcontainers was overgekomen van Corowa naar Nederland. Toevallig heeft onze zweefvliegclub (de Friese Aero Club, in dit geval) deze week voorjaarskamp in de Wieringermeer, dus we konden weer even een paar clubleden zien. Francesco en Grietje (de eigenaren van Soaring Centre Corowa) waren ook bij zweefvliegclub Den Helder met de kinderen, Frank en Alissa. Het was super om ze weer even te zien. We zijn een uur (of meer, ik heb niet op de tijd gelet) bij de zweefvliegclub geweest om bij te kletsen. Tenslotte haalden we onze bagage op en gingen we naar huis. Naar huis!
Toen ik eenmaal in de Marijkestraat voor ons huis stond wist ik niet wat ik moest voelen. Dat heb ik nogsteeds. Ik stond in mijn straat, die niet meer als mijn straat voelde. Mijn huis voelt niet meer als mijn huis en mijn kamer niet meer als mijn kamer. Bijna alles is nog hetzelfde, maar ik merk nu dat ik niet meer dezelfde Lisanne ben die deze dingen zes maanden geleden heeft achtergelaten. Ik weet dat ik hier thuishoor, maar ik voel het nog niet.
Terwijl Ria en ik in de tuin mijn tassen stonden uit te pakken, kwamen oma en opa langs. Ik vond het heel leuk om ze weer te zien, maar ik was inmiddels we emotioneel redelijk uitgeput. Zo voel ik me ook nogsteeds, alsof een of andere vreselijke emotionele aanslag elk moment om de hoek kan komen kijken. De komende dagen doe ik het lekker rustig aan. Ik ga mijn kamer weer een beetje indelen zoals ik het comfortabel vind en vanmiddag even met Hans de stad in voor koninginnedag.
dinsdag 28 april 2009
Hongkong (alweer)
Even een heel kort berichtje vanuit Hongkong! We zijn hier vanochtend veilig geland en inmiddels, na een lange maar leuke dag in Hongkong, terug op het vliegveld. We verwachten vannacht om een kwartier na middernacht vanuit Hongkong naar Amsterdam te gaan vliegen. Als alles een beetje goed gaat zijn Jantine en ik morgenochtend om zeven uur weer op Nederlandse bodem.
Tot dan! Als ik weer in Nederland ben zal ik een uitgebreider verslag van Hongkong schrijven, maar internet is hier niet heel handig (geen muis).
Tot dan! Als ik weer in Nederland ben zal ik een uitgebreider verslag van Hongkong schrijven, maar internet is hier niet heel handig (geen muis).
zondag 26 april 2009
Freo en ANZAC Day
Op 23 april zijn we tegen een uur of twee met de trein uit Perth vertrokken, naar Fremantle. Fremantle ligt daadwerkelijk aan de kust en is wel een leuk plaatsje. Het is er allemaal nog meer laid back en alternatief dan in Perth, wat wel relaxed is. We hebben wat rondgeshopt en rondgelopen.
De volgende dag was er een markt die we, zo was ons verteld, niet mochten missen. Het duurde ongeveer een uur tot we de markt, die de Fremantel-aren goed verstopt hadden, hadden gevonden. Na nog een uur (of iets minder, Jantine hier naast me heeft het over een kwartiertje) hadden we de hele markt gezien en niets shopwaardigs. Een beetje jammer. We pakten de gratis bus naar het strand om daar te lunchen. Het uitzicht was mooi, het weer ook. Jantine moest weer zo nodig het strand op dus ik had mijn schoenen vol zand zitten. En bedankt. Inmiddels zijn de All-Stars trouwens weer redelijk zandvrij, maar ik was toch niet zo blij met die bagger. Niets aan te doen.
We liepen langs de kust (min of meer) naar de jachthaven waar we op een pier konden. Daar was weer een mooi uitzicht :D YAY Het stikt hier van de mooie uitzichten. Anyway.. Ze hadden daar een museum, de Shipwreck Galleries. We lopen daar naar binnen en wat staat er voor onze neus? Een stuk van de romp (heet dat zo bij een schip?) van de Batavia! DE BATAVIA!! Dat kom je dan in Fremantle tegen, of all places. Ongeveer de helft van het museum ging over de Batavia (die hier dus vlakbij gezonken is) en de Vergulde Draeck, een ander VOC Schip dat hier naar Davy Jones is gegaan. Heel erg leuk museum, had ik hier niet verwacht.
Gisteren zijn we met de trein terug gegaan naar Perth. Het was ANZAC (Australian New Zealand Army Corps) Day. Dat is een beetje 4 mei en veteranendag in een, maar meer veteranendag dan 4 mei. Als je dat nog volgt. We waren te laat voor de parade maar zijn nog wel naar de herdenkingsdienst geweest, die ik wel indrukwekkend vond. De speech van de gouverneur van WA was saai, maar die van een studente maakte op mij wel indruk. Alles was de hele dag dicht (behalve de Mac, het zal ook eens niet), dus de rest van de middag hebben we een beetje in het hostel rondgehangen.
Vandaag zijn we een beetje bezig onze laatste dollars uit te geven en morgen gaan we naar huis!!
De volgende dag was er een markt die we, zo was ons verteld, niet mochten missen. Het duurde ongeveer een uur tot we de markt, die de Fremantel-aren goed verstopt hadden, hadden gevonden. Na nog een uur (of iets minder, Jantine hier naast me heeft het over een kwartiertje) hadden we de hele markt gezien en niets shopwaardigs. Een beetje jammer. We pakten de gratis bus naar het strand om daar te lunchen. Het uitzicht was mooi, het weer ook. Jantine moest weer zo nodig het strand op dus ik had mijn schoenen vol zand zitten. En bedankt. Inmiddels zijn de All-Stars trouwens weer redelijk zandvrij, maar ik was toch niet zo blij met die bagger. Niets aan te doen.
We liepen langs de kust (min of meer) naar de jachthaven waar we op een pier konden. Daar was weer een mooi uitzicht :D YAY Het stikt hier van de mooie uitzichten. Anyway.. Ze hadden daar een museum, de Shipwreck Galleries. We lopen daar naar binnen en wat staat er voor onze neus? Een stuk van de romp (heet dat zo bij een schip?) van de Batavia! DE BATAVIA!! Dat kom je dan in Fremantle tegen, of all places. Ongeveer de helft van het museum ging over de Batavia (die hier dus vlakbij gezonken is) en de Vergulde Draeck, een ander VOC Schip dat hier naar Davy Jones is gegaan. Heel erg leuk museum, had ik hier niet verwacht.
Gisteren zijn we met de trein terug gegaan naar Perth. Het was ANZAC (Australian New Zealand Army Corps) Day. Dat is een beetje 4 mei en veteranendag in een, maar meer veteranendag dan 4 mei. Als je dat nog volgt. We waren te laat voor de parade maar zijn nog wel naar de herdenkingsdienst geweest, die ik wel indrukwekkend vond. De speech van de gouverneur van WA was saai, maar die van een studente maakte op mij wel indruk. Alles was de hele dag dicht (behalve de Mac, het zal ook eens niet), dus de rest van de middag hebben we een beetje in het hostel rondgehangen.
Vandaag zijn we een beetje bezig onze laatste dollars uit te geven en morgen gaan we naar huis!!
woensdag 22 april 2009
Oranges and Lemons
Kunnen jullie al merken dat we gratis internet hebben? Vandaag is de laatste dag, dus ik maak er nog maar even gebruik van. Morgen verkassen we namelijk naar een ander hostel.
We zijn vandaag, heel verwonderlijk, Perth weer in geweest. Dit keer naar een ander winkelcentrum :P, een soort bataviawerf met allemaal fabrieks-outlets. Dat was leuk shoppen! Ik heb zelfs allstars gevonden voor, hou je vast, $30. Dat is ongeveer 17 euro. Belachelijk! Dus ik heb er weer een paar schoenen bij. We zouden hier echt Rianne los moeten laten, want het stikt van de goedkope surf outlets met alle grote merken. Daar hebben we ook een hele tijd gesneupt.
Tegen de tijd dat we uitgewinkeld waren gingen we naar Kings Park. In het begin snapte ik helemaal niets van de indeling van het park (nogsteeds niet trouwens), maar we hebben uiteindelijk een leuk wandelpad gevonden. We liepen een tijdje door het park en zijn vervolgens langs de rivier weer teruggelopen naar het centrum en de Bell Tower. De Bell Tower huist de kerkklokken van de St. Martins kerk in Londen ("You owe me three fartlings, say the bells of Saint Martins." Kent iemand dat rijmpje? Oranges and Lemons? Nee? Ga 1984 lezen!!). Waarom die kerkklokken nu in 's hemelsnaam hier hangen is mij een raadsel, maar het is wel leuk. Een beetje activering van mijn literaire geheugen. *voelt zich een nerd*
We hebben nog een paar keer de gratis bussen gebruikt die hier door het centrum van de stad rijden (dank u machthebbende persoontjes in Perth die dat besloten hebben), wat erg handig was. Al met al heb ik toch redelijk afgelopen voeten van het de hele dag op de been zijn, maar dat is het wel waard geweest.
We zijn vandaag, heel verwonderlijk, Perth weer in geweest. Dit keer naar een ander winkelcentrum :P, een soort bataviawerf met allemaal fabrieks-outlets. Dat was leuk shoppen! Ik heb zelfs allstars gevonden voor, hou je vast, $30. Dat is ongeveer 17 euro. Belachelijk! Dus ik heb er weer een paar schoenen bij. We zouden hier echt Rianne los moeten laten, want het stikt van de goedkope surf outlets met alle grote merken. Daar hebben we ook een hele tijd gesneupt.
Tegen de tijd dat we uitgewinkeld waren gingen we naar Kings Park. In het begin snapte ik helemaal niets van de indeling van het park (nogsteeds niet trouwens), maar we hebben uiteindelijk een leuk wandelpad gevonden. We liepen een tijdje door het park en zijn vervolgens langs de rivier weer teruggelopen naar het centrum en de Bell Tower. De Bell Tower huist de kerkklokken van de St. Martins kerk in Londen ("You owe me three fartlings, say the bells of Saint Martins." Kent iemand dat rijmpje? Oranges and Lemons? Nee? Ga 1984 lezen!!). Waarom die kerkklokken nu in 's hemelsnaam hier hangen is mij een raadsel, maar het is wel leuk. Een beetje activering van mijn literaire geheugen. *voelt zich een nerd*
We hebben nog een paar keer de gratis bussen gebruikt die hier door het centrum van de stad rijden (dank u machthebbende persoontjes in Perth die dat besloten hebben), wat erg handig was. Al met al heb ik toch redelijk afgelopen voeten van het de hele dag op de been zijn, maar dat is het wel waard geweest.
dinsdag 21 april 2009
Shopaholic
Het shopping-centre van Perth is.. GROOT! We zijn de hele dag aan het shoppen geweest en zijn geen enkele winkel (behalve de Woolworths) twee keer in geweest. En dat wil wat zeggen. Perth is heel gezellig, op de een of andere manier hangt hier echt een leuke sfeer. We zijn begonnen met souvenirs shoppen, want daar hebben we niet heel veel tijd meer voor. Dus ik ben weer een paar dingen die ik nodig had (en een paar dingen die ik niet nodig had) rijker.
In een aantal straten in het centrum, waar de meeste winkels zitten, mogen geen auto's komen. Dat winkelt wel ontspannen, want je hoeft je niet elke keer als je naar de overkant wilt zorgen de maken dat je op iemands motorkap beland. Toegegeven, ik ben wel een keer bijna het slachtoffer geworden van twee peuters in evenveel buggy's, maar dat kun je op het toeval afschrijven. Verder is het gewoon gezellig, de politie is op de fiets en de winkelbedienden doorzoeken je tas (wel met je medewerking, want volgens de wet mogen ze je tas niet eens aanraken ^o)).
Maar goed, het is tien voor zes en dat is pastatijd. Cheers!
In een aantal straten in het centrum, waar de meeste winkels zitten, mogen geen auto's komen. Dat winkelt wel ontspannen, want je hoeft je niet elke keer als je naar de overkant wilt zorgen de maken dat je op iemands motorkap beland. Toegegeven, ik ben wel een keer bijna het slachtoffer geworden van twee peuters in evenveel buggy's, maar dat kun je op het toeval afschrijven. Verder is het gewoon gezellig, de politie is op de fiets en de winkelbedienden doorzoeken je tas (wel met je medewerking, want volgens de wet mogen ze je tas niet eens aanraken ^o)).
Maar goed, het is tien voor zes en dat is pastatijd. Cheers!
to Perth!
Vijf dagen in Kalbarri was echt te lang, maar we hebben onze dagen redelijk op weten te vullen. Op onze eerste dag hebben Jantine en ik ons naar de verste gorge laten rijden, zo'n 25 kilometer van het dorp. Daar zijn we op onze gehuurde fietsen gestapt en met omwegen langs bijna alle gorges (zo'n 30 a 35 km in totaal denk ik) zijn we teruggepeddeld naar Kalbarri. De omgeving was stunning! Het deed me op een paar plaatsen (zoals de Eagle Gorge) denken aan de Great Ocean Road, maar dan op kleinere schaal.
Op de andere dagen zijn we in en vooral om het dorp in het Kalbarri National Park wat aan het wandelen geweest. Er was in het dorp helaas niet veel te doen, dus we moesten echt het national park in om aan de verveling te ontkomen. Niet dat het daar niet mooi was, maar we hebben toch nog twee dagen in het hostel zitten niksen. Ik heb weer een hoop gelezen.
Gisteren hebben we de hele dag in de bus gezeten om van Kalbarri naar Perth te komen. We gaan strakt voor het eerst het centrum in, dus ik kan nog niet zoveel over Perth zeggen. Alleen dat het op de kaart kleiner lijkt dan ik had verwacht. Het hostel waar we in zitten is wel oke, maar we moeten over de openbare weg van onze kamer naar de badkamer en de keuken etc, wat ik niet zo geslaagd vind. Verder lijkt het wel goed.
De temperatuur (heb ik vernomen) loopt hier 's middags op tot een aangename 27 graden Celsius. Jullie mogen dus weer jaloers worden, want het is hier heerlijk :D.
Op de andere dagen zijn we in en vooral om het dorp in het Kalbarri National Park wat aan het wandelen geweest. Er was in het dorp helaas niet veel te doen, dus we moesten echt het national park in om aan de verveling te ontkomen. Niet dat het daar niet mooi was, maar we hebben toch nog twee dagen in het hostel zitten niksen. Ik heb weer een hoop gelezen.
Gisteren hebben we de hele dag in de bus gezeten om van Kalbarri naar Perth te komen. We gaan strakt voor het eerst het centrum in, dus ik kan nog niet zoveel over Perth zeggen. Alleen dat het op de kaart kleiner lijkt dan ik had verwacht. Het hostel waar we in zitten is wel oke, maar we moeten over de openbare weg van onze kamer naar de badkamer en de keuken etc, wat ik niet zo geslaagd vind. Verder lijkt het wel goed.
De temperatuur (heb ik vernomen) loopt hier 's middags op tot een aangename 27 graden Celsius. Jullie mogen dus weer jaloers worden, want het is hier heerlijk :D.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
