De zesentwintigste was weer een nuttige dag. We hadden eigenlijk niet zoveel te doen in Auckland, dus Jantine en ik zijn maar weer een beetje gaan winkelen en door de stad slenteren. Op zich helemaal geen vervelende bezigheid. We hadden echter niet zoveel om voor te shoppen (na de vijftigste souvenirwinkel heb je het echt wel een beetje gezien), dus het werd op den duur een beetje saai. Bovendien zetten ze twee of drie keer dezelfde kledingwinkel in een straat, lekker logisch. We hebben een lading kleren en souvenirs op de post gedaan naar huis, dus onze packs zijn weer wat lichter (Maar op de een of andere manier woog mijn pack toch nog zo'n zeventien kilo, waarschijnlijk doordat ik al het eten meesleep.
Zevenentwintig maart was onze tijd in Nieuw Zeeland voorbij. We sleepten onszelf om vier uur uit bed en om vijf uur zaten we in de bus naar het vliegveld. Op het vliegveld hadden we een mazzeltje: zodra we in de hele lange rij bij de incheckbalie gingen staan, werden we door een medewerker van Qantas uit de rij gepikt. We moesten meekomen naar de Businessclass balie. Ons visum werd helemaal uitgebreid gecontroleerd, maar uiteindelijk waren we dus na een kwartiertje ingecheckt en door de paspoort controle! Dat scheelde een hele hoop in de rij staan.
Om acht uur Nieuw Zeelandse tijd zette ik mijn horloge terug naar Brisbane tijd en was het voor de tweede keer die dag vijf uur 's ochtends. Het was een beetje vroeg. We hebben dus een lekker lange dag gehad (en Alex klagen over zomertijd.. :/ ). Tijdens de vlucht hebben we de nieuwe James Bond gezien, die vond ik een beetje tegenvallen.
Na aankomst in Brisbane werden de tassen van Jantine en mij half overhoop gehaald, want we hadden eten bij ons. Alles bleek 'made in Australia', dus we konden het gewoon meenemen. Australie in.
In Brisbane hebben we, schokkend genoeg, weer gewinkeld. Ik heb nieuwe allstars geshopt (yay!) en verder was het een leuk centrum om in rond te lopen. Ze hadden een kruising van Edward St. en Alice St.!! Sweet!
Ons hostel was in Manly, aan de rand van de stad. Uitzicht over zee, klein strand, lekker rustig en goed weer. Het was wel een leuk hoekje van de stad. Wel jammer was dat het hostel nogal vies was... en ik zag bedbugs over het hout van de stapelbedden lopen. Yuck! Niemand deed er zijn afwas (er was trouwens ook geen afwasborstel) en volgens mij was de keuken al een maandje niet schoongemaakt. Niet echt lekker dus.
Op de achtentwintigste hebben we niet zoveel uitgevoerd. We zijn naar Wynnum gelopen, wat naast Manly ligt, om daar in de bieb te kunnen internetten. We moesten namelijk ons hostel in Alice Springs nog boeken, wat opzich wel belangrijk was. Het was wel lekker om langs de kust te lopen, absoluut geen probleem mee.
Iets na achten zijn we gisteren op het vliegtuig van Brisbane naar Alice Springs gestapt. Bij het inchecken hoefden we ons paspoort niet te laten zien, wat ik eigenlijk best wel slordig vind. Het ging een beetje zoals op de bus stappen: kaartje laten zien en je kan mee. Behalve dan dat de bagage ingecheckt werd en je geen messen/vloeistoffen mee mag hebben. Het was best apart om in Alice Springs van het vliegtuig af te stappen en zonder enige controle zo het vliegveld af te kunnen lopen. Ze deden zelfs geen controle van de quarantaine.
Ik had meteen weer het gevoel echt in Australie te zijn: rood stof, warmte, zon en dorre planten. Dit is echt Australie. Ze noemen het hier de outback, maar Alice Springs is toch een redelijk grote stad. Niet vergelijkbaar met Brisbane of Sydney natuurlijk, maar wel met bijvoorbeeld Albury. Het is heerlijk om hier weer te zijn, maar die zweterige hitte (37 graden) heb ik niet gemist. We zijn door het centrum gelopen, maar omdat het zondag was waren bijna alle winkels dicht.
Vandaag hebben we geregeld dat we met de trein mee kunnen naar Darwin vanmiddag, want op de een of andere manier was onze boeking niet doorgekomen. We konden gelukkig nog mee, dus om zes uur vanavond zijn we onderweg naar het noorden. We zijn flink aan het plannen geslagen voor de komende vier weken in Australie, om ervoor te zorgen dat we zo veel mogelijk kunnen zien en ook nog op tijd in Perth aankomen.
maandag 30 maart 2009
woensdag 25 maart 2009
Skydive Foto!
In de vorige post was ik het vergeten, maar ik heb nog een foto voor jullie!
Voila: Lisanne die uit een vliegtuig hangt!
Voila: Lisanne die uit een vliegtuig hangt!
shopping and soaring
21-03-2009
Vanochtend hebben we weer een uurtje in het internetcafe gezeten. De laatste week in Nieuw Zeeland in nu gepland. Over zes dagen zijn we weer in Australië!!
We zijn in zuidelijke richting langs de centrale baai van Wellington gelopen, tot we bij een pad naar de Mt. Victoria lookout kwamen. Daar sloegen we in. Na een half uurtje bleek echter dat we er nogsteeds niet waren, en het ging heel stijl omhoog. Na kort overleg hebben we unaniem besloten weer naar beneden te gaan, via een afslag, want we zagen het niet meer zitten. We kwamen weer bij de baai terug. Op die baai was een powerboat race aan de gang. Niet erg interessant, dus hebben we een tijdje zitten kijken naar de helikopter die steeds laag over kwam :D dat is een stuk leuker.
22-03-2009
Wreedheid! Wekkers die om zes uur af gaan zijn ONMENSELIJK. Pfff... Ik wist me uit bed te slepen, maar het had niet veel gescheeld. Zes uur is geen leuk tijdstip in de ochtend, maar we moesten onze bus halen. We gingen met de bus van Wellington naar Napier. Het was maar goed ook dat we zo vroeg waren opgestaan, want onderweg naar het buststation zijn we nog verdwaald (min of meer) en moesten we bij een hotel de weg vragen. We waren net op tijd bij de bus en konden dus nog gewoon mee.
Tijdens de rit viel het me op dat het landschap hier veel vriendelijker is dan waar wij geweest zijn op het Zuidereiland. In plaats van imposante en soms dreigende bergen zijn hier vooral heuvels. Het landschap is veel glooiender. Ik slaakte bijna letterlijk een zucht van opluchting toen we na drie weken bergen eindelijk weer in een open landschap reden.
Vanmiddag hebben we een rondje door het centrum van Napier gelopen en we hebben een tijdje op het kiezelstrand gezeten. Er is hier niet zoveel te doen, maar het was lekker ontspannen om wat rond te lopen. Vanavond eten we Nederlandse knakworstjes!! Die hadden ze in de supermarkt in Wellington.
23-03-2009
Gone Soaring!!! Na aankomst in Taupo, een stadje met zweefvliegclub, kwamen we er al snel achter dat we niet zo een twee drie naar de airstrip konden lopen. Gelukkig was Sid, een instructeur van de club, wel bereid ons op de halen uit het dorp. Jantine en ik kregen een rondleiding door de hangaars en hebben een tijdje rustig om ons heen gekeken. We wilden wel vliegen, maar hadden eerst nog wat winkelen te doen. Sid bracht ons terug naar het dorp en we spraken een tijd af om weer naar het vliegveld te gaan. 's Middags hebben we allebei ongeveer een half uur gevlogen in een PW-6. Dat is echt een vreemd vliegtuig. Mijn airmanship liet vandaag nog wat te wensen over, maar het was een prachtige vlucht. Het weer was heel helder en het uitzicht over Lake Taupo was geweldig. Ik kon ook Mount Ruapehu zien, Mount Doom!!! Dus, ondanks dat ik er heel erg van baal dat we niet naar Mordor (Tongariro National Park) konden, ben ik wel blij dat ik er toch nog wat van gezien heb.
24-03-2009
De busrit van Taupo naar Auckland was een beetje saai, dus ik heb weer een boek uitgelezen (mijn tiende deze maand, zonder overdrijven). Auckland is een grote stad, dus het spreekt me niet zo aan. Het is niet zo dat het hier erg vervelend is ofzo (je kan hier goed winkelen...), maar als je één grote stad hebt gezien, heb je ze allemaal gezien.
Binnenkort gaat er een doos met wat spul van mij en Jantine richting Nederland, jullie zijn gewaarschuwd in Leeuwarden (of Hallum, dat weten we nog niet zeker).
Dat was em weer.. Vandaag is een beetje hetzelfde als gisteren: Auckland is groot maar je kan er winkelen. We hebben vanavond nog een ander centrum ontdekt in de stad, dus daar kunnen we morgen doorheen :D.
Vanochtend hebben we weer een uurtje in het internetcafe gezeten. De laatste week in Nieuw Zeeland in nu gepland. Over zes dagen zijn we weer in Australië!!
We zijn in zuidelijke richting langs de centrale baai van Wellington gelopen, tot we bij een pad naar de Mt. Victoria lookout kwamen. Daar sloegen we in. Na een half uurtje bleek echter dat we er nogsteeds niet waren, en het ging heel stijl omhoog. Na kort overleg hebben we unaniem besloten weer naar beneden te gaan, via een afslag, want we zagen het niet meer zitten. We kwamen weer bij de baai terug. Op die baai was een powerboat race aan de gang. Niet erg interessant, dus hebben we een tijdje zitten kijken naar de helikopter die steeds laag over kwam :D dat is een stuk leuker.
22-03-2009
Wreedheid! Wekkers die om zes uur af gaan zijn ONMENSELIJK. Pfff... Ik wist me uit bed te slepen, maar het had niet veel gescheeld. Zes uur is geen leuk tijdstip in de ochtend, maar we moesten onze bus halen. We gingen met de bus van Wellington naar Napier. Het was maar goed ook dat we zo vroeg waren opgestaan, want onderweg naar het buststation zijn we nog verdwaald (min of meer) en moesten we bij een hotel de weg vragen. We waren net op tijd bij de bus en konden dus nog gewoon mee.
Tijdens de rit viel het me op dat het landschap hier veel vriendelijker is dan waar wij geweest zijn op het Zuidereiland. In plaats van imposante en soms dreigende bergen zijn hier vooral heuvels. Het landschap is veel glooiender. Ik slaakte bijna letterlijk een zucht van opluchting toen we na drie weken bergen eindelijk weer in een open landschap reden.
Vanmiddag hebben we een rondje door het centrum van Napier gelopen en we hebben een tijdje op het kiezelstrand gezeten. Er is hier niet zoveel te doen, maar het was lekker ontspannen om wat rond te lopen. Vanavond eten we Nederlandse knakworstjes!! Die hadden ze in de supermarkt in Wellington.
23-03-2009
Gone Soaring!!! Na aankomst in Taupo, een stadje met zweefvliegclub, kwamen we er al snel achter dat we niet zo een twee drie naar de airstrip konden lopen. Gelukkig was Sid, een instructeur van de club, wel bereid ons op de halen uit het dorp. Jantine en ik kregen een rondleiding door de hangaars en hebben een tijdje rustig om ons heen gekeken. We wilden wel vliegen, maar hadden eerst nog wat winkelen te doen. Sid bracht ons terug naar het dorp en we spraken een tijd af om weer naar het vliegveld te gaan. 's Middags hebben we allebei ongeveer een half uur gevlogen in een PW-6. Dat is echt een vreemd vliegtuig. Mijn airmanship liet vandaag nog wat te wensen over, maar het was een prachtige vlucht. Het weer was heel helder en het uitzicht over Lake Taupo was geweldig. Ik kon ook Mount Ruapehu zien, Mount Doom!!! Dus, ondanks dat ik er heel erg van baal dat we niet naar Mordor (Tongariro National Park) konden, ben ik wel blij dat ik er toch nog wat van gezien heb.
24-03-2009
De busrit van Taupo naar Auckland was een beetje saai, dus ik heb weer een boek uitgelezen (mijn tiende deze maand, zonder overdrijven). Auckland is een grote stad, dus het spreekt me niet zo aan. Het is niet zo dat het hier erg vervelend is ofzo (je kan hier goed winkelen...), maar als je één grote stad hebt gezien, heb je ze allemaal gezien.
Binnenkort gaat er een doos met wat spul van mij en Jantine richting Nederland, jullie zijn gewaarschuwd in Leeuwarden (of Hallum, dat weten we nog niet zeker).
Dat was em weer.. Vandaag is een beetje hetzelfde als gisteren: Auckland is groot maar je kan er winkelen. We hebben vanavond nog een ander centrum ontdekt in de stad, dus daar kunnen we morgen doorheen :D.
vrijdag 20 maart 2009
Interne(r)d-cafe
Oke, waar was ik gebleven? Kajakken, toch?
Goed, Jantine en ik vonden het dus een goed idee om in Marahau te gaan kajakken. Vol goede moed trokken we er op de ochtend van achttien maart op uit. Na onze aankomst bij de kajak-verhuurder kregen we een uitgebreide veiligheidsbriefing en werden ons de beginselen van het kajakken geleerd, onder andere hoe-kom-ik-terug-in-mijn-kajak-als-ik-ben-gekapseisd. We gingen voor een korte test het water op en werden na een klein kwartiertje techniek verbeteren solo gelaten. Dus we trokken er dapper op uit, de Tasman Sea op. Na een uurtje bleek er toch een probleempje te zijn. Of eigenlijk, een aantal probleempjes: onze armspieren. Die begonnen namelijk redelijk luidkeels te klagen dat ze het kajakken zat waren. We hebben nog een tijdje dapper doorgepeddeld naar de volgende baai, maar om een uur of half vier 's middags hebben we er toch maar de brui aan gegeven. Dat bleek goede timing te zijn, want tegen de tijd dat we onze kajak op een aanhanger laadden om teruggebracht te worden naar de opslag begon het te miezeren, en een uur later stonden we in de regen.
Voor jullie informatie: ik heb nogsteeds spierpijn in mijn nek van die ellendige kajak :/.
De volgende dag gingen we met de bus via Nelson naar Picton. Daar zijn we een nachtje gebleven en vanochtend hebben we de Inter Islander gepakt naar Wellington. Wellington is wel leuk. Het is een beetje een typische stad, het centrum is twee keer zo groot als dat van Leeuwarden. het is redelijk groot, maar niet zo groot dat je verdwaald en ook niet zo groot dat ik er depressief van wordt. Als je hier bij de kust komt is het heel erg mooi: goudgeel strand en veel te blauw water. Daar gaan we morgen misschien even een kijkje nemen, of we gaan naar Mount Victoria. Keuzes, keuzes..
We zitten nu in een relaxed (en goedkoop) internetcafe, omringd door gamende nerds. Doet me een beetje aan thuis denken: nerds achter grote pc-schermen... Ik voel me hier dus wel op mijn plekje (Alex, die gast schuin achter mij lijkt echt op jou en volgens mij zit hij World of Warcraft te spelen...).
Goed, Jantine en ik vonden het dus een goed idee om in Marahau te gaan kajakken. Vol goede moed trokken we er op de ochtend van achttien maart op uit. Na onze aankomst bij de kajak-verhuurder kregen we een uitgebreide veiligheidsbriefing en werden ons de beginselen van het kajakken geleerd, onder andere hoe-kom-ik-terug-in-mijn-kajak-als-ik-ben-gekapseisd. We gingen voor een korte test het water op en werden na een klein kwartiertje techniek verbeteren solo gelaten. Dus we trokken er dapper op uit, de Tasman Sea op. Na een uurtje bleek er toch een probleempje te zijn. Of eigenlijk, een aantal probleempjes: onze armspieren. Die begonnen namelijk redelijk luidkeels te klagen dat ze het kajakken zat waren. We hebben nog een tijdje dapper doorgepeddeld naar de volgende baai, maar om een uur of half vier 's middags hebben we er toch maar de brui aan gegeven. Dat bleek goede timing te zijn, want tegen de tijd dat we onze kajak op een aanhanger laadden om teruggebracht te worden naar de opslag begon het te miezeren, en een uur later stonden we in de regen.
Voor jullie informatie: ik heb nogsteeds spierpijn in mijn nek van die ellendige kajak :/.
De volgende dag gingen we met de bus via Nelson naar Picton. Daar zijn we een nachtje gebleven en vanochtend hebben we de Inter Islander gepakt naar Wellington. Wellington is wel leuk. Het is een beetje een typische stad, het centrum is twee keer zo groot als dat van Leeuwarden. het is redelijk groot, maar niet zo groot dat je verdwaald en ook niet zo groot dat ik er depressief van wordt. Als je hier bij de kust komt is het heel erg mooi: goudgeel strand en veel te blauw water. Daar gaan we morgen misschien even een kijkje nemen, of we gaan naar Mount Victoria. Keuzes, keuzes..
We zitten nu in een relaxed (en goedkoop) internetcafe, omringd door gamende nerds. Doet me een beetje aan thuis denken: nerds achter grote pc-schermen... Ik voel me hier dus wel op mijn plekje (Alex, die gast schuin achter mij lijkt echt op jou en volgens mij zit hij World of Warcraft te spelen...).
donderdag 19 maart 2009
Lisanne = mongool
Wauw! We zijn alweer uit het Abel Tasman National Park weg! Het verhaal hoe we daar zijn gekomen is eigenlijk ook nog wel interessant. Via Motueka. Wat is er in Motueka? Een vliegveld, met Cessna's, een zweefvliegtuig (iets van Sleicher, ik heb niet onder de hoezen gekeken) en mongolen. Oke, nu weten alleen de zweefvliegers waar ik het over heb, dus dat zal ik even uitleggen. Mongolen zijn mensen die voor de lol (of een andere onverklaarbare reden) uit een perfect functionerend vliegtuig (de zogeheten 'mongolenstrooier') springen met alleen een rugzak op hun rug. Ze donderen dan enkele honderden tot duizenden meters naar beneden, alvorens aan een touwtje van hun rugzak te trekken waardoor een valscherm uitvouwt, wat hun zodanig afremt dat ze niet te pletter vallen. Inderdaad, 'mongool' is zweefvliegjargon voor 'skydiver'.
Sinds eergisteren ben ik officieel een mongool.
We gingen met een groepje van zes mensen in een erg leuk motorvliegtuig (ik heb echt geen idee wat het was, maar het zag eruit alsof het in de USSR ontworpen was) omhoog tot dertienduizend voet (4133 meter), waar we afscheid namen van de piloot en uitstapten. WAAAAAAAAAAH! De eerste paar seconden was ik compleet de weg kwijt, maar ik had gelukkig al redelijk snel door wat onder en boven was en dat het tevens de bedoeling was dat ik met een topsnelheid van 200 km/h (heb ik me laten vertellen) naar beneden kletterde. Toen kreeg ik door dat het toch wel heel erg mooi was en superleuk om zo naar beneden te vallen. We (ik zat gelukkig nog wel aan een jumpmaster vast) deden een kleine minuut over 8000 voet vrije val, waarna de parachute gelukkig gewoon open ging en we de laatste 5000 voet iets langzamer naar beneden gingen. Iets langzamer, want ik gaf te kennen dat ik het helemaal niet erg vond om een paar spins (spiraalduiken) te maken :D. Vanaf een meter of honderd boven de grond begon het me op te vallen dat we toch best wel hard naar beneden gingen, maar de landing was zacht en maar een meter of tien naast de vlag die het doellandingspunt aangaf. SWEET!
Ach, we hadden toch en geruime tijd geleden geconcludeerd dat ik gek ben, dus dit kan er ook nog wel bij?
Het was wel jammer dat de adrenaline-kick (die na de vlucht in de Extra-300 op Corowa, zoals jullie je misschien wel herinneren, de rest van de dag duurde) al zo'n tien minuten na de landing over was... Maar ik heb wel een supergave sprong gemaakt! (wat een woei als je buiten dat vliegtuig hangt vlak voor de sprong..)
Na die actie gingen we door naar Marahau, in Abel Tasman, waar ons hostel gesitueerd was. In Motueka was dus helemaal niets. Oke, toegegeven, er is een hele hoop geweldige natuur, maar in het dorp was maar een winkel en die was te duur en had te weinig dingen. We hebben onze noodvoorraad dus weer wat kleiner gemaakt, best goed te eten. Wat wel lastig was, was dat onze cabin geen verwarming had en geen stroom. We moesten dus zo'n beetje met zonsondergang gaan slapen, want dan konden we niets meer zien. Ook zijn we de eerste nacht een beetje doodgevroren, want hoewel het overdag nog heel aangenaam weer is, 's nachts is het goed koud. En vochtig. Op dag twee in Marahau was dat warmte-probleem echter opgelost, want toen hadden we bij de receptie een extra slaapzak gehaald.
In Marahau zijn Jantine en ik wezen kajakken. Kajakken? Ja, kajakken. Dat had ik ook niet achter ons gezocht, maar het zij zo.
sh*t mijn tijd is op, jullie horen later meer.
Sinds eergisteren ben ik officieel een mongool.
We gingen met een groepje van zes mensen in een erg leuk motorvliegtuig (ik heb echt geen idee wat het was, maar het zag eruit alsof het in de USSR ontworpen was) omhoog tot dertienduizend voet (4133 meter), waar we afscheid namen van de piloot en uitstapten. WAAAAAAAAAAH! De eerste paar seconden was ik compleet de weg kwijt, maar ik had gelukkig al redelijk snel door wat onder en boven was en dat het tevens de bedoeling was dat ik met een topsnelheid van 200 km/h (heb ik me laten vertellen) naar beneden kletterde. Toen kreeg ik door dat het toch wel heel erg mooi was en superleuk om zo naar beneden te vallen. We (ik zat gelukkig nog wel aan een jumpmaster vast) deden een kleine minuut over 8000 voet vrije val, waarna de parachute gelukkig gewoon open ging en we de laatste 5000 voet iets langzamer naar beneden gingen. Iets langzamer, want ik gaf te kennen dat ik het helemaal niet erg vond om een paar spins (spiraalduiken) te maken :D. Vanaf een meter of honderd boven de grond begon het me op te vallen dat we toch best wel hard naar beneden gingen, maar de landing was zacht en maar een meter of tien naast de vlag die het doellandingspunt aangaf. SWEET!
Ach, we hadden toch en geruime tijd geleden geconcludeerd dat ik gek ben, dus dit kan er ook nog wel bij?
Het was wel jammer dat de adrenaline-kick (die na de vlucht in de Extra-300 op Corowa, zoals jullie je misschien wel herinneren, de rest van de dag duurde) al zo'n tien minuten na de landing over was... Maar ik heb wel een supergave sprong gemaakt! (wat een woei als je buiten dat vliegtuig hangt vlak voor de sprong..)
Na die actie gingen we door naar Marahau, in Abel Tasman, waar ons hostel gesitueerd was. In Motueka was dus helemaal niets. Oke, toegegeven, er is een hele hoop geweldige natuur, maar in het dorp was maar een winkel en die was te duur en had te weinig dingen. We hebben onze noodvoorraad dus weer wat kleiner gemaakt, best goed te eten. Wat wel lastig was, was dat onze cabin geen verwarming had en geen stroom. We moesten dus zo'n beetje met zonsondergang gaan slapen, want dan konden we niets meer zien. Ook zijn we de eerste nacht een beetje doodgevroren, want hoewel het overdag nog heel aangenaam weer is, 's nachts is het goed koud. En vochtig. Op dag twee in Marahau was dat warmte-probleem echter opgelost, want toen hadden we bij de receptie een extra slaapzak gehaald.
In Marahau zijn Jantine en ik wezen kajakken. Kajakken? Ja, kajakken. Dat had ik ook niet achter ons gezocht, maar het zij zo.
sh*t mijn tijd is op, jullie horen later meer.
maandag 16 maart 2009
Op doorreis naar Abel Tasman
Dus... Hans, Ria en Alex (ik denk dat dat de drie waren die je bedoelde, Hans?) hebben hun verjaardagen gevierd. ZONDER MIJ! Alex, voor straf krijg je geen cadeautje meer van me.
Ondertussen zijn Jantine en ik naar Greymouth geweest. Daar hebben we een beetje boodschappen gedaan. Ik heb een nieuwe handdoek, want de oude heb ik in Franz Josef vergeten *facepalm*. Verder hadden we in Greymouth eigenlijk niet zoveel te doen, dus het spijtte ons niet erg toen de bus ons kwam halen om naar Nelson te gaan. Het hostel hier is erg mooi. Geen stapelbedden, in ieder geval niet in onze kamer, een mooi gebouw en het ziet er netjes uit. En het ontbijt is inbegrepen. Maar vannacht was de enige nacht dat we hier verbleven, want we gaan vandaag door naar Marahau, in het Abel Tasman gebied. Dat moet een van de mooiste national parks zijn. We gaan het vanmiddag zien, ik in ieder geval van 13.000 voet en hard naar beneden vallend.
Ondertussen zijn Jantine en ik naar Greymouth geweest. Daar hebben we een beetje boodschappen gedaan. Ik heb een nieuwe handdoek, want de oude heb ik in Franz Josef vergeten *facepalm*. Verder hadden we in Greymouth eigenlijk niet zoveel te doen, dus het spijtte ons niet erg toen de bus ons kwam halen om naar Nelson te gaan. Het hostel hier is erg mooi. Geen stapelbedden, in ieder geval niet in onze kamer, een mooi gebouw en het ziet er netjes uit. En het ontbijt is inbegrepen. Maar vannacht was de enige nacht dat we hier verbleven, want we gaan vandaag door naar Marahau, in het Abel Tasman gebied. Dat moet een van de mooiste national parks zijn. We gaan het vanmiddag zien, ik in ieder geval van 13.000 voet en hard naar beneden vallend.
vrijdag 13 maart 2009
Zweten op het ijs
Het was weer een mooie rit van Queenstown naar Franz Josef gisteren. Eigenlijk zou je gewoon een rondje door dit land kunnen rijden zonder ergens uit te stappen, en dan heb je ook een mooie vakantie gehad. Wij gingen echter in Franz Josef wel de bus uit.
We hebben gisteren niets meer gedaan, behalve dan het plaatsje verkennen (één supermarkt, één pompstation, wat toeristen-services, vier souvenierwinkeltjes en een paar restaurantjes) en boodschappen doen. We hebben de laatste vissticks die we over hadden van Queenstown in een afgeragde koekenpan mishandeld en vervolgens opgegeten. Ze zijn een pijnlijke dood gestorven.
Vanochtend hadden we andere plannen, we zijn om half negen naar de Glacier Guides gegaan, want we hadden gisteren besproken om de gletsjer op te gaan. Voor vertrek werd iedereen voorzien van kisten (het soort waar je op loopt), wollen sokken, crampons (van die ijzers om op het ijs te kunnen lopen die je onder je schoenen bindt) en een regenjas. Die jas bleken we absoluut niet nodig te hebben. Toen we na een wandeling van ongeveer een uur het regenwoud uit kwamen liepen we onder een blauwe hemel en was het met alle, voor de zekerheid aangetrokken, lagen kleren al snel te warm. De regenjas verdween in de rugtas en mijn vest kon ook wel los. Dat is een vreemd gevoel: in een driekwartbroek en zonder jas over het ijs lopen, en het dan ook nog warm hebben!
we hebben bijna twee uren achter onze gids aan op het ijs gelopen. Eerst omhoog, en daarna uiteraard weer terug naar beneden. Het was heel erg mooi. In heb begin kon ik niet zoveel om me heen kijken, omdat ik steeds bang was dat ik mijn grip kwijt zou raken en naar beneden zou donderen, sommige stukken waren namelijk erg stijl en de gletsjer was onder onze voeten aardig aan het smelten. Maar na een tijdje kreeg ik het aardig door en kreeg ik meer vertrouwen in mijn eigen ijs-loop kunsten. Ik ben dus ook niet naar beneden gevallen, geen gebroken botten. Het was een prachtig gezicht, om boven op de Franz Josef gletsjer te staan, omringd door regenwoud. Dat is best een vreemde combinatie, want je verwacht een gletsjer in een heel koud klimaat en een regenwoud in de warmte, maar hier weten ze dat te combineren. Ingenieuze Kiwi's.
We zijn net weer terug gebracht naar het dorp en hebben onze boodschappen gedaan. Ik ben aardig vermoeid door die hele wandeltocht, dus ik denk dat ik vanmiddag weer in een boek kruip.
We hebben gisteren niets meer gedaan, behalve dan het plaatsje verkennen (één supermarkt, één pompstation, wat toeristen-services, vier souvenierwinkeltjes en een paar restaurantjes) en boodschappen doen. We hebben de laatste vissticks die we over hadden van Queenstown in een afgeragde koekenpan mishandeld en vervolgens opgegeten. Ze zijn een pijnlijke dood gestorven.
Vanochtend hadden we andere plannen, we zijn om half negen naar de Glacier Guides gegaan, want we hadden gisteren besproken om de gletsjer op te gaan. Voor vertrek werd iedereen voorzien van kisten (het soort waar je op loopt), wollen sokken, crampons (van die ijzers om op het ijs te kunnen lopen die je onder je schoenen bindt) en een regenjas. Die jas bleken we absoluut niet nodig te hebben. Toen we na een wandeling van ongeveer een uur het regenwoud uit kwamen liepen we onder een blauwe hemel en was het met alle, voor de zekerheid aangetrokken, lagen kleren al snel te warm. De regenjas verdween in de rugtas en mijn vest kon ook wel los. Dat is een vreemd gevoel: in een driekwartbroek en zonder jas over het ijs lopen, en het dan ook nog warm hebben!
we hebben bijna twee uren achter onze gids aan op het ijs gelopen. Eerst omhoog, en daarna uiteraard weer terug naar beneden. Het was heel erg mooi. In heb begin kon ik niet zoveel om me heen kijken, omdat ik steeds bang was dat ik mijn grip kwijt zou raken en naar beneden zou donderen, sommige stukken waren namelijk erg stijl en de gletsjer was onder onze voeten aardig aan het smelten. Maar na een tijdje kreeg ik het aardig door en kreeg ik meer vertrouwen in mijn eigen ijs-loop kunsten. Ik ben dus ook niet naar beneden gevallen, geen gebroken botten. Het was een prachtig gezicht, om boven op de Franz Josef gletsjer te staan, omringd door regenwoud. Dat is best een vreemde combinatie, want je verwacht een gletsjer in een heel koud klimaat en een regenwoud in de warmte, maar hier weten ze dat te combineren. Ingenieuze Kiwi's.
We zijn net weer terug gebracht naar het dorp en hebben onze boodschappen gedaan. Ik ben aardig vermoeid door die hele wandeltocht, dus ik denk dat ik vanmiddag weer in een boek kruip.
woensdag 11 maart 2009
terug in Queenstown
Vandaag was het weer natuurlijk een stuk mooier dan gisteren, dat zul je altijd zien. We hebben echter weer niets uitgevoerd (behalve dat ik mijn derde boek in even veel dagen heb uitgelezen), want als je zit te wachten tot je bus gaat kun je niet echt ontspannen de omgeving gaan verkennen. De rit terug naar Queenstown was net zo mooi als de heenweg (sneeuw in de bergen!), maar dat leek de helft van de bus niet te merken; die lagen te pitten. Ik heb me lekker in het Lord of the Rings gevoel gestort en heb me de hele rit zitten vermaken met naar buiten kijken en naar LOTR muziek luisteren.
We kwamen om een uur of half acht aan in Queenstown, waar Jantine en ik nog snel onze noodvoorraad voedsel vervangen hebben. We hadden onderweg in Te Anau al boodschappen voor vanavond en morgenochtend gedaan, zodat we eersst rustig konden eten. Morgen moeten we dan maar weer zien, als er in Franz Josef (daar gaan we morgen heen als alles goed gaat met de bus) geen supermarkt is dan wordt het weer pasta met saus of noodles... niets aan te doen. Je kunt niet alles hebben in het leven. Ik heb inmiddels wel een muts, dus mochten we de gletsjer op gaan, dan blijft in ieder geval mijn hoofd warm.
Tot laters! Mijn internettijd is op.
We kwamen om een uur of half acht aan in Queenstown, waar Jantine en ik nog snel onze noodvoorraad voedsel vervangen hebben. We hadden onderweg in Te Anau al boodschappen voor vanavond en morgenochtend gedaan, zodat we eersst rustig konden eten. Morgen moeten we dan maar weer zien, als er in Franz Josef (daar gaan we morgen heen als alles goed gaat met de bus) geen supermarkt is dan wordt het weer pasta met saus of noodles... niets aan te doen. Je kunt niet alles hebben in het leven. Ik heb inmiddels wel een muts, dus mochten we de gletsjer op gaan, dan blijft in ieder geval mijn hoofd warm.
Tot laters! Mijn internettijd is op.
dinsdag 10 maart 2009
Onbewoonde wildernis
06-03-2009
Het weer verbeterde helaas, in tegenstelling tot wat we gehoopt hadden, niet. Jantine heeft dus niet meer gevlogen. We pakten om een uur of twee de bus van Omarama naar Queenstown. We reden (LOTR fans, let op!) langs de Ford of the Bruinen en zijn ergens in het verleden ook de Misty Mountains tegengekomen!! Het hostel in Queenstown (we hebben er een gevonden, of eigenlijk: twee) was niet slecht, maar we hadden wel te kampen met kamergenoten die op rare tijdstippen op en van bed gingen.
Ik had 's ochtends nog het probleem dat ik het hostel in Omarama niet kon betalen. Ik zat sinds Tekapo zonder contant geld, en ook Omarama had geen pin automaat. We hebben het uiteindelijk opgelost doordat de hostel-eigenaar (ene Tony) met mij naar Twizel is gereden (zo'n 30 km van Omarama) zodat ik kon pinnen en hem kon betalen... Niet erg handig, maar er was geen keus. Ik weet trouwens niet of ik het al heb vermeld, maar het hostel in Omarama (of eigenlijk 10 km buiten Omarama), Bustcot Station, was helemaal super. Het zit tegen een berg aangeplakt in de middle of nowhere, de bedden waren goed en de gasten rustig. Heerlijk. Alleen jammer dat we niet zelf naar het dorp konden, maar door Tony gebracht en gehaald moesten worden omdat het zo ver weg is.
Anyway... waar was ik? O ja, Queenstown. Queenstown is redelijk aan de saaie kant (al is het niet zo saai als Milford Sound, maar daar zal ik later op terug komen). De stad is ongeveer een derde van Leeuwarden, maar het centrum is even groot als dat van 058. Er valt echter niet leuk te winkelen, want negentig procent van de winkels bestaat uit outdoor winkels, souvenir winkels en shops waar je je adrenaline kicks (bungy, skydiving, rafting, canyoning (een soort survivalen in een canyon), jetboating etc.) kunt boeken. We hebben ons een halve dag weten te vermaken met shoppen (we hebben alle (echt ALLE) souvenir winkels doorgespit, onze nieuwe hobby), waarna we ons terugtrokken in hostel no. 2 (het is inmiddels trouwens zeven maart), Thomas's Hotel. Is dit even een leuk hostel! We hadden een driepersoons kamer met uitzicht over het meer (Lake Wakatipu) voor ons alleen, want onze mede-huurder was net die dag eruit gezet. De bedden waren netjes opgemaakt, we hadden onze eigen prive-badkamer en we kregen een handoek en thee en koffie en een tv op de kamer. Luxe!
Hmm.. wat was er nog meer leuk in Queenstown? Ik heb een ierse (min of meer ierse) pub gevonden waar ze Kilkenny verkopen!!!!! Dus daar heb ik er natuurlijk eentje van geproeft, want de kans van een heerlijke Kilkenny van de tap kon ik niet laten lopen. Hij was lekker, voor het geval je je dat nog afvroeg.
08-03-2009
We pakten om twintig over zeven de bus van Queenstown via Te Anau naar Milford Sound. De bergen werden onderweg steeds spitser, tot ik op een gegeven moment het idee kreeg dat de berg op ons ging vallen. Te Anau is een klein dorp, dacht ik. We stopten daar een half uurtje, waarin we een beetje rondgelopen hebben. Twee supermarkten (ik besef nu pas wat voor een luxe dat is) en nog een paar andere winkels. Het stelde niet veel voor, maar was ook niet niets (zoals Milford Sound, maar daarover later meer).
Toen we in de buurt van Milford Sound kwamen begon ik overal om me heen op de bergwanden gigantische (ik de hoogte, niet breedte) watervallen te zien. Honderden! Dat was dus de reden dat de buschauffeur vond dat we geluk hadden dat het regende. Als het een paar dagen droog is, drogen al die watervallen op en is er niets meer te zien. behalve natuurlijk een heel indrukwekkende omgeving.
En toen kwam Milford Sound. TELEURSTELLING! WANHOOP!
Niet omdat het hier niet mooi is, begrijp me niet verkeerd, het is hier prachtig! mooier dan Lake Tekapo! Nee, waar ik een beetje van schrok is de absolute verlatenheid hier. Als er vijftig mensen wonen in Milford, dan is het veel. Er zijn twee ho(s)tels, een cafe, een vliegveld en vier cruise-operators. That's it. Geen supermarkt, geen winkels, noppes. Godzijdank hebben Jantine en ik een tijdje geleden besloten om altijd een noodvoorraad voedsel bij ons te hebben voor in ieder geval een paar dagen, anders hadden we hier drie dagen aan de noodles gezeten (kant en klare noodles en gedroogde pakjes groenten zijn het enige dat hier verkrijgbaar is in het hostel. Nu hebben we ook een dag pasta gegeten (ons noodpakket: pakjes pasta en noodles waar je alleen maar water aan toe hoeft te voegen).
Het weer zit ook al zo mee: regen. Toen we aankwamen was het regen, regen, regen en, o ja, meer regen. Lekker koud ook.
Wat stond er ook alweer op dat t-shirt? "No cellphone, no internet, no problem." dat is hier wel van toepassing.
09-03-2009
Zon! Oke, min of meer, er was ook redelijk veel bewolking. We liepen tegen het eind van de ochtend naar de docks, een wandeling van een half uur (min of meer). Het was weer KOUD. Volgens mij doen ze hier niet aan warmte. Ik was heel dankbaar dat ik in Queenstown een warm fleecevest gekocht heb, want ik heb hem hier nodig. Om half twee 's middags hadden we een cruize geboekt. W-O-W. Het was echt geweldig mooi om tussen de bergen door te varen. Bovenop de bergen ligt sneeuw en zijn gletsjers (dat is vast verkeerd gespeld, sorry GNC), terwijl wij beneden in een regenwoud zitten (geen wonder, het regent hier constant). Een prachtig contrast, om het over het majesteuze gezicht van de stijle bergwanden die regelrecht de zee in lopen nog niet te hebben. We hadden geweldig geluk met het weer, want we hebben de hele dag geen druppel regen gehad. Het was koud en winderig op de boot, die helemaal naar het zeegat voer, waar alles heel erg de moeite waard.
The beauty of Middle Earth does exist. It is real. It is tangible. It is here.
10-03-2009
Wat gaat dat snel! Ik ben alweer bij vandaag aangeland! Het regent vandaag weer. Zei ik regen? Ik bedoel storm! Het hoost en waait en ik ben heel erg dankbaar voor verwarming en dat we binnen kunnen blijven. Ik zit lekker de halve dag te lezen en heb nog een gaatje gevonden om te internetten. Het management heeft een foutje gemaakt met de isntellingen van een van de computers, en daardoor zit ik in gratis te internetten :D. Goed geregeld! Vooral omdat in de meeste hostels (zoals hier) het internet erg duur is. En de WiFi werkt hier niet, het lijkt de Outback wel. Verder is het in de lounge van het hostel lekker comfortabel, maar wel een beetje koud. Ze hebben de thermostaat volgens mij zo ingesteld dat mensen in warme winterkleren (zoals ik nu dus ook maar aan heb) comfortabel zijn... Oke, mij best.
Ik kijk uit naar Queenstown (daar gaan we morgen naar terug), naar bewoonde wereld, naar supermarkten met verse groenten en vlees. Het is hier echt vreselijk mooi, maar er is niets te doen.
Het weer verbeterde helaas, in tegenstelling tot wat we gehoopt hadden, niet. Jantine heeft dus niet meer gevlogen. We pakten om een uur of twee de bus van Omarama naar Queenstown. We reden (LOTR fans, let op!) langs de Ford of the Bruinen en zijn ergens in het verleden ook de Misty Mountains tegengekomen!! Het hostel in Queenstown (we hebben er een gevonden, of eigenlijk: twee) was niet slecht, maar we hadden wel te kampen met kamergenoten die op rare tijdstippen op en van bed gingen.
Ik had 's ochtends nog het probleem dat ik het hostel in Omarama niet kon betalen. Ik zat sinds Tekapo zonder contant geld, en ook Omarama had geen pin automaat. We hebben het uiteindelijk opgelost doordat de hostel-eigenaar (ene Tony) met mij naar Twizel is gereden (zo'n 30 km van Omarama) zodat ik kon pinnen en hem kon betalen... Niet erg handig, maar er was geen keus. Ik weet trouwens niet of ik het al heb vermeld, maar het hostel in Omarama (of eigenlijk 10 km buiten Omarama), Bustcot Station, was helemaal super. Het zit tegen een berg aangeplakt in de middle of nowhere, de bedden waren goed en de gasten rustig. Heerlijk. Alleen jammer dat we niet zelf naar het dorp konden, maar door Tony gebracht en gehaald moesten worden omdat het zo ver weg is.
Anyway... waar was ik? O ja, Queenstown. Queenstown is redelijk aan de saaie kant (al is het niet zo saai als Milford Sound, maar daar zal ik later op terug komen). De stad is ongeveer een derde van Leeuwarden, maar het centrum is even groot als dat van 058. Er valt echter niet leuk te winkelen, want negentig procent van de winkels bestaat uit outdoor winkels, souvenir winkels en shops waar je je adrenaline kicks (bungy, skydiving, rafting, canyoning (een soort survivalen in een canyon), jetboating etc.) kunt boeken. We hebben ons een halve dag weten te vermaken met shoppen (we hebben alle (echt ALLE) souvenir winkels doorgespit, onze nieuwe hobby), waarna we ons terugtrokken in hostel no. 2 (het is inmiddels trouwens zeven maart), Thomas's Hotel. Is dit even een leuk hostel! We hadden een driepersoons kamer met uitzicht over het meer (Lake Wakatipu) voor ons alleen, want onze mede-huurder was net die dag eruit gezet. De bedden waren netjes opgemaakt, we hadden onze eigen prive-badkamer en we kregen een handoek en thee en koffie en een tv op de kamer. Luxe!
Hmm.. wat was er nog meer leuk in Queenstown? Ik heb een ierse (min of meer ierse) pub gevonden waar ze Kilkenny verkopen!!!!! Dus daar heb ik er natuurlijk eentje van geproeft, want de kans van een heerlijke Kilkenny van de tap kon ik niet laten lopen. Hij was lekker, voor het geval je je dat nog afvroeg.
08-03-2009
We pakten om twintig over zeven de bus van Queenstown via Te Anau naar Milford Sound. De bergen werden onderweg steeds spitser, tot ik op een gegeven moment het idee kreeg dat de berg op ons ging vallen. Te Anau is een klein dorp, dacht ik. We stopten daar een half uurtje, waarin we een beetje rondgelopen hebben. Twee supermarkten (ik besef nu pas wat voor een luxe dat is) en nog een paar andere winkels. Het stelde niet veel voor, maar was ook niet niets (zoals Milford Sound, maar daarover later meer).
Toen we in de buurt van Milford Sound kwamen begon ik overal om me heen op de bergwanden gigantische (ik de hoogte, niet breedte) watervallen te zien. Honderden! Dat was dus de reden dat de buschauffeur vond dat we geluk hadden dat het regende. Als het een paar dagen droog is, drogen al die watervallen op en is er niets meer te zien. behalve natuurlijk een heel indrukwekkende omgeving.
En toen kwam Milford Sound. TELEURSTELLING! WANHOOP!
Niet omdat het hier niet mooi is, begrijp me niet verkeerd, het is hier prachtig! mooier dan Lake Tekapo! Nee, waar ik een beetje van schrok is de absolute verlatenheid hier. Als er vijftig mensen wonen in Milford, dan is het veel. Er zijn twee ho(s)tels, een cafe, een vliegveld en vier cruise-operators. That's it. Geen supermarkt, geen winkels, noppes. Godzijdank hebben Jantine en ik een tijdje geleden besloten om altijd een noodvoorraad voedsel bij ons te hebben voor in ieder geval een paar dagen, anders hadden we hier drie dagen aan de noodles gezeten (kant en klare noodles en gedroogde pakjes groenten zijn het enige dat hier verkrijgbaar is in het hostel. Nu hebben we ook een dag pasta gegeten (ons noodpakket: pakjes pasta en noodles waar je alleen maar water aan toe hoeft te voegen).
Het weer zit ook al zo mee: regen. Toen we aankwamen was het regen, regen, regen en, o ja, meer regen. Lekker koud ook.
Wat stond er ook alweer op dat t-shirt? "No cellphone, no internet, no problem." dat is hier wel van toepassing.
09-03-2009
Zon! Oke, min of meer, er was ook redelijk veel bewolking. We liepen tegen het eind van de ochtend naar de docks, een wandeling van een half uur (min of meer). Het was weer KOUD. Volgens mij doen ze hier niet aan warmte. Ik was heel dankbaar dat ik in Queenstown een warm fleecevest gekocht heb, want ik heb hem hier nodig. Om half twee 's middags hadden we een cruize geboekt. W-O-W. Het was echt geweldig mooi om tussen de bergen door te varen. Bovenop de bergen ligt sneeuw en zijn gletsjers (dat is vast verkeerd gespeld, sorry GNC), terwijl wij beneden in een regenwoud zitten (geen wonder, het regent hier constant). Een prachtig contrast, om het over het majesteuze gezicht van de stijle bergwanden die regelrecht de zee in lopen nog niet te hebben. We hadden geweldig geluk met het weer, want we hebben de hele dag geen druppel regen gehad. Het was koud en winderig op de boot, die helemaal naar het zeegat voer, waar alles heel erg de moeite waard.
The beauty of Middle Earth does exist. It is real. It is tangible. It is here.
10-03-2009
Wat gaat dat snel! Ik ben alweer bij vandaag aangeland! Het regent vandaag weer. Zei ik regen? Ik bedoel storm! Het hoost en waait en ik ben heel erg dankbaar voor verwarming en dat we binnen kunnen blijven. Ik zit lekker de halve dag te lezen en heb nog een gaatje gevonden om te internetten. Het management heeft een foutje gemaakt met de isntellingen van een van de computers, en daardoor zit ik in gratis te internetten :D. Goed geregeld! Vooral omdat in de meeste hostels (zoals hier) het internet erg duur is. En de WiFi werkt hier niet, het lijkt de Outback wel. Verder is het in de lounge van het hostel lekker comfortabel, maar wel een beetje koud. Ze hebben de thermostaat volgens mij zo ingesteld dat mensen in warme winterkleren (zoals ik nu dus ook maar aan heb) comfortabel zijn... Oke, mij best.
Ik kijk uit naar Queenstown (daar gaan we morgen naar terug), naar bewoonde wereld, naar supermarkten met verse groenten en vlees. Het is hier echt vreselijk mooi, maar er is niets te doen.
donderdag 5 maart 2009
5700 voet boven Omarama
Het is wit en het draait rondjes boven de bergen op bijna twee kilometer hoogte. Rara wat is dat?
Antwoord: Lisanne in een Duo Discus!!!
Yes yes! Gisteren heb ik vanaf Omarama airport (a.k.a. Omarama lang grasveld) een prachtige vlucht gemaakt in een Duo Discus (zonder X, zonder T (niet zweefvliegers kunnen dit negeren)). Ik heb een hoop geleerd over hellingvliegen, al kan ik niet zeggen dat ik er al erg bedreven in ben. Ik heb het een tijdje geprobeerd, maar de truc is toch om zodra het kan rondjes te gaan draaien, en dat kan wel op een metertje of tweehonderd boven te berg (waar ik maar een keer onder heb gezeten). Het uitzicht vanuit de cockpit was veel te mooi om waar te zijn en mijn instructeur (Chris Rudge, voor de mensen die bekend zijn met Omarama) was constant golf (weer zo'n zweefvliegterm. Golf is heel sterk stijgen dat je alleen in bergachtig of heuvelachtig gebied krijgt en met wind te maken heeft. Geen thermiek, wind.) aan het aanwijzen. Nou, ik zie het verschil niet tussen een gewone wolk en een golf-wolk, maar dat maakt me niet zoveel uit. In Nederland hebben we toch geen golf. De golf was trouwens helaas ook niet sterk genoeg, dus we konden er geen gebruik van maken.
De thermiek was sterk genoeg om ons redelijk constant tussen de 4500 en de 5700 voet te houden (tussen de 1500 en 1900 meter), dus ik kon uitgebreid de omgeving bekijken, wat ik ook zeker gedaan heb. Het was een heel leerzame vlucht, maar vooral ook heel erg mooi en superleuk. Zodra we hier eergisteren met de bus langs het vliegveld reden begonnen bij mij de zweefvliegkriebels, en mijn vlucht gisteren was alles wat ik ervan verwacht had en meer (behalve dat ik verwend ben en wel wat hoger had willen vliegen).
Jantine had minder geluk: haar instucteur vloog met de Twin Astir (dat ik min of meer de oudere versie van de vliegtuigen waar wij in Leeuwarden mee lessen) naar de verkeerde berg, waar geen stijgen zat. Na een half uurtje stond Jantine weer aan de grond, terwijl ik boven nog de thermiek aan het opmaken was (ik zat bij een andere berg). Omdat dat niet de bedoeling was hoefde Jantine niet voor haar vlucht van gisteren te betalen en gaat ze het vandaag nog een keer proberen. Het lijkt erop dat de wolken langzaam maar zeker aan het wegtrekken zijn, dus de kans zit er redelijk in dat het doorgaat.
We pakkan vanmiddag de bus naar Queenstown, wat de reden is dat ik er een eind aan ga breien. We hebben net een mailtje ontvangen dat het hostel dat we hadden geboek vol zit, dus we moeten noge ven snel een andere zoeken. Anders wordt het een treistation...
Antwoord: Lisanne in een Duo Discus!!!
Yes yes! Gisteren heb ik vanaf Omarama airport (a.k.a. Omarama lang grasveld) een prachtige vlucht gemaakt in een Duo Discus (zonder X, zonder T (niet zweefvliegers kunnen dit negeren)). Ik heb een hoop geleerd over hellingvliegen, al kan ik niet zeggen dat ik er al erg bedreven in ben. Ik heb het een tijdje geprobeerd, maar de truc is toch om zodra het kan rondjes te gaan draaien, en dat kan wel op een metertje of tweehonderd boven te berg (waar ik maar een keer onder heb gezeten). Het uitzicht vanuit de cockpit was veel te mooi om waar te zijn en mijn instructeur (Chris Rudge, voor de mensen die bekend zijn met Omarama) was constant golf (weer zo'n zweefvliegterm. Golf is heel sterk stijgen dat je alleen in bergachtig of heuvelachtig gebied krijgt en met wind te maken heeft. Geen thermiek, wind.) aan het aanwijzen. Nou, ik zie het verschil niet tussen een gewone wolk en een golf-wolk, maar dat maakt me niet zoveel uit. In Nederland hebben we toch geen golf. De golf was trouwens helaas ook niet sterk genoeg, dus we konden er geen gebruik van maken.
De thermiek was sterk genoeg om ons redelijk constant tussen de 4500 en de 5700 voet te houden (tussen de 1500 en 1900 meter), dus ik kon uitgebreid de omgeving bekijken, wat ik ook zeker gedaan heb. Het was een heel leerzame vlucht, maar vooral ook heel erg mooi en superleuk. Zodra we hier eergisteren met de bus langs het vliegveld reden begonnen bij mij de zweefvliegkriebels, en mijn vlucht gisteren was alles wat ik ervan verwacht had en meer (behalve dat ik verwend ben en wel wat hoger had willen vliegen).
Jantine had minder geluk: haar instucteur vloog met de Twin Astir (dat ik min of meer de oudere versie van de vliegtuigen waar wij in Leeuwarden mee lessen) naar de verkeerde berg, waar geen stijgen zat. Na een half uurtje stond Jantine weer aan de grond, terwijl ik boven nog de thermiek aan het opmaken was (ik zat bij een andere berg). Omdat dat niet de bedoeling was hoefde Jantine niet voor haar vlucht van gisteren te betalen en gaat ze het vandaag nog een keer proberen. Het lijkt erop dat de wolken langzaam maar zeker aan het wegtrekken zijn, dus de kans zit er redelijk in dat het doorgaat.
We pakkan vanmiddag de bus naar Queenstown, wat de reden is dat ik er een eind aan ga breien. We hebben net een mailtje ontvangen dat het hostel dat we hadden geboek vol zit, dus we moeten noge ven snel een andere zoeken. Anders wordt het een treistation...
woensdag 4 maart 2009
Lake Tekapo en Omarama! Vliegen!
Op dag twee in Lake Tekapo zijn Jantine en ik met drie andere backpackers uit ons hostel (een Isrealier en twee Zwitserse meisjes) naar Mount Cook gereden. Het was een prachtig gebied waar we doorheen gingen, maar helass was er bij de berg niet zoveel te zien. De toppen van de bergen hingen in de wolken, dus we konden Mount Cook niet onderscheiden. We hebben er wel een mooie wandeling van een kleine twee uren gemaakt, maar het was toch jammer dat we de berg niet konden zien. Het was een heel gezellige dag, met weg-spelletjes als het tellen van dode konijntjes.
Eergisteren zijn Jantine en ik in een wandeltocht van zo'n drie uren Mount John op gelopen, een berg die vlak naast het meer (Lake Tekapo) ligt. Het bergop lopen viel me vies tegen, maar we hebben doorgezet en de top gehaald. De grap was dat we in een half uur (via een andere route) weer beneden waren. Vanaf de berg konden we een flink end zien in alle richtingen. Ik kan me vergissen, maar die vallei leek wel verdacht veel op de fields of de Pellenor. Maar ja, alles lijkt hier op Midden Aarde.
Gisteren hebben we rond twaalf uur de bus gepakt naar Omarama, waar we nu ook zijn. Ons (heel, heel erg mooie) hostel ligt op zo'n tien kilometer van het dorp tegen een berg aan geplakt. Dat heeft zijn nadelen (reisafstand), maar het uitzicht vanuit de dorm is wel heel erg mooi. De eigenaar was zo vriendelijk om on vanochtend naar het dorp te brengen en hij haalt ons ook vanavond weer op. We zijn op dit moment op Omarama arfield en gaan zometeen vliegen!! In plaats van thermiek zitten we hier op wind te wachten, want we gaan (hoogstwaarschijnlijk) hellingvliegen (wind blaast tegen een berg --> wind wordt omhoog gestuwd --> zweefvliegtuig gaat omhoog). Yes! Het ziet er hier mooi uit en ik heb er zin in.
Het kan zijn dat het weer even duurt tot mijn volgende moment, maar dat komt door het weinige en slechte internet hier.. Ik probeer zo snel mogelijk weer online te zijn.
Eergisteren zijn Jantine en ik in een wandeltocht van zo'n drie uren Mount John op gelopen, een berg die vlak naast het meer (Lake Tekapo) ligt. Het bergop lopen viel me vies tegen, maar we hebben doorgezet en de top gehaald. De grap was dat we in een half uur (via een andere route) weer beneden waren. Vanaf de berg konden we een flink end zien in alle richtingen. Ik kan me vergissen, maar die vallei leek wel verdacht veel op de fields of de Pellenor. Maar ja, alles lijkt hier op Midden Aarde.
Gisteren hebben we rond twaalf uur de bus gepakt naar Omarama, waar we nu ook zijn. Ons (heel, heel erg mooie) hostel ligt op zo'n tien kilometer van het dorp tegen een berg aan geplakt. Dat heeft zijn nadelen (reisafstand), maar het uitzicht vanuit de dorm is wel heel erg mooi. De eigenaar was zo vriendelijk om on vanochtend naar het dorp te brengen en hij haalt ons ook vanavond weer op. We zijn op dit moment op Omarama arfield en gaan zometeen vliegen!! In plaats van thermiek zitten we hier op wind te wachten, want we gaan (hoogstwaarschijnlijk) hellingvliegen (wind blaast tegen een berg --> wind wordt omhoog gestuwd --> zweefvliegtuig gaat omhoog). Yes! Het ziet er hier mooi uit en ik heb er zin in.
Het kan zijn dat het weer even duurt tot mijn volgende moment, maar dat komt door het weinige en slechte internet hier.. Ik probeer zo snel mogelijk weer online te zijn.
01-03-2009
Christchurch ligt alweer achter ons. We hebben er helaas geen mooi weer gehad, alleen regen en storm. Niets aan te doen, maar ik kan niet zeggen dat ik het erg vind dat we verder zijn gegaan. Waarom niet? Omdat we midden in Middle Earth zijn beland, daarom!
Het viel me tijdens de busrit vanochtend al een beetje op, en toen we door de bergpas begonnen te rijden werd mijn vermoeden bevestigd: Middle Earth bestaat, en wij zijn er doorheen aan het reizen.
Helaas hebben ze in Middle Earth minder plek in de hostels dan ik had gehoopt. We hadden een mailtje gestuurd naar een van de hostels in Tekapo om te boeken, maar die was te laat ontvangen, dus hadden ze geen plek meer voor ons. een hele hoop geloop en gezoek later hebben we gelukkig een hostel met ruimte over gevonden, wat een hele opluchting was. Ik had in gedachten al half een plekje uitgezocht waar ik in mijn slaapzakje redelijk comfortabel kon liggen, voor het geval alles vol zat. Het hostel waar we nu in zitten is echter mooi en gezellig, dus we mogen niet klagen. Geluk bij een ongeluk, want volgens mij is deze leuke dan het YHA hostel waar we in eerste instantie heen zouden.
Lake Tekapo (waar Jantine en ik momenteel dus onze basis hebben) is zonder twijfel de mooiste plek op aarde waar ik ooit ben geweest. Ik ben bereid dat oordeel te herzien naar mate we verder Nieuw Zeeland in gaan, maar op dit moment staat hij met stip op nummer één. Het meer zelf is naast gigantisch ook nog eens helderblauw. Het is omringd door hoge bergen, die op zichzelf al prachtig zijn om te aanschouwen. De combinatie van de twee is adembenemend. Zonder overdrijven, deze plek is magisch. Ik kan niet in woorden omschrijven wat het is om hier rond te lopen, want ik zou er dan nooit recht aan kunnen doen. Dit is het soort plek dat atheïsten toch serieus moet doen twijfelen aan hun oordeel dat er geen hogere macht bestaat.
We blijven hier nog twee dagen en gaan dan verder, waarschijnlijk naar Omarama. Over Omarama gesproken: vandaag stond op de voorpagina's van twee kranten hier een foto van de Duo Discus die vlak bij Omarama is gecrashed. De leerling (die erg ervaren was, volgens het artikel) heeft de crash niet overleefd (de kist is tegen een berghelling aan gevlogen) en de instructeur ligt zwaar gewond in het ziekenhuis. Het vliegtuig leek in meerdere stukken te zijn gebroken (een stuk of zes, denk ik). Heftig, maar we gaan er nog wel heen.
Het viel me tijdens de busrit vanochtend al een beetje op, en toen we door de bergpas begonnen te rijden werd mijn vermoeden bevestigd: Middle Earth bestaat, en wij zijn er doorheen aan het reizen.
Helaas hebben ze in Middle Earth minder plek in de hostels dan ik had gehoopt. We hadden een mailtje gestuurd naar een van de hostels in Tekapo om te boeken, maar die was te laat ontvangen, dus hadden ze geen plek meer voor ons. een hele hoop geloop en gezoek later hebben we gelukkig een hostel met ruimte over gevonden, wat een hele opluchting was. Ik had in gedachten al half een plekje uitgezocht waar ik in mijn slaapzakje redelijk comfortabel kon liggen, voor het geval alles vol zat. Het hostel waar we nu in zitten is echter mooi en gezellig, dus we mogen niet klagen. Geluk bij een ongeluk, want volgens mij is deze leuke dan het YHA hostel waar we in eerste instantie heen zouden.
Lake Tekapo (waar Jantine en ik momenteel dus onze basis hebben) is zonder twijfel de mooiste plek op aarde waar ik ooit ben geweest. Ik ben bereid dat oordeel te herzien naar mate we verder Nieuw Zeeland in gaan, maar op dit moment staat hij met stip op nummer één. Het meer zelf is naast gigantisch ook nog eens helderblauw. Het is omringd door hoge bergen, die op zichzelf al prachtig zijn om te aanschouwen. De combinatie van de twee is adembenemend. Zonder overdrijven, deze plek is magisch. Ik kan niet in woorden omschrijven wat het is om hier rond te lopen, want ik zou er dan nooit recht aan kunnen doen. Dit is het soort plek dat atheïsten toch serieus moet doen twijfelen aan hun oordeel dat er geen hogere macht bestaat.
We blijven hier nog twee dagen en gaan dan verder, waarschijnlijk naar Omarama. Over Omarama gesproken: vandaag stond op de voorpagina's van twee kranten hier een foto van de Duo Discus die vlak bij Omarama is gecrashed. De leerling (die erg ervaren was, volgens het artikel) heeft de crash niet overleefd (de kist is tegen een berghelling aan gevlogen) en de instructeur ligt zwaar gewond in het ziekenhuis. Het vliegtuig leek in meerdere stukken te zijn gebroken (een stuk of zes, denk ik). Heftig, maar we gaan er nog wel heen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
