Brrrrr. Het is hier koud! En nat! Het regent vandaag al zo'n beetje de hele dag, dus we hebben niet zoveel gedaan. Vanochtend hebben we de voortzetting van onze reis naar Lake Tekapo geregeld, dus we hoeven ons over de komende drie dagen accomodatie geen zorgen meer te maken. Verder zijn we vanmiddag even door het centrum van Christchurch gelopen en het winkelcentrumpje (in vergelijking) bij ons voor de deur. We hebben hier een apart winkelcentrum, we zitten namelijk een dik kwartier met de bus uit het centrum. Dat is echter helemaal niet erg, want we zitten wel lekker dicht bij het strand (waar we niet kunnen zwemmen maar wel kunnen uitwaaien).
Het centrum hier stelt niet heel veel voor, niet in vergelijking met waar we een beetje aan gewend zijn geraakt. Dat is echter een welkome afwisseling, want die rechte blokken met wolkenkrabbers hebben een benauwend effect. Hier heeft het hoogste gebouw ongeveer vijf verdiepingen, wat een veel opener en fijner gevoel geeft. We zijn even aan het winkelen geslagen, want ik vond dat ik toch maar een regenjas moest kopen. Verder zijn hier niet echt bezienswaardigheden in de stad, maar we hebben de kathedraal wel even bekeken. Daar verstoorden we volgens mij een koorrepetitie, dus we zijn niet erg lang gebleven.
We hebben weer gekookt en ons zelf niet vergiftigd: Aardappels, broccoli en een varkenslapje. Lekker gegeten, dus volgens mij komt het deze maanden qua koken wel goed. Na het eten gingen we nog even naar het strand, maar halverwege de pier werden we weggeregend en zijn we maar weer omgekeerd. Ik was ook een beetje bang dat Jantine misschien zou gaan vliegen met die wind, maar dat viel gelukkig mee.
Jantine heeft mij aan de walvis geofferd en vervolgens zijn we maar weer gaan opwarmen in het hostel, en dat heeft niets te maken met het feit dat we hier oneindig kunnen internetten.
zaterdag 28 februari 2009
Ik leef nog!
Oke. Rustig aan. Iedereen: blijf kalm. Ik leef nog.
Ik weet dat ik bijna vier dagen offline ben geweest, maar daar had ik een goede reden voor. Het internet in de hostel kostte geld en werkte niet op de laptop, en de pc die daar stond kreeg je hoofdpijn van. Al met al het recept voor drie dagen geen blogs. Sterker nog, we hadden het zo druk dat ik maar amper tijd had om mijn reisdagboek bij te houden (behalve op de laatste dag in Melbourne). Maar goed, what have we been up to?
25-02-2009
Woensdag hebben Jantine en ik ons om half zeven (!) uit bed gesleept, want om zeven uur werden we met een busje opgehaald voor een flinke rondrit langs de Shipwreck Coast, over de Great Ocean Road. Wonder Of Wonders. Het was daar, ondanks het overcaste weer, PRACHTIG! Ik geloof niet dat ik ooit zo'n mooi landschap heb mogen aanschouwen. Van Bells Beach, tot de kangaroes, tot de koalas en de Twelve Apostles, het was vreselijk mooi en indrukwekkend. Twintig meter hoge kliffen die uitlopen op een idyllisch strand vol knappe surfers; wat wil een mens nog meer? O ja, zon. Die hebben we bijna de hele dag niet gezien, maar dat mocht de pret niet drukken. Met een gezellige tourgids, een klein busje, lekker eten onderweg en die prachtige omgeving is een leuke dag gegarandeerd. Eigenlijk was er maar één ding minder dan leuk aan deze dag: de drommen toeristen bij de Twelve Apostles. Maar ja, we kunnen ook niet echt onze eigen soort afkraken...
26-02-2009
Een museumdagje. We bezochten de NGV (National Gallerie of Victoria) International en de NGV Australia. Allebei zijn redelijk hetzelfde, behalve dan waar de kunstenaars vandaan komen (respectievelijk de rest van de wereld en Australië). Mijn smaak qua kunst is nog niet veranderd: ik vind de klassieke schilderijen veelal prachtig, vooral als ze mythologische of bijbelse taferelen afbeelden, maar met moderne kunst heb ik dus helemaal niets (behalve misschien afkeer). Drijfhout aan elkaar timmeren deden we in de kleuterklas al, dus vind ik niet dat je dat kunst mag noemen. Om een mooie koningin Esther of Scheherezade (dat heb ik vast verkeerd gespeld) op een doek te zetten, moet je echter goed met een penseel over weg kunnen. Daar heb ik meer respect voor.
's Avonds namen we de tram maar St. Kilda. Daar hebben ze wilde pinguins. No kidding, het is echt waar: pinguins. Zo rond zonsondergang komen die beestjes daar aan land en 's ochtends vroeg gaan ze weer weg. Een heel grappig gezicht, vooral door het gebrek aan sneeuw. St. Kilda Beach is echt een ontspannen stukje Melbourne, dus daar hadden we het wel naar onze zin. En ik kreeg de kans om een foto te maken van Jantine die een foto maakt van mensen die foto's maken van een pinguin.
27-02-2009
Gisteren was echt een relax-dag. Jantine en ik hadden allebei wel een beetje genoeg van de stadsdrukte en besloten een snipperdag (of eigenlijk snipperochtend) te nemen. Ik heb liggen maffen tot de hostel manager ons de kamer uit kwam zetten en heb daarna vooral gelezen. We hebben voor de bibliotheek nog even half-illegaal geinternet (dan moeten ze de bieb maar open doen) om ons hostel in Christchurch te boeken, want anders hadden we 's avonds geen slaapplek. Dat gedaan zijn we heel rustig aan om een uur of half twee naar het vliegveld gaan reizen.
We hebben niet eens zo lang op het vliegveld gehangen, na het inchecken hadden we eigenlijk precies genoeg tijd om nog even een hanburger te halen voor we door de security gingen en naar de gate. Het vliegtuig had wat vertraging, maar al met al kwamen we maar een half uur te laat om half twaalf aan in Christchurch (en met drie landingen, de piloot moest blijkbaar nog een beetje oefenen). Op het vliegveld ging alles redelijk snel, behalve dat ik ondervraagd werd over watvoor eten ik allemaal in mijn tas had en of ik in de natuur was wezen wandelen... Ze zijn in dit deel van de wereld echt panisch voor besmetting van hun eco-syseem volgens mij. Uiteindelijk vonden we een shuttle-bus die ons naar het hostel kon brengen, waar we om twee uur 's nachts eindelijk naar bed konden. Ik was compleet op en heb als een blok geslapen. Het tijdsverschil met Nederland is nu trouwens twaalf uren.
En nu? We zitten in de keuken van het hostel te internetten en proberen de komende week te plannen. Morgen vertrekken we weer uit Christchurch, dus daar zit wel een beetje haast achter... Het hostel is bagger, maar te overleven. De kamer is kil en saai, net als de rest van de inrichting van het hostel eigenlijk. De keuken is echter ruim en de bedkamer redelijk schoon, dus we overleven het wel.
Ik weet dat ik bijna vier dagen offline ben geweest, maar daar had ik een goede reden voor. Het internet in de hostel kostte geld en werkte niet op de laptop, en de pc die daar stond kreeg je hoofdpijn van. Al met al het recept voor drie dagen geen blogs. Sterker nog, we hadden het zo druk dat ik maar amper tijd had om mijn reisdagboek bij te houden (behalve op de laatste dag in Melbourne). Maar goed, what have we been up to?
25-02-2009
Woensdag hebben Jantine en ik ons om half zeven (!) uit bed gesleept, want om zeven uur werden we met een busje opgehaald voor een flinke rondrit langs de Shipwreck Coast, over de Great Ocean Road. Wonder Of Wonders. Het was daar, ondanks het overcaste weer, PRACHTIG! Ik geloof niet dat ik ooit zo'n mooi landschap heb mogen aanschouwen. Van Bells Beach, tot de kangaroes, tot de koalas en de Twelve Apostles, het was vreselijk mooi en indrukwekkend. Twintig meter hoge kliffen die uitlopen op een idyllisch strand vol knappe surfers; wat wil een mens nog meer? O ja, zon. Die hebben we bijna de hele dag niet gezien, maar dat mocht de pret niet drukken. Met een gezellige tourgids, een klein busje, lekker eten onderweg en die prachtige omgeving is een leuke dag gegarandeerd. Eigenlijk was er maar één ding minder dan leuk aan deze dag: de drommen toeristen bij de Twelve Apostles. Maar ja, we kunnen ook niet echt onze eigen soort afkraken...
26-02-2009
Een museumdagje. We bezochten de NGV (National Gallerie of Victoria) International en de NGV Australia. Allebei zijn redelijk hetzelfde, behalve dan waar de kunstenaars vandaan komen (respectievelijk de rest van de wereld en Australië). Mijn smaak qua kunst is nog niet veranderd: ik vind de klassieke schilderijen veelal prachtig, vooral als ze mythologische of bijbelse taferelen afbeelden, maar met moderne kunst heb ik dus helemaal niets (behalve misschien afkeer). Drijfhout aan elkaar timmeren deden we in de kleuterklas al, dus vind ik niet dat je dat kunst mag noemen. Om een mooie koningin Esther of Scheherezade (dat heb ik vast verkeerd gespeld) op een doek te zetten, moet je echter goed met een penseel over weg kunnen. Daar heb ik meer respect voor.
's Avonds namen we de tram maar St. Kilda. Daar hebben ze wilde pinguins. No kidding, het is echt waar: pinguins. Zo rond zonsondergang komen die beestjes daar aan land en 's ochtends vroeg gaan ze weer weg. Een heel grappig gezicht, vooral door het gebrek aan sneeuw. St. Kilda Beach is echt een ontspannen stukje Melbourne, dus daar hadden we het wel naar onze zin. En ik kreeg de kans om een foto te maken van Jantine die een foto maakt van mensen die foto's maken van een pinguin.
27-02-2009
Gisteren was echt een relax-dag. Jantine en ik hadden allebei wel een beetje genoeg van de stadsdrukte en besloten een snipperdag (of eigenlijk snipperochtend) te nemen. Ik heb liggen maffen tot de hostel manager ons de kamer uit kwam zetten en heb daarna vooral gelezen. We hebben voor de bibliotheek nog even half-illegaal geinternet (dan moeten ze de bieb maar open doen) om ons hostel in Christchurch te boeken, want anders hadden we 's avonds geen slaapplek. Dat gedaan zijn we heel rustig aan om een uur of half twee naar het vliegveld gaan reizen.
We hebben niet eens zo lang op het vliegveld gehangen, na het inchecken hadden we eigenlijk precies genoeg tijd om nog even een hanburger te halen voor we door de security gingen en naar de gate. Het vliegtuig had wat vertraging, maar al met al kwamen we maar een half uur te laat om half twaalf aan in Christchurch (en met drie landingen, de piloot moest blijkbaar nog een beetje oefenen). Op het vliegveld ging alles redelijk snel, behalve dat ik ondervraagd werd over watvoor eten ik allemaal in mijn tas had en of ik in de natuur was wezen wandelen... Ze zijn in dit deel van de wereld echt panisch voor besmetting van hun eco-syseem volgens mij. Uiteindelijk vonden we een shuttle-bus die ons naar het hostel kon brengen, waar we om twee uur 's nachts eindelijk naar bed konden. Ik was compleet op en heb als een blok geslapen. Het tijdsverschil met Nederland is nu trouwens twaalf uren.
En nu? We zitten in de keuken van het hostel te internetten en proberen de komende week te plannen. Morgen vertrekken we weer uit Christchurch, dus daar zit wel een beetje haast achter... Het hostel is bagger, maar te overleven. De kamer is kil en saai, net als de rest van de inrichting van het hostel eigenlijk. De keuken is echter ruim en de bedkamer redelijk schoon, dus we overleven het wel.
donderdag 26 februari 2009
24-02-2009
We begonnen de dag weer met een speurtocht: we konden de National Gallerie of Victoria namelijk niet vinden. Nu was dit op zich niet zo verrassend, want onze navigatie ging in Melbourne sowieso al niet zo best, maar gezien we al twee of drie keer langs dit museum waren gekomen hadden we het toch moeten kunnen vinden. Na een tijdje kwamen we er achter wat het probleem was: we waren op weg naar het verkeerde stipje op de kaart. Geen wonder dat we het goede gebouw niet konden vinden. Ondertussen waren we wel aangekomen bij het Melbourne City Museum, over het ontstaan en de geschiedenis van Melbourne. Dit museum bevind zich in de oude Treasury, dus we konden ook een kijkje nemen in de kluizen in de kelder. Een heel interessant museum, maar ik ben helaas de geschiedenis van Melbourne alweer vergeten.
Eenmaal uit dit museum besloten we nog een poging te wagen om de NGV (National Gallerie of Victoria) te vinden. We lokaliseerden het goede stipje op de kaart en gingen op weg. Tien minuten later stonden we voor de NGV International. De dichte NGV International. In al ons cultureel-bewuste enthousiasme waren Jantine en ik straal vergeten dat deze gallerie alle dagen van de week open is, behalve dinsdag.
We namen de bus naar de Shrine of Remembrance. Waarschijnlijk was het sneller geweest als we waren gaan lopen, want de (toeristische) bus (ja, dezelfde als gisteren) nam een omweg door het HELE centrum heen. Bleek dat onze halte op het eind van de weg zat. Dus we vonden het wel een goed idee om halverwege even uit te stappen bij de Queen Victoria Market. De markt had wel wat weg van een turkse markt: er wordt een hele hoop goedkoop spul verkocht, waar het meeste troep van is. Bovendien was de sfeer er goed en de marktkooplui bij vlagen luid. (Rianne, armbandjes!!) Ik ben een nep-merkhorloge rijker, want mijn oude had het begeven, en ik hem mezelf en ook Jantine tegen kunnen houden wat het kopen van souvenirs betreft, want alles wat we kopen moeten we twee maanden meeslepen. Het enige wat ik bereid ben te halen is een kompas, want dan kan ik misschien nog wegwijs worden uit de routes hier.
We stapten ongeveer een uurtje later weer op de bus en reden verder tot de Shrine of Remembrance. De Shrine heeft aan de voor- en achterkant verdacht veel weg van een Romeinse (of Griekse) tempel, met een zuilengalerij (Dorische zuilen) en zo'n driehoekig ding bovenop waarvan ik tijdens mijn schooltijd ook al nooit de naam kon onthouden (forum? tympanon? ik weet het niet meer). Ik kan nog wel vertellen dat de zuilen binnenin tot de Ionische orde behoren. Binnenin de Shrine hangen gigantische Australische vlaggen en er liggen boeken met daarin de namen geschreven van alle soldaten uit Victoria die tijdens de Eerste Wereldoorlog de dood hebben gevonden. Het is een indrukwekkende plaats die kracht uitstraalt. 'solemn' Is het Engelse woord dat ik ervoor zou gebruiken, maar ik kan dat niet naar het Nederlands vertalen zonder dat er iets van de betekenis verloren gaat.
We hebben de Shrine of Remembrance van voor, achter, beide zijkanten, onder, boven en binnen bekeken voor ik Jantine meesleepte de stad weer in: ik wilde de bieb gaan bekijken. Nou, de hemel bestaat en is in Melbourne. Hij heet State Library. Mijn God! Wat is dat een geweldig mooie (om nog niet te noemen gigantische) bibliotheek! Als je me daar een maand in opsluit kom ik er vrolijk lachend (en met een hutkoffer vol boeken die ik nog wil lezen) weer uit. Dit is alles wat ik me bij de ultieme bibliotheek voorstelde en meer. Ik had er graag de hele avond tot sluitingstijd willen blijven en interessante boeken zoeken, maar besloot rekening te houden met Jantine. Na een rondje door de bieb waarbij mijn ogen zo'n beetje uit hun kassen vielen en ik nog net niet liep te kwijlen zijn we weer naar buiten gegaan en hebben we de plusminus vier kilometer terug naar het hostel afgelegd. Morgen gaan we lekker een dagje de stad uit, maar wat we gaan doen dat horen jullie later pas (of op Jantine's blog).
Zie hieronder Jantine, de possum, en de reden dat ik verliefd ben op de bibliotheek hier.
Eenmaal uit dit museum besloten we nog een poging te wagen om de NGV (National Gallerie of Victoria) te vinden. We lokaliseerden het goede stipje op de kaart en gingen op weg. Tien minuten later stonden we voor de NGV International. De dichte NGV International. In al ons cultureel-bewuste enthousiasme waren Jantine en ik straal vergeten dat deze gallerie alle dagen van de week open is, behalve dinsdag.
We namen de bus naar de Shrine of Remembrance. Waarschijnlijk was het sneller geweest als we waren gaan lopen, want de (toeristische) bus (ja, dezelfde als gisteren) nam een omweg door het HELE centrum heen. Bleek dat onze halte op het eind van de weg zat. Dus we vonden het wel een goed idee om halverwege even uit te stappen bij de Queen Victoria Market. De markt had wel wat weg van een turkse markt: er wordt een hele hoop goedkoop spul verkocht, waar het meeste troep van is. Bovendien was de sfeer er goed en de marktkooplui bij vlagen luid. (Rianne, armbandjes!!) Ik ben een nep-merkhorloge rijker, want mijn oude had het begeven, en ik hem mezelf en ook Jantine tegen kunnen houden wat het kopen van souvenirs betreft, want alles wat we kopen moeten we twee maanden meeslepen. Het enige wat ik bereid ben te halen is een kompas, want dan kan ik misschien nog wegwijs worden uit de routes hier.
We stapten ongeveer een uurtje later weer op de bus en reden verder tot de Shrine of Remembrance. De Shrine heeft aan de voor- en achterkant verdacht veel weg van een Romeinse (of Griekse) tempel, met een zuilengalerij (Dorische zuilen) en zo'n driehoekig ding bovenop waarvan ik tijdens mijn schooltijd ook al nooit de naam kon onthouden (forum? tympanon? ik weet het niet meer). Ik kan nog wel vertellen dat de zuilen binnenin tot de Ionische orde behoren. Binnenin de Shrine hangen gigantische Australische vlaggen en er liggen boeken met daarin de namen geschreven van alle soldaten uit Victoria die tijdens de Eerste Wereldoorlog de dood hebben gevonden. Het is een indrukwekkende plaats die kracht uitstraalt. 'solemn' Is het Engelse woord dat ik ervoor zou gebruiken, maar ik kan dat niet naar het Nederlands vertalen zonder dat er iets van de betekenis verloren gaat.
We hebben de Shrine of Remembrance van voor, achter, beide zijkanten, onder, boven en binnen bekeken voor ik Jantine meesleepte de stad weer in: ik wilde de bieb gaan bekijken. Nou, de hemel bestaat en is in Melbourne. Hij heet State Library. Mijn God! Wat is dat een geweldig mooie (om nog niet te noemen gigantische) bibliotheek! Als je me daar een maand in opsluit kom ik er vrolijk lachend (en met een hutkoffer vol boeken die ik nog wil lezen) weer uit. Dit is alles wat ik me bij de ultieme bibliotheek voorstelde en meer. Ik had er graag de hele avond tot sluitingstijd willen blijven en interessante boeken zoeken, maar besloot rekening te houden met Jantine. Na een rondje door de bieb waarbij mijn ogen zo'n beetje uit hun kassen vielen en ik nog net niet liep te kwijlen zijn we weer naar buiten gegaan en hebben we de plusminus vier kilometer terug naar het hostel afgelegd. Morgen gaan we lekker een dagje de stad uit, maar wat we gaan doen dat horen jullie later pas (of op Jantine's blog).
Zie hieronder Jantine, de possum, en de reden dat ik verliefd ben op de bibliotheek hier.
dinsdag 24 februari 2009
Ik ben niet dom, ik ben een possum!
De hele laatste week in Corowa was het geen vliegweer, en wat gebeurt er als we in Melbourne zijn? CUMULS! Een en al cumuls aan de hemel gisteren! Het leven is niet eerlijk.
Bij wijze van orientatie zijn we gisteren door Melbourne gaan lopen. Van het hostel, door de Fitzroy gardens en het centrum naar the Docklands. Daar moest wat te zien en te doen zijn. Ik weet het niet hoor, misschien dat ze verwachten dat er hier allemaal bootjesmensen heen komen, maar afgezien van een redelijk kleine jachthaven was er niets te zien of te doen. Dus namen we de tram weer terug naar het centrum. Jantine en ik hadden besloten om met een Tourist Shuttle bus een rondje mee te rijden, die rit duurt zo'n anderhalf uur.
Een uur later hadden we een bushalte gevonden en nog weer een half uur later kwam er een bus langs en konden we aan boord. De rondrit ging langs de bezienswaardigheden en musea in en om het centrum, en was zeker de moeite waard, zelfs als de buschauffeur een humeur had en nogal weinig vertelde. Uiteindelijk hebben we besloten om naar een aantal musea te gaan, waaronder de National Gallerie of Victoria. Tegen de tijd dat we uit de bus kwamen was het echter al half vijf, dus we konden nog net even naar de VVV op Federeation Square (wat een bestwel mooi plein is, maar ook wel chaotisch met de manier waarop de moderne gebouwen er op en omheen staan) om wat folders op te halen.
We hebben in het hostel een heuze maaltijd gekookt (!!!) van aardappels, worteltjes en salade. We leven allebei nog, dus blijkbaar hebben we iets goed gedaan. 's Avonds kreeg ik wel last van heimwee, weer. Een beetje Sydney-syndroom was het. ik heb een tijdje met Jantine en met de manager van het hostel zitten praten, wat erg geholpen heeft. De manager suggereerde dat ik niet goed tegen de drukte en het gehaast van de grote stad kan, en daar zou hioj best wel eens gelijk in kunnen hebben. Dat hoop ik maar, want dan zou het in Nieuw Zeeland een stuk beter moeten gaan. Ik voel me nu in ieder geval al veel beter dan gisteren, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken.
Op aanraden van de manager zijn Jantine en ik gisteren avond een rondje door het park (Fitzroy Gardens) gaan lopen om een beetje frisse lucht te happen en om de possums te spotten. 's Avonds komen die beestjes hier uit de bomen en het is ons gelukt om er een paar op de foto te zetten. We konden heel dichtbij komen, want de meesten waren helemaal niet zo schuw. Wat is nu een possum?, vraag je je af? Een possum lijkt wel wat op een eekhoorn, maar dan even groot als een kat en grijs, bovendien ziet zijn kop er een beetje anders uit en laat hij zijn pluisstaart hangen. Dus eigenlijk heeft hij niet zoveel met een eekhoorn te maken, behalve dat hij vruchten eet en in bomen klimt...
Tabee! Wij gaan door musea struinen en moderne kunst afkraken.
Bij wijze van orientatie zijn we gisteren door Melbourne gaan lopen. Van het hostel, door de Fitzroy gardens en het centrum naar the Docklands. Daar moest wat te zien en te doen zijn. Ik weet het niet hoor, misschien dat ze verwachten dat er hier allemaal bootjesmensen heen komen, maar afgezien van een redelijk kleine jachthaven was er niets te zien of te doen. Dus namen we de tram weer terug naar het centrum. Jantine en ik hadden besloten om met een Tourist Shuttle bus een rondje mee te rijden, die rit duurt zo'n anderhalf uur.
Een uur later hadden we een bushalte gevonden en nog weer een half uur later kwam er een bus langs en konden we aan boord. De rondrit ging langs de bezienswaardigheden en musea in en om het centrum, en was zeker de moeite waard, zelfs als de buschauffeur een humeur had en nogal weinig vertelde. Uiteindelijk hebben we besloten om naar een aantal musea te gaan, waaronder de National Gallerie of Victoria. Tegen de tijd dat we uit de bus kwamen was het echter al half vijf, dus we konden nog net even naar de VVV op Federeation Square (wat een bestwel mooi plein is, maar ook wel chaotisch met de manier waarop de moderne gebouwen er op en omheen staan) om wat folders op te halen.
We hebben in het hostel een heuze maaltijd gekookt (!!!) van aardappels, worteltjes en salade. We leven allebei nog, dus blijkbaar hebben we iets goed gedaan. 's Avonds kreeg ik wel last van heimwee, weer. Een beetje Sydney-syndroom was het. ik heb een tijdje met Jantine en met de manager van het hostel zitten praten, wat erg geholpen heeft. De manager suggereerde dat ik niet goed tegen de drukte en het gehaast van de grote stad kan, en daar zou hioj best wel eens gelijk in kunnen hebben. Dat hoop ik maar, want dan zou het in Nieuw Zeeland een stuk beter moeten gaan. Ik voel me nu in ieder geval al veel beter dan gisteren, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken.
Op aanraden van de manager zijn Jantine en ik gisteren avond een rondje door het park (Fitzroy Gardens) gaan lopen om een beetje frisse lucht te happen en om de possums te spotten. 's Avonds komen die beestjes hier uit de bomen en het is ons gelukt om er een paar op de foto te zetten. We konden heel dichtbij komen, want de meesten waren helemaal niet zo schuw. Wat is nu een possum?, vraag je je af? Een possum lijkt wel wat op een eekhoorn, maar dan even groot als een kat en grijs, bovendien ziet zijn kop er een beetje anders uit en laat hij zijn pluisstaart hangen. Dus eigenlijk heeft hij niet zoveel met een eekhoorn te maken, behalve dat hij vruchten eet en in bomen klimt...
Tabee! Wij gaan door musea struinen en moderne kunst afkraken.
zondag 22 februari 2009
Melbourne
We zijn veilig in Melbourne aangekomen! Ik blijf erbij dat de NS nog wat van de Australische treinen kan leren, want we waren tien minuten te vroeg op Southern Cross Station, Melbourne. Dat was maar goed ook, want we hadden enige moeite om het hostel te vinden.
Ons hostel is erg gezellig, een beetje huislijk ziet het eruit (het helpt dat er ook een kat is) en het is er netjes en schoon. Er was helaas een misverstad over de boeking, waardoor er afgelopen nacht 'e'en bed te weinig beschikbaar was. Ik heb op de bank geslapen, uiteraard voor gereduceerd tarief :P. Het sliep niet vrselijk, maar ik ben blij dat ik vannacht voor het eerst in drie maanden in een echt bed ga liggen.
Op dit moment zijn we Melbourne in. Om precies te zijn, we staan in de Agnus & Robertson boekenwinkel, waar een hele grote Apple staat met internetverbinding. Handig! Wij gaan zo verder de stad bekijken, dus dit is het einde van mijn korte berichtje. Groeten!
woensdag 18 februari 2009
Australian Cleaning Centre Corowa
Het is weer even geleden, maar ik leef nogsteeds en we zijn nogsteeds is Corowa.
Het jammere is alleen dat er niets meer gebeurt nu het seizoen voorbij is, dus ik heb ook bar weinig om over te schrijven.
Gisteren is het allerlaatste vliegtuig uit elkaar gehaald en vertrokken. Bovendien zijn in de afgelopen week ook Hans Christian en Fer weer naar huis gevlogen, dus er zijn hier nu nog maar vijf mensen over: Francesco, Grietje, Anna, Jantine en ik (en natuurlijk Frank en Alissa, maar die zijn respectievelijk ongeveer een halve en een kwart mens). Het is de laatste dagen niet erg vliegbaar (vandaag lijkt er eindelijk weer wat stijgen in te zitten, maar nu zitten we weer in de rook van de bushfires), dus we hebben alle tijd van de wereld voor de grote schoonmaak. Nou ja, grote schoonmaak, we hadden na twee dagen bijna alles klaar. We zitten nu eigenlijk alleen nog met een paar dingen die nog niet kunnen, zoals de koelkast en de wc.
Ondertussen bereiden Jantine en ik ons voor op ons vertrek. Over drie dagen gaan we naar Melbourne!!
ps. We hebben meer dan 500.000 kilometers op de OLC!
Het jammere is alleen dat er niets meer gebeurt nu het seizoen voorbij is, dus ik heb ook bar weinig om over te schrijven.
Gisteren is het allerlaatste vliegtuig uit elkaar gehaald en vertrokken. Bovendien zijn in de afgelopen week ook Hans Christian en Fer weer naar huis gevlogen, dus er zijn hier nu nog maar vijf mensen over: Francesco, Grietje, Anna, Jantine en ik (en natuurlijk Frank en Alissa, maar die zijn respectievelijk ongeveer een halve en een kwart mens). Het is de laatste dagen niet erg vliegbaar (vandaag lijkt er eindelijk weer wat stijgen in te zitten, maar nu zitten we weer in de rook van de bushfires), dus we hebben alle tijd van de wereld voor de grote schoonmaak. Nou ja, grote schoonmaak, we hadden na twee dagen bijna alles klaar. We zitten nu eigenlijk alleen nog met een paar dingen die nog niet kunnen, zoals de koelkast en de wc.
Ondertussen bereiden Jantine en ik ons voor op ons vertrek. Over drie dagen gaan we naar Melbourne!!
ps. We hebben meer dan 500.000 kilometers op de OLC!
vrijdag 13 februari 2009
170 km overland!
We begonnen vanochtend weer met het inpakken van de containers, maar na de lunch ben ik daarmee opgehouden: ik ging de LS-4 vliegklaar maken.
Iets voor drieën hing ik boven Corowa en ik ben op pad gegaan voor mijn tweede overland. Het ging in het begin niet makkelijk, maar ik ben (kruipend met zo'n 30 km/h gemiddeld) naar Wangaratta gevlogen. Vervolgens met redelijk goede snelheid naar Benalla. Van Benalla vloog ik met een noodgang (voor mijn doen; 94 km/h) naar Yarrawonga en daarna terug naar Corowa. Na drie uren had ik een kleine 170 kilometer afgelegd.
Ik heb heerlijk gevlogen! Er stonden in het begin prachtige cumuls aan de hemel, de thermiek ging tot dik 3000 meter en het was op die hoogte lekker koel. Het is vandaag maar 31 graden Celsius geweest, dus ik zat niet in het vliegtuig te zweten. Sterker nog, ik heb een paar keer flink koude voeten gehad.
Wat tegelijk een mooi en een verontrustend gezicht was waren de rookwolken, die je vooral vanuit de lucht goed kunt zien. De rook ging tot de wolkenbasis, maar boven de cumuls was de lucht helder blauw. Voor jullie nog wat foto's die ik tijdens de vlucht gemaakt heb.
Iets voor drieën hing ik boven Corowa en ik ben op pad gegaan voor mijn tweede overland. Het ging in het begin niet makkelijk, maar ik ben (kruipend met zo'n 30 km/h gemiddeld) naar Wangaratta gevlogen. Vervolgens met redelijk goede snelheid naar Benalla. Van Benalla vloog ik met een noodgang (voor mijn doen; 94 km/h) naar Yarrawonga en daarna terug naar Corowa. Na drie uren had ik een kleine 170 kilometer afgelegd.
Ik heb heerlijk gevlogen! Er stonden in het begin prachtige cumuls aan de hemel, de thermiek ging tot dik 3000 meter en het was op die hoogte lekker koel. Het is vandaag maar 31 graden Celsius geweest, dus ik zat niet in het vliegtuig te zweten. Sterker nog, ik heb een paar keer flink koude voeten gehad.
Wat tegelijk een mooi en een verontrustend gezicht was waren de rookwolken, die je vooral vanuit de lucht goed kunt zien. De rook ging tot de wolkenbasis, maar boven de cumuls was de lucht helder blauw. Voor jullie nog wat foto's die ik tijdens de vlucht gemaakt heb.
dinsdag 10 februari 2009
Waar rook is, is niet altijd vuur
De hoeveelheid rook die hier in de lucht hangt blijft schommelen. Het ene moment kunnen we de bomen zo'n vier- tot vijfhonderd meter verderop amper onderscheiden, een paar uren later lijkt het bijna helder. Vandaag is het bijna de hele dag wel goed gebleven, dus misschien gaat het de goede kant op?
Over de bushfires zelf krijgen we hier niet heel veel nieuws. Ik heb het idee dat wij niet bedreigd worden. Dit komt deels doordat niemand hier in paniek is of zich erg veel zorgen lijkt te maken, en deels omdat we hier niet in een bosrijk gebied zitten. Ja, ik ben me ervan bewust dat lang gras ook erg goed brandt, maar toch denk ik dat het vuurgevaar we een beetje meevalt. Als ik op de overheidsites kijk zie ik geen veranderingen in onze omgeving. Bij Beechworth zijn ze nogsteeds bezig de brand, die tot nu toe zo'mn 30.000 ha in die omgeving heeft geclaimd, te bestrijden. Die brand lijkt zich echter niet naar het noorden (in onze richting dus) te verspreiden. Het vuur blijft dus op zo'n vijftig kilometer van Corowa steken.
Met het vliegen gaat het wat minder, door het slechte zicht, veroorzaakt door de rook, maar ook doordat het seizoen op zijn eind loopt. Veel vliegtuigen zijn al afgebroken en een paar containers hangen al bijna vol met vleugels. Er staan nog maar een stuk of zes zweefvliegtuigen in de hangaar, een heel leeg gezicht.
We hebben ook al een paar dagen niet zo goede omstandigheden. Er is een coolchange geweest, wat de middagtemperatuur heeft doen dalen van 46 naar 26 graden Celsius. Daar heb ik natuurlijk niets op tegen. Met blauwe thermiek tot zo'n 1700 meter en nog redelijk veel rook in de lucht, is bijna nieman gaan vliegen. Alleen ZRD (Duo Discus XT) heeft een vlucht gemaakt in de loop van de middag. Ik hoop dat Jantine en ik nog wat kunnen vliegen in de komende anderhalve week, want we hebben nog niet al onze doelen bereikt. Ik moet mijn vijfuurs nog vliegen en Jantine haar vijftig kilometer, dan hebben we allebei onze zilveren C.
Ondertussen zit ik teveel achter de pc, met het niet zo fijne effect dat mijn computer ziek is: een trojan horse virus met vervelende bijwerkingen. We zijn ermee bezig (dat wil zeggen dat Hans ermee bezig is geweest want ik snap er niets van), maar de bron van het virus is nog niet gevonden.
Over de bushfires zelf krijgen we hier niet heel veel nieuws. Ik heb het idee dat wij niet bedreigd worden. Dit komt deels doordat niemand hier in paniek is of zich erg veel zorgen lijkt te maken, en deels omdat we hier niet in een bosrijk gebied zitten. Ja, ik ben me ervan bewust dat lang gras ook erg goed brandt, maar toch denk ik dat het vuurgevaar we een beetje meevalt. Als ik op de overheidsites kijk zie ik geen veranderingen in onze omgeving. Bij Beechworth zijn ze nogsteeds bezig de brand, die tot nu toe zo'mn 30.000 ha in die omgeving heeft geclaimd, te bestrijden. Die brand lijkt zich echter niet naar het noorden (in onze richting dus) te verspreiden. Het vuur blijft dus op zo'n vijftig kilometer van Corowa steken.
Met het vliegen gaat het wat minder, door het slechte zicht, veroorzaakt door de rook, maar ook doordat het seizoen op zijn eind loopt. Veel vliegtuigen zijn al afgebroken en een paar containers hangen al bijna vol met vleugels. Er staan nog maar een stuk of zes zweefvliegtuigen in de hangaar, een heel leeg gezicht.
We hebben ook al een paar dagen niet zo goede omstandigheden. Er is een coolchange geweest, wat de middagtemperatuur heeft doen dalen van 46 naar 26 graden Celsius. Daar heb ik natuurlijk niets op tegen. Met blauwe thermiek tot zo'n 1700 meter en nog redelijk veel rook in de lucht, is bijna nieman gaan vliegen. Alleen ZRD (Duo Discus XT) heeft een vlucht gemaakt in de loop van de middag. Ik hoop dat Jantine en ik nog wat kunnen vliegen in de komende anderhalve week, want we hebben nog niet al onze doelen bereikt. Ik moet mijn vijfuurs nog vliegen en Jantine haar vijftig kilometer, dan hebben we allebei onze zilveren C.
Ondertussen zit ik teveel achter de pc, met het niet zo fijne effect dat mijn computer ziek is: een trojan horse virus met vervelende bijwerkingen. We zijn ermee bezig (dat wil zeggen dat Hans ermee bezig is geweest want ik snap er niets van), maar de bron van het virus is nog niet gevonden.
zondag 8 februari 2009
Bushfires
Nog even een berichtje over de bushfires.
De rook begon hier gisterenmiddag al een beetje op te klaren. Volgens mij zitten we hier wat de branden betreft wel goed, dus ik maak me weinig zorgen. Op dit moment zitten de branden op de volgende plaatsen:
Ik heb Corowa even op de kaart gezet in het blauw. De bron van de kaart is de DSE (Department of Sustainability and Environment) van de Australische overheid. Je vindt een huidige kaart op de volgende website:
http://www.dse.vic.gov.au/DSE/nrenfoe.nsf/LinkView/519C51D981DAE
41FCA257257000A5163DC25C965BDA0CAF5CA2573B400013504
Zoals daarop te zien is zitten de branden hier nog redelijk ver vandaag en hoeven jullie je geen zorgen te maken. Het komt hier wel goed. Wij letten in ieder geval goed op wat de ontwikkelingen zijn, dus mocht het toch deze kant op komen, dan zijn wij snel weg.
Ik hou jullie op de hoogte. No worries.
De rook begon hier gisterenmiddag al een beetje op te klaren. Volgens mij zitten we hier wat de branden betreft wel goed, dus ik maak me weinig zorgen. Op dit moment zitten de branden op de volgende plaatsen:
Ik heb Corowa even op de kaart gezet in het blauw. De bron van de kaart is de DSE (Department of Sustainability and Environment) van de Australische overheid. Je vindt een huidige kaart op de volgende website:
http://www.dse.vic.gov.au/DSE/nrenfoe.nsf/LinkView/519C51D981DAE
41FCA257257000A5163DC25C965BDA0CAF5CA2573B400013504
Zoals daarop te zien is zitten de branden hier nog redelijk ver vandaag en hoeven jullie je geen zorgen te maken. Het komt hier wel goed. Wij letten in ieder geval goed op wat de ontwikkelingen zijn, dus mocht het toch deze kant op komen, dan zijn wij snel weg.
Ik hou jullie op de hoogte. No worries.
zaterdag 7 februari 2009
Dust and smoke
Vijfentwintig knopen wind in de middag, op hogere hoogte dertig tot veertig, en een hele hoop opgewaaid stof onder de cumuls: we hebben gisteren niet gevlogen. Ik was me al half aan het voorbereiden om op de LS4 te gaan vliegen, maar dat bleek bij nader inzien niet zo'n goed idee. Niemand heeft vanaf Corowa gevlogen.
Laat in de middag kwam wel een zweefvliegtuig bij ons buitenlanden. Het bleek een vlieger van Benalla te zijn die het wel een goed idee had gevonden om te gaan vliegen. Hij heeft het vliegveld volgens mij gevonden door op zijn gps te vliegen, want het zicht was echt vreselijk slecht.
De enige vlucht van het Soaring Centre is gemaakt door de playset. De gehele stellage van schommels en glijbaan ging airborne toen er een flinke windvlaag langs kwam. Er zijn wat stukken afgebroken maar er is gevlukkig niemand gewond geraakt. Verder staat de hele hangaar vol stof, alle vliegtuigen zien rood. Wanneer er weer gevlogen wordt (dat is denk ik niet vandaag) is er werk aan de winkel, want alle vliegtuigen hebben een uitgebreide poetsbeurt nodig voor ze weer overland kunnen.
Verder? Ik kan me niet voorstellen dat we vandaag gaan vliegen. Het zal vast thermisch zijn, maar we zitten in de rook van de bosbranden die inmiddels tot zo'n veertig kilometer ten zuiden van Corowa zijn opgetrokken. Op het moment zitten we hier nog veilig, maar ik hoop wel dat we noorderwind krijgen. Dan gaat de rook hier weg en komen de branden hier (hopelijk) niet heen. Fingers crossed.
EDIT:
Even een foto erbij.
Het is misschien ook leuk om te vermelden dat de temperatuur gisteren weer hoger was dan we tot nu toe hier gehad hebben: 45,8°C. Lekker warm...
Laat in de middag kwam wel een zweefvliegtuig bij ons buitenlanden. Het bleek een vlieger van Benalla te zijn die het wel een goed idee had gevonden om te gaan vliegen. Hij heeft het vliegveld volgens mij gevonden door op zijn gps te vliegen, want het zicht was echt vreselijk slecht.
De enige vlucht van het Soaring Centre is gemaakt door de playset. De gehele stellage van schommels en glijbaan ging airborne toen er een flinke windvlaag langs kwam. Er zijn wat stukken afgebroken maar er is gevlukkig niemand gewond geraakt. Verder staat de hele hangaar vol stof, alle vliegtuigen zien rood. Wanneer er weer gevlogen wordt (dat is denk ik niet vandaag) is er werk aan de winkel, want alle vliegtuigen hebben een uitgebreide poetsbeurt nodig voor ze weer overland kunnen.
Verder? Ik kan me niet voorstellen dat we vandaag gaan vliegen. Het zal vast thermisch zijn, maar we zitten in de rook van de bosbranden die inmiddels tot zo'n veertig kilometer ten zuiden van Corowa zijn opgetrokken. Op het moment zitten we hier nog veilig, maar ik hoop wel dat we noorderwind krijgen. Dan gaat de rook hier weg en komen de branden hier (hopelijk) niet heen. Fingers crossed.
EDIT:
Even een foto erbij.
Het is misschien ook leuk om te vermelden dat de temperatuur gisteren weer hoger was dan we tot nu toe hier gehad hebben: 45,8°C. Lekker warm...
donderdag 5 februari 2009
50 kilometer!!
Briefing: het wordt prachtig weer, thermiek tot 11000 voet (3300 meter) en wat verspreide cumuls. De LS4 was vandaag voor mij beschikbaar, dus iets voor enen koos ik het luchtruim. Heerlijk gevlogen. De vlucht ging goed. Ik had een driehoekje van 113 kilometer gedeclareerd, (Corowa, Wilby, Oil Tree Lagoon, Corowa) waarvan één van de benen (wilby, Oil Tree lagoon) 55 kilometer was. Ik heb de driehoek gevlogen, dus yes: 50 kilometer! De Zilveren C is weer een stapje dichterbij!
SUKKEL! Ik zat bij mijn tweede keerpunt (Oil Tree Lagoon) 200 meter te laag en dus is deZou je denken he? De vlucht staat op de OLC (OnLine Contest voor zweefvliegen), met passend commentaar. Wat was het eerste dat ik dacht toen ik de loggerfile van mijn vlucht bekeek: vlucht niet geldig als ik er mijn zilveren afstand mee aan zou willen vragen. Lijkt me logisch dat ik baal als een stekker.
Aan de andere kant weet ik nu dat ik deze afstand zonder al te veel moeite kan vliegen, mits natuurlijk de wolkenbasis boven de 3000 meter zit ;). Als het een beetje kan ga ik het van de week weer proberen. En ach: ik heb mooi gevlogen.
EDIT: Terwijl ik mijn foto's aan het uploaden ben komt Francesco me vertellen dat ik de 50 kilomter wel kan claimen! Voor de zweefvliegers de volgende uitleg:
Declared en flown task: 113,3 km
Hoogteverschil tussen start en finish: -1101 meter
Het toegestane hoogteverschil voor vluchten >100 km is 1000 meter. Voor elke meter teveel hoogteverschil is de penalty 100 meter van de gevlogen afstand. Ik zat 101 meter teveel te laag, dus penalty is 10,1 kilometer. Van mijn gevlogen afstand blijft 103,2 km over. De vlucht is nogsteeds geldig en ik kan gewoon de vijftig kilometer claimen.
SUKKEL! Ik zat bij mijn tweede keerpunt (Oil Tree Lagoon) 200 meter te laag en dus is deZou je denken he? De vlucht staat op de OLC (OnLine Contest voor zweefvliegen), met passend commentaar. Wat was het eerste dat ik dacht toen ik de loggerfile van mijn vlucht bekeek: vlucht niet geldig als ik er mijn zilveren afstand mee aan zou willen vragen. Lijkt me logisch dat ik baal als een stekker.
Aan de andere kant weet ik nu dat ik deze afstand zonder al te veel moeite kan vliegen, mits natuurlijk de wolkenbasis boven de 3000 meter zit ;). Als het een beetje kan ga ik het van de week weer proberen. En ach: ik heb mooi gevlogen.
EDIT: Terwijl ik mijn foto's aan het uploaden ben komt Francesco me vertellen dat ik de 50 kilomter wel kan claimen! Voor de zweefvliegers de volgende uitleg:
Declared en flown task: 113,3 km
Hoogteverschil tussen start en finish: -1101 meter
Het toegestane hoogteverschil voor vluchten >100 km is 1000 meter. Voor elke meter teveel hoogteverschil is de penalty 100 meter van de gevlogen afstand. Ik zat 101 meter teveel te laag, dus penalty is 10,1 kilometer. Van mijn gevlogen afstand blijft 103,2 km over. De vlucht is nogsteeds geldig en ik kan gewoon de vijftig kilometer claimen.
woensdag 4 februari 2009
Voedselvergiftiging?
Wauw. Wat een dag.
Stener heeft vandaag, ongeveer een uur na zijn launch, SM (ASG-29) buitengeland, zo'n 30 kilometer van Corowa. Omdat deze gehele area nogsteeds onder een Total Fire Ban zit, kon hij niet door een Pawnee uit de paddock waar hij in stond gesleept worden. Dus Hans Christian, Fer en nog twee (?) anderen gingen er met een aanhanger heen om hem op te halen. Zo'n anderhalf uur later kregen we een telefoontje: Stener had het gereedschap om de kist uit elkaar te kunnen halen niet bij zich! Dus de heren kwamen teruggereden om de tools op te halen. Gelukkig was de paddock wel goed toegankelijk, dus ze hoefden niet met stukjes vliegtuig over hekjes en sloten heen. Al met al heeft het wel de hele middag geduurd, want pas tegen een uur of zeven waren de heren, met vliegtuig in de trailer, terug op het vliegveld.
Francesco heeft van dit alles niet veel gemerkt, want die heeft lekker 690 kilometer gevlogen in FA (ASG-29). Dit had ook nog een ander gevolg: Jantine en ik waren op onszelf aangewezen in de keuken. Schrik niet, er zijn geen doden gevallen (nog niet tenminste). Ik zal niet in details treden over wat we geserveerd hebben (dan sterven jullie (en dan bedoel ik vooral Hans) waarschijnlijk echt van schrik), maar het is goed gelukt en was erg lekker, dus Jantine en ik zijn nu officieel solo keuken!
Ter afsluiting deel ik de sunset van vanavond met jullie, want hij was weer heel erg mooi.
Stener heeft vandaag, ongeveer een uur na zijn launch, SM (ASG-29) buitengeland, zo'n 30 kilometer van Corowa. Omdat deze gehele area nogsteeds onder een Total Fire Ban zit, kon hij niet door een Pawnee uit de paddock waar hij in stond gesleept worden. Dus Hans Christian, Fer en nog twee (?) anderen gingen er met een aanhanger heen om hem op te halen. Zo'n anderhalf uur later kregen we een telefoontje: Stener had het gereedschap om de kist uit elkaar te kunnen halen niet bij zich! Dus de heren kwamen teruggereden om de tools op te halen. Gelukkig was de paddock wel goed toegankelijk, dus ze hoefden niet met stukjes vliegtuig over hekjes en sloten heen. Al met al heeft het wel de hele middag geduurd, want pas tegen een uur of zeven waren de heren, met vliegtuig in de trailer, terug op het vliegveld.
Francesco heeft van dit alles niet veel gemerkt, want die heeft lekker 690 kilometer gevlogen in FA (ASG-29). Dit had ook nog een ander gevolg: Jantine en ik waren op onszelf aangewezen in de keuken. Schrik niet, er zijn geen doden gevallen (nog niet tenminste). Ik zal niet in details treden over wat we geserveerd hebben (dan sterven jullie (en dan bedoel ik vooral Hans) waarschijnlijk echt van schrik), maar het is goed gelukt en was erg lekker, dus Jantine en ik zijn nu officieel solo keuken!
Ter afsluiting deel ik de sunset van vanavond met jullie, want hij was weer heel erg mooi.
maandag 2 februari 2009
'koel' weer met 35 graden
Gisteren hebben we Bitterwasser verslagen. Corowa staat eerste op de OLC!
Verder is er niet zoveel nieuws. Vandaag is een non-flying day, want de thermiek ging tot 4000 voet (1300 meter) en het is lekker koel! Maar 35 graden vanmiddag!
Ik heb van de vrije dag gebruik gemaakt door met een van de klanten mee te rijden naar Albury en eindelijk verstandig een goede zonnebril te kopen. Yay voor mij (niet zo yay voor mijn portemonnee (of eigenlijk die van Hans... Dankjewel papa!)). Het was lekker weer, niet zo heet en we zijn een beetje bijgekomen.
Verder is er niet zoveel nieuws. Vandaag is een non-flying day, want de thermiek ging tot 4000 voet (1300 meter) en het is lekker koel! Maar 35 graden vanmiddag!
Ik heb van de vrije dag gebruik gemaakt door met een van de klanten mee te rijden naar Albury en eindelijk verstandig een goede zonnebril te kopen. Yay voor mij (niet zo yay voor mijn portemonnee (of eigenlijk die van Hans... Dankjewel papa!)). Het was lekker weer, niet zo heet en we zijn een beetje bijgekomen.
zondag 1 februari 2009
1000 km - maar niet door mij
Het is weer zover: ik heb vanmiddag de LS4 omhoog geschroeft. Dat ging in het begin niet zo geweldig: ik ontkoppelde wat te laag en had moeite om een belletje op te pikken. Maar ik vond uiteindelijk (op 1250 voet (een kleine 400 meter, bijna circuithoogte)) een levensreddend zwak belletje, dat me tot 2000 voet bracht. Even later kon ik een super thermiekbel uitdraaien tot 7500 voet (2500 meter). Ik vloog met hoge snelheid naar het noordwesten, maar kwam alleen nog maar dalen tegen. Het ging zo slecht dat ik na een kilometer of tien (dat is minder dan het lijkt) omkeerde en als een gek weer naar Corowa vloog, want ik zag het al aankomen dat ik tijdens een lokale vlucht buiten zou staan. Het liep gelukkig goed af, al kwam in onderweg terug geen thermiek meer tegen, alleen maar drie tot vier meter per seconde dalen. Het enige moment dat mijn variometer (die de verticale snelheid aangeeft) begon te zingen, was toen ik de snelheid eruit trok in voorbereiding van mijn circuit. Na iets meer dan een uur vliegen stond ik weer aan de grond in de verzengende 44 graden Celsius.
Ik voel me nu wel een beetje sneu. Hans Christian Hoeck heeft een duizend kilometer out and return gevlogen (500 kilometer wegvliegen en weer terug), maar ik kon net een uurtje blijven hangen. Er zit een redelijke deuk in mijn ego, dankuwel. Binnenkort ga ik het natuurlijk gewoon weer proberen, maar eerst gaat Jantine morgen vliegen.
Ik voel me nu wel een beetje sneu. Hans Christian Hoeck heeft een duizend kilometer out and return gevlogen (500 kilometer wegvliegen en weer terug), maar ik kon net een uurtje blijven hangen. Er zit een redelijke deuk in mijn ego, dankuwel. Binnenkort ga ik het natuurlijk gewoon weer proberen, maar eerst gaat Jantine morgen vliegen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
