This Blog is CLOSED. In case anyone was wondering. It was created for the sole purpose of keeping my family and friends updated on my travels in Australia and New Zealand. Now that I have returned home, it has lost its purpose, therefor I will not be posting any new entries here.
And I don't know why I'm writing this in English, as the entire blog is in Dutch.. Whatever. It's done, afgesloten, finito, etc., etc..
zaterdag 12 september 2009
donderdag 30 april 2009
mijn huis is mijn huis niet meer
De laatste dag in Perth hebben Jantine en ik nogal weinig gedaan. We konden pas 's avonds onze key-deposits terug krijgen, dus we hadden niet genoeg geld meer om nog te gaan winkelen. Om een uur of half acht vertrokken we naar het vliegveld en om middernacht steeg onze A330 op en waren we officieel niet meer in Australië.
Het was acht uur 's ochtends toen we landden in Hongkong. We hadden gelukkig geen jetlag, want Hongkong ligt in dezelfde tijdszone als Perth, maar we hadden ook amper geslapen. Het leek wel of we elke keer dat ik een beetje begon in te dommelen ineens turbulente tegen kwamen, dus ik heb maar een uurtje of twee geslapen. De rest van de tijd heb ik maar film gekeken: italiaanse Twilight bij gebrek aan de engelse tape.
In Hongkong zijn we gaan winkelen. Het centrum leek winkelbaar, en dat klopte. Toegegeven, de kleding was vaak niet echt mijn smaak, maar op de markt kon je bijvoorbeeld leuke souvenirs kopen en door het centrum (een van de centra?) van Hongkong lopen is sowieso een belevenis die de moeite waard is. We kwamen bij een voedselmarkt waar Jantine en ik allebei misselijk werden. De gigantische vissen werden levend aan stukjes gehakt. De kramen die varkensvlees verkochtend hadden allerlei verschillende stukjes varken aan haken uitgehangen: vlees van de rug, nieren, harten, tongen.. You name it. Daar hing dus ook een vreselijke lucht, we zijn snel weer naar de straat gevlucht.
Hoe moet ik het centrum van Hongkong beschrijven? Het is een mierennest. Hongkong is wel minder erg dan Kowloon, waar we op de heenweg waren, gelukkig. Boven het stratenpatroon lopen nog wegen en voetpaden in vloeiende lijnen zodat men niet constant de straten hoeft te kruisen. Er rijden dubbeldekbussen en dubbeldektrams (die zien er echt net uit als de Knightbus in Harry Potter, maar dan niet paars maar in allerlei verschillende kleuren) en veel rode taxi's. Overal hangen de neon uithangborden die je kent van foto's van Hongkong. Het is druk en vreselijk levend. Het lijkt bijna of niet alleen de mensen die erin wonen, maar ook de stad zelf leeft.
's Middags gingen we met de tram naar Victoria Peak. Victoria Peak is een bergtop(je?) waarvandaan je een prachtig uitszicht hebt over Hongkong. De tram vond ik niet zo geweldig, want die ging op het stijlste stuk over een hoek van 45 graden omhoog. Stijl! Het was echter wel de moeite waard, want het uitzicht was geweldig. Hongkong is echt een stad van alleen maar flats, viel me daar boven ineens op. Overal staan wolkenkrabbers en hoge appartementengebouwen. Hoe mensen kunnen leven in een flat met veertig of vijftig verdiepingen is mij een raadsel, maar in Hongkong is het heel gewoon. Ik hoop maar dat ze liften hebben, maar als ik kijk naar hoe krakemikkig die flats eruit zien vrees ik het ergste. Boven op Victoria Peak was ook nog een winkelcentrum, waar we leuke souvenirs gevonden hebben.
Om vier uur besloten we terug te gaan naar het vliegveld, om een uur of zes hadden we eindelijk de trein gevonden. Wat is Hongkong een doolhof! Er is echt geen touw aan vast te knopen hoe daar het stratenplan werk en voor een vreemdeling lijkt alles op elkaar. We zijn uiteindelijk echter wel veilig op het vliegveld aangekomen. Daar hebben we nog even gecomputert en wat gelezen, want er was niet veel te doen. Ons vliegtuig had twee uren vertraging, de zuurstofvoorziening was defect. Opzich wel een belangrijk onderdeel, dus daar wou ik wel op wachten. Het was twee uur 's nachts voor we vlogen en een uur later werd het avondeten geserveerd. Mijn biologische klok was al helemaal in de war, dus ik vond dat dat er ook nog wel bij kon. Het smaakte goed, dus ik mag ook niet echt klagen. Ik heb wat films gezien en wat geslapen onderweg, maar het was rusteloos slapen.
Kwart over acht nederlandse tijd klapte onze Boeing 747 tegen dek op Schiphol en waren we na zes maander weer terug in Nederland. In de aankomsthal stonden ze ons op te wachten: Jantine's ouders en zusje en mijn ouders en broer. Het was gezeldig om ze weer te zien. Toen ik ze in de aankomsthal zag staan merkte ik ineens hoeveel ik mijn familie gemist heb. Wij (Hans, Ria, Alex en ik) gingen op de koffie bij mijn oma, terwijl de Postma's alvast naar de Wieringermeer gingen. Oma leek zichtbaar opgelucht om me te zien, dat ik weer veilig terug was op Nederlandse bodem. Ze is niet de enige. We hebben een tijdje gezeten en ik heb de zak spekjes die ik van Jantine's familie had gekregen aan oma gedoneerd. Ik kan niemand bedenken waar een zak spekjes beter terecht kan, oma is een vreselijke spekjesfan.
Uiteindelijk stapten we weer in de auto, we hadden afgesproken nog bij de zweefvliegclub Den Helder in de Wieringermeer langs te gaan. Daar stond nog wat bagage van Jantine en mij die in een van de vliegtuigcontainers was overgekomen van Corowa naar Nederland. Toevallig heeft onze zweefvliegclub (de Friese Aero Club, in dit geval) deze week voorjaarskamp in de Wieringermeer, dus we konden weer even een paar clubleden zien. Francesco en Grietje (de eigenaren van Soaring Centre Corowa) waren ook bij zweefvliegclub Den Helder met de kinderen, Frank en Alissa. Het was super om ze weer even te zien. We zijn een uur (of meer, ik heb niet op de tijd gelet) bij de zweefvliegclub geweest om bij te kletsen. Tenslotte haalden we onze bagage op en gingen we naar huis. Naar huis!
Toen ik eenmaal in de Marijkestraat voor ons huis stond wist ik niet wat ik moest voelen. Dat heb ik nogsteeds. Ik stond in mijn straat, die niet meer als mijn straat voelde. Mijn huis voelt niet meer als mijn huis en mijn kamer niet meer als mijn kamer. Bijna alles is nog hetzelfde, maar ik merk nu dat ik niet meer dezelfde Lisanne ben die deze dingen zes maanden geleden heeft achtergelaten. Ik weet dat ik hier thuishoor, maar ik voel het nog niet.
Terwijl Ria en ik in de tuin mijn tassen stonden uit te pakken, kwamen oma en opa langs. Ik vond het heel leuk om ze weer te zien, maar ik was inmiddels we emotioneel redelijk uitgeput. Zo voel ik me ook nogsteeds, alsof een of andere vreselijke emotionele aanslag elk moment om de hoek kan komen kijken. De komende dagen doe ik het lekker rustig aan. Ik ga mijn kamer weer een beetje indelen zoals ik het comfortabel vind en vanmiddag even met Hans de stad in voor koninginnedag.
Het was acht uur 's ochtends toen we landden in Hongkong. We hadden gelukkig geen jetlag, want Hongkong ligt in dezelfde tijdszone als Perth, maar we hadden ook amper geslapen. Het leek wel of we elke keer dat ik een beetje begon in te dommelen ineens turbulente tegen kwamen, dus ik heb maar een uurtje of twee geslapen. De rest van de tijd heb ik maar film gekeken: italiaanse Twilight bij gebrek aan de engelse tape.
In Hongkong zijn we gaan winkelen. Het centrum leek winkelbaar, en dat klopte. Toegegeven, de kleding was vaak niet echt mijn smaak, maar op de markt kon je bijvoorbeeld leuke souvenirs kopen en door het centrum (een van de centra?) van Hongkong lopen is sowieso een belevenis die de moeite waard is. We kwamen bij een voedselmarkt waar Jantine en ik allebei misselijk werden. De gigantische vissen werden levend aan stukjes gehakt. De kramen die varkensvlees verkochtend hadden allerlei verschillende stukjes varken aan haken uitgehangen: vlees van de rug, nieren, harten, tongen.. You name it. Daar hing dus ook een vreselijke lucht, we zijn snel weer naar de straat gevlucht.
Hoe moet ik het centrum van Hongkong beschrijven? Het is een mierennest. Hongkong is wel minder erg dan Kowloon, waar we op de heenweg waren, gelukkig. Boven het stratenpatroon lopen nog wegen en voetpaden in vloeiende lijnen zodat men niet constant de straten hoeft te kruisen. Er rijden dubbeldekbussen en dubbeldektrams (die zien er echt net uit als de Knightbus in Harry Potter, maar dan niet paars maar in allerlei verschillende kleuren) en veel rode taxi's. Overal hangen de neon uithangborden die je kent van foto's van Hongkong. Het is druk en vreselijk levend. Het lijkt bijna of niet alleen de mensen die erin wonen, maar ook de stad zelf leeft.
's Middags gingen we met de tram naar Victoria Peak. Victoria Peak is een bergtop(je?) waarvandaan je een prachtig uitszicht hebt over Hongkong. De tram vond ik niet zo geweldig, want die ging op het stijlste stuk over een hoek van 45 graden omhoog. Stijl! Het was echter wel de moeite waard, want het uitzicht was geweldig. Hongkong is echt een stad van alleen maar flats, viel me daar boven ineens op. Overal staan wolkenkrabbers en hoge appartementengebouwen. Hoe mensen kunnen leven in een flat met veertig of vijftig verdiepingen is mij een raadsel, maar in Hongkong is het heel gewoon. Ik hoop maar dat ze liften hebben, maar als ik kijk naar hoe krakemikkig die flats eruit zien vrees ik het ergste. Boven op Victoria Peak was ook nog een winkelcentrum, waar we leuke souvenirs gevonden hebben.
Om vier uur besloten we terug te gaan naar het vliegveld, om een uur of zes hadden we eindelijk de trein gevonden. Wat is Hongkong een doolhof! Er is echt geen touw aan vast te knopen hoe daar het stratenplan werk en voor een vreemdeling lijkt alles op elkaar. We zijn uiteindelijk echter wel veilig op het vliegveld aangekomen. Daar hebben we nog even gecomputert en wat gelezen, want er was niet veel te doen. Ons vliegtuig had twee uren vertraging, de zuurstofvoorziening was defect. Opzich wel een belangrijk onderdeel, dus daar wou ik wel op wachten. Het was twee uur 's nachts voor we vlogen en een uur later werd het avondeten geserveerd. Mijn biologische klok was al helemaal in de war, dus ik vond dat dat er ook nog wel bij kon. Het smaakte goed, dus ik mag ook niet echt klagen. Ik heb wat films gezien en wat geslapen onderweg, maar het was rusteloos slapen.
Kwart over acht nederlandse tijd klapte onze Boeing 747 tegen dek op Schiphol en waren we na zes maander weer terug in Nederland. In de aankomsthal stonden ze ons op te wachten: Jantine's ouders en zusje en mijn ouders en broer. Het was gezeldig om ze weer te zien. Toen ik ze in de aankomsthal zag staan merkte ik ineens hoeveel ik mijn familie gemist heb. Wij (Hans, Ria, Alex en ik) gingen op de koffie bij mijn oma, terwijl de Postma's alvast naar de Wieringermeer gingen. Oma leek zichtbaar opgelucht om me te zien, dat ik weer veilig terug was op Nederlandse bodem. Ze is niet de enige. We hebben een tijdje gezeten en ik heb de zak spekjes die ik van Jantine's familie had gekregen aan oma gedoneerd. Ik kan niemand bedenken waar een zak spekjes beter terecht kan, oma is een vreselijke spekjesfan.
Uiteindelijk stapten we weer in de auto, we hadden afgesproken nog bij de zweefvliegclub Den Helder in de Wieringermeer langs te gaan. Daar stond nog wat bagage van Jantine en mij die in een van de vliegtuigcontainers was overgekomen van Corowa naar Nederland. Toevallig heeft onze zweefvliegclub (de Friese Aero Club, in dit geval) deze week voorjaarskamp in de Wieringermeer, dus we konden weer even een paar clubleden zien. Francesco en Grietje (de eigenaren van Soaring Centre Corowa) waren ook bij zweefvliegclub Den Helder met de kinderen, Frank en Alissa. Het was super om ze weer even te zien. We zijn een uur (of meer, ik heb niet op de tijd gelet) bij de zweefvliegclub geweest om bij te kletsen. Tenslotte haalden we onze bagage op en gingen we naar huis. Naar huis!
Toen ik eenmaal in de Marijkestraat voor ons huis stond wist ik niet wat ik moest voelen. Dat heb ik nogsteeds. Ik stond in mijn straat, die niet meer als mijn straat voelde. Mijn huis voelt niet meer als mijn huis en mijn kamer niet meer als mijn kamer. Bijna alles is nog hetzelfde, maar ik merk nu dat ik niet meer dezelfde Lisanne ben die deze dingen zes maanden geleden heeft achtergelaten. Ik weet dat ik hier thuishoor, maar ik voel het nog niet.
Terwijl Ria en ik in de tuin mijn tassen stonden uit te pakken, kwamen oma en opa langs. Ik vond het heel leuk om ze weer te zien, maar ik was inmiddels we emotioneel redelijk uitgeput. Zo voel ik me ook nogsteeds, alsof een of andere vreselijke emotionele aanslag elk moment om de hoek kan komen kijken. De komende dagen doe ik het lekker rustig aan. Ik ga mijn kamer weer een beetje indelen zoals ik het comfortabel vind en vanmiddag even met Hans de stad in voor koninginnedag.
dinsdag 28 april 2009
Hongkong (alweer)
Even een heel kort berichtje vanuit Hongkong! We zijn hier vanochtend veilig geland en inmiddels, na een lange maar leuke dag in Hongkong, terug op het vliegveld. We verwachten vannacht om een kwartier na middernacht vanuit Hongkong naar Amsterdam te gaan vliegen. Als alles een beetje goed gaat zijn Jantine en ik morgenochtend om zeven uur weer op Nederlandse bodem.
Tot dan! Als ik weer in Nederland ben zal ik een uitgebreider verslag van Hongkong schrijven, maar internet is hier niet heel handig (geen muis).
Tot dan! Als ik weer in Nederland ben zal ik een uitgebreider verslag van Hongkong schrijven, maar internet is hier niet heel handig (geen muis).
zondag 26 april 2009
Freo en ANZAC Day
Op 23 april zijn we tegen een uur of twee met de trein uit Perth vertrokken, naar Fremantle. Fremantle ligt daadwerkelijk aan de kust en is wel een leuk plaatsje. Het is er allemaal nog meer laid back en alternatief dan in Perth, wat wel relaxed is. We hebben wat rondgeshopt en rondgelopen.
De volgende dag was er een markt die we, zo was ons verteld, niet mochten missen. Het duurde ongeveer een uur tot we de markt, die de Fremantel-aren goed verstopt hadden, hadden gevonden. Na nog een uur (of iets minder, Jantine hier naast me heeft het over een kwartiertje) hadden we de hele markt gezien en niets shopwaardigs. Een beetje jammer. We pakten de gratis bus naar het strand om daar te lunchen. Het uitzicht was mooi, het weer ook. Jantine moest weer zo nodig het strand op dus ik had mijn schoenen vol zand zitten. En bedankt. Inmiddels zijn de All-Stars trouwens weer redelijk zandvrij, maar ik was toch niet zo blij met die bagger. Niets aan te doen.
We liepen langs de kust (min of meer) naar de jachthaven waar we op een pier konden. Daar was weer een mooi uitzicht :D YAY Het stikt hier van de mooie uitzichten. Anyway.. Ze hadden daar een museum, de Shipwreck Galleries. We lopen daar naar binnen en wat staat er voor onze neus? Een stuk van de romp (heet dat zo bij een schip?) van de Batavia! DE BATAVIA!! Dat kom je dan in Fremantle tegen, of all places. Ongeveer de helft van het museum ging over de Batavia (die hier dus vlakbij gezonken is) en de Vergulde Draeck, een ander VOC Schip dat hier naar Davy Jones is gegaan. Heel erg leuk museum, had ik hier niet verwacht.
Gisteren zijn we met de trein terug gegaan naar Perth. Het was ANZAC (Australian New Zealand Army Corps) Day. Dat is een beetje 4 mei en veteranendag in een, maar meer veteranendag dan 4 mei. Als je dat nog volgt. We waren te laat voor de parade maar zijn nog wel naar de herdenkingsdienst geweest, die ik wel indrukwekkend vond. De speech van de gouverneur van WA was saai, maar die van een studente maakte op mij wel indruk. Alles was de hele dag dicht (behalve de Mac, het zal ook eens niet), dus de rest van de middag hebben we een beetje in het hostel rondgehangen.
Vandaag zijn we een beetje bezig onze laatste dollars uit te geven en morgen gaan we naar huis!!
De volgende dag was er een markt die we, zo was ons verteld, niet mochten missen. Het duurde ongeveer een uur tot we de markt, die de Fremantel-aren goed verstopt hadden, hadden gevonden. Na nog een uur (of iets minder, Jantine hier naast me heeft het over een kwartiertje) hadden we de hele markt gezien en niets shopwaardigs. Een beetje jammer. We pakten de gratis bus naar het strand om daar te lunchen. Het uitzicht was mooi, het weer ook. Jantine moest weer zo nodig het strand op dus ik had mijn schoenen vol zand zitten. En bedankt. Inmiddels zijn de All-Stars trouwens weer redelijk zandvrij, maar ik was toch niet zo blij met die bagger. Niets aan te doen.
We liepen langs de kust (min of meer) naar de jachthaven waar we op een pier konden. Daar was weer een mooi uitzicht :D YAY Het stikt hier van de mooie uitzichten. Anyway.. Ze hadden daar een museum, de Shipwreck Galleries. We lopen daar naar binnen en wat staat er voor onze neus? Een stuk van de romp (heet dat zo bij een schip?) van de Batavia! DE BATAVIA!! Dat kom je dan in Fremantle tegen, of all places. Ongeveer de helft van het museum ging over de Batavia (die hier dus vlakbij gezonken is) en de Vergulde Draeck, een ander VOC Schip dat hier naar Davy Jones is gegaan. Heel erg leuk museum, had ik hier niet verwacht.
Gisteren zijn we met de trein terug gegaan naar Perth. Het was ANZAC (Australian New Zealand Army Corps) Day. Dat is een beetje 4 mei en veteranendag in een, maar meer veteranendag dan 4 mei. Als je dat nog volgt. We waren te laat voor de parade maar zijn nog wel naar de herdenkingsdienst geweest, die ik wel indrukwekkend vond. De speech van de gouverneur van WA was saai, maar die van een studente maakte op mij wel indruk. Alles was de hele dag dicht (behalve de Mac, het zal ook eens niet), dus de rest van de middag hebben we een beetje in het hostel rondgehangen.
Vandaag zijn we een beetje bezig onze laatste dollars uit te geven en morgen gaan we naar huis!!
woensdag 22 april 2009
Oranges and Lemons
Kunnen jullie al merken dat we gratis internet hebben? Vandaag is de laatste dag, dus ik maak er nog maar even gebruik van. Morgen verkassen we namelijk naar een ander hostel.
We zijn vandaag, heel verwonderlijk, Perth weer in geweest. Dit keer naar een ander winkelcentrum :P, een soort bataviawerf met allemaal fabrieks-outlets. Dat was leuk shoppen! Ik heb zelfs allstars gevonden voor, hou je vast, $30. Dat is ongeveer 17 euro. Belachelijk! Dus ik heb er weer een paar schoenen bij. We zouden hier echt Rianne los moeten laten, want het stikt van de goedkope surf outlets met alle grote merken. Daar hebben we ook een hele tijd gesneupt.
Tegen de tijd dat we uitgewinkeld waren gingen we naar Kings Park. In het begin snapte ik helemaal niets van de indeling van het park (nogsteeds niet trouwens), maar we hebben uiteindelijk een leuk wandelpad gevonden. We liepen een tijdje door het park en zijn vervolgens langs de rivier weer teruggelopen naar het centrum en de Bell Tower. De Bell Tower huist de kerkklokken van de St. Martins kerk in Londen ("You owe me three fartlings, say the bells of Saint Martins." Kent iemand dat rijmpje? Oranges and Lemons? Nee? Ga 1984 lezen!!). Waarom die kerkklokken nu in 's hemelsnaam hier hangen is mij een raadsel, maar het is wel leuk. Een beetje activering van mijn literaire geheugen. *voelt zich een nerd*
We hebben nog een paar keer de gratis bussen gebruikt die hier door het centrum van de stad rijden (dank u machthebbende persoontjes in Perth die dat besloten hebben), wat erg handig was. Al met al heb ik toch redelijk afgelopen voeten van het de hele dag op de been zijn, maar dat is het wel waard geweest.
We zijn vandaag, heel verwonderlijk, Perth weer in geweest. Dit keer naar een ander winkelcentrum :P, een soort bataviawerf met allemaal fabrieks-outlets. Dat was leuk shoppen! Ik heb zelfs allstars gevonden voor, hou je vast, $30. Dat is ongeveer 17 euro. Belachelijk! Dus ik heb er weer een paar schoenen bij. We zouden hier echt Rianne los moeten laten, want het stikt van de goedkope surf outlets met alle grote merken. Daar hebben we ook een hele tijd gesneupt.
Tegen de tijd dat we uitgewinkeld waren gingen we naar Kings Park. In het begin snapte ik helemaal niets van de indeling van het park (nogsteeds niet trouwens), maar we hebben uiteindelijk een leuk wandelpad gevonden. We liepen een tijdje door het park en zijn vervolgens langs de rivier weer teruggelopen naar het centrum en de Bell Tower. De Bell Tower huist de kerkklokken van de St. Martins kerk in Londen ("You owe me three fartlings, say the bells of Saint Martins." Kent iemand dat rijmpje? Oranges and Lemons? Nee? Ga 1984 lezen!!). Waarom die kerkklokken nu in 's hemelsnaam hier hangen is mij een raadsel, maar het is wel leuk. Een beetje activering van mijn literaire geheugen. *voelt zich een nerd*
We hebben nog een paar keer de gratis bussen gebruikt die hier door het centrum van de stad rijden (dank u machthebbende persoontjes in Perth die dat besloten hebben), wat erg handig was. Al met al heb ik toch redelijk afgelopen voeten van het de hele dag op de been zijn, maar dat is het wel waard geweest.
dinsdag 21 april 2009
Shopaholic
Het shopping-centre van Perth is.. GROOT! We zijn de hele dag aan het shoppen geweest en zijn geen enkele winkel (behalve de Woolworths) twee keer in geweest. En dat wil wat zeggen. Perth is heel gezellig, op de een of andere manier hangt hier echt een leuke sfeer. We zijn begonnen met souvenirs shoppen, want daar hebben we niet heel veel tijd meer voor. Dus ik ben weer een paar dingen die ik nodig had (en een paar dingen die ik niet nodig had) rijker.
In een aantal straten in het centrum, waar de meeste winkels zitten, mogen geen auto's komen. Dat winkelt wel ontspannen, want je hoeft je niet elke keer als je naar de overkant wilt zorgen de maken dat je op iemands motorkap beland. Toegegeven, ik ben wel een keer bijna het slachtoffer geworden van twee peuters in evenveel buggy's, maar dat kun je op het toeval afschrijven. Verder is het gewoon gezellig, de politie is op de fiets en de winkelbedienden doorzoeken je tas (wel met je medewerking, want volgens de wet mogen ze je tas niet eens aanraken ^o)).
Maar goed, het is tien voor zes en dat is pastatijd. Cheers!
In een aantal straten in het centrum, waar de meeste winkels zitten, mogen geen auto's komen. Dat winkelt wel ontspannen, want je hoeft je niet elke keer als je naar de overkant wilt zorgen de maken dat je op iemands motorkap beland. Toegegeven, ik ben wel een keer bijna het slachtoffer geworden van twee peuters in evenveel buggy's, maar dat kun je op het toeval afschrijven. Verder is het gewoon gezellig, de politie is op de fiets en de winkelbedienden doorzoeken je tas (wel met je medewerking, want volgens de wet mogen ze je tas niet eens aanraken ^o)).
Maar goed, het is tien voor zes en dat is pastatijd. Cheers!
to Perth!
Vijf dagen in Kalbarri was echt te lang, maar we hebben onze dagen redelijk op weten te vullen. Op onze eerste dag hebben Jantine en ik ons naar de verste gorge laten rijden, zo'n 25 kilometer van het dorp. Daar zijn we op onze gehuurde fietsen gestapt en met omwegen langs bijna alle gorges (zo'n 30 a 35 km in totaal denk ik) zijn we teruggepeddeld naar Kalbarri. De omgeving was stunning! Het deed me op een paar plaatsen (zoals de Eagle Gorge) denken aan de Great Ocean Road, maar dan op kleinere schaal.
Op de andere dagen zijn we in en vooral om het dorp in het Kalbarri National Park wat aan het wandelen geweest. Er was in het dorp helaas niet veel te doen, dus we moesten echt het national park in om aan de verveling te ontkomen. Niet dat het daar niet mooi was, maar we hebben toch nog twee dagen in het hostel zitten niksen. Ik heb weer een hoop gelezen.
Gisteren hebben we de hele dag in de bus gezeten om van Kalbarri naar Perth te komen. We gaan strakt voor het eerst het centrum in, dus ik kan nog niet zoveel over Perth zeggen. Alleen dat het op de kaart kleiner lijkt dan ik had verwacht. Het hostel waar we in zitten is wel oke, maar we moeten over de openbare weg van onze kamer naar de badkamer en de keuken etc, wat ik niet zo geslaagd vind. Verder lijkt het wel goed.
De temperatuur (heb ik vernomen) loopt hier 's middags op tot een aangename 27 graden Celsius. Jullie mogen dus weer jaloers worden, want het is hier heerlijk :D.
Op de andere dagen zijn we in en vooral om het dorp in het Kalbarri National Park wat aan het wandelen geweest. Er was in het dorp helaas niet veel te doen, dus we moesten echt het national park in om aan de verveling te ontkomen. Niet dat het daar niet mooi was, maar we hebben toch nog twee dagen in het hostel zitten niksen. Ik heb weer een hoop gelezen.
Gisteren hebben we de hele dag in de bus gezeten om van Kalbarri naar Perth te komen. We gaan strakt voor het eerst het centrum in, dus ik kan nog niet zoveel over Perth zeggen. Alleen dat het op de kaart kleiner lijkt dan ik had verwacht. Het hostel waar we in zitten is wel oke, maar we moeten over de openbare weg van onze kamer naar de badkamer en de keuken etc, wat ik niet zo geslaagd vind. Verder lijkt het wel goed.
De temperatuur (heb ik vernomen) loopt hier 's middags op tot een aangename 27 graden Celsius. Jullie mogen dus weer jaloers worden, want het is hier heerlijk :D.
woensdag 15 april 2009
Enge emoes
Het dolfijnen spotten is gelukt! Sterker nog, ik heb er eentje een vis gevoerd. De dolfijnen komen in Monkey Mia 's ochtends tot een meter of vier van het strand, omdat ze weten dat ze door mensen van het national park gevoerd gaan worden. Best een mooi gezicht, maar ze waren kleiner dan ik had gedacht. Verder hebben we ook nog zeeschildpadden en emoes gezien. Die emoes waren best wel eng, vooral als ze je gingen achtervolgen (gelukkig deden ze dat meestal niet).
We hebben nog een korte wandeling gemaakt van een paar kilometer door de duinen en over het strand. Het ziet er heel vreemd uit als je een wit strand hebt en dan daarachter rode duinen... maar wel heel mooi. Monkey Mia is echt een typisch reclamefolder-tropisch strand. Heel erg mooi.
Vannacht om half vier pakten we de bus naar Kalbarri. Onderweg heb ik nog een beetje geslapen, maar dat stelde niet veel voor helaas. Kalbarri is prachtig. Strand, zee golven. En geen bus. We zijn te laat met het boeken van de bus naar Gerladton, dus nu kunnen we maandag pas met de bus verder in plaats van vrijdag. Gevolg is dat we hier vijf dagen blijven en we slaan geraldton over: we gaan meteen door naar Perth. Oh well, shit happens.
We hebben nog een korte wandeling gemaakt van een paar kilometer door de duinen en over het strand. Het ziet er heel vreemd uit als je een wit strand hebt en dan daarachter rode duinen... maar wel heel mooi. Monkey Mia is echt een typisch reclamefolder-tropisch strand. Heel erg mooi.
Vannacht om half vier pakten we de bus naar Kalbarri. Onderweg heb ik nog een beetje geslapen, maar dat stelde niet veel voor helaas. Kalbarri is prachtig. Strand, zee golven. En geen bus. We zijn te laat met het boeken van de bus naar Gerladton, dus nu kunnen we maandag pas met de bus verder in plaats van vrijdag. Gevolg is dat we hier vijf dagen blijven en we slaan geraldton over: we gaan meteen door naar Perth. Oh well, shit happens.
maandag 13 april 2009
Kununurra tot Monkey Mia
*uche*oeps*uche*
Ik kom er net achter dat ik al meer dan een week geen blog meer online heb gezet... Sorry!! Het is niet omdat ik jullie vergeten ben (wel) of omdat ik niet wil bloggen (ook wel), maar omdat internet hier traag en duur en vervelend is. Ja, echt waar, ik vind internet vervelend. Als ze ergens al internet hebben, werkt het niet zoals het moet. Maar om terug te komen op echt belangrijke dingen: Jantine en ik zijn nogsteeds in leven en hebben inmiddels weer een redelijk aantal kilometers afgelegd. 13.000 Kilometer in vier weken blijkt best oke te doen, we hebben zelfs tijd over! De laatste keer dat ik heb geblogd waren we in Kununurra, dus laat ik daar maar verder gaan.
Behalve het national park was er in Kununurra niet heel veel te doen. Op dag twee hebben we ons vlak voor het ondergaan van de zon naar Kelly's knob (een heuvel/rots aan de rand van het dorp) laten rijden, om foto's te maken van de helaas niet zo heel spectaculaire sunset. Na de tijd moesten we lopend terug, maar zonder de zon erbij was het niet zo heet meer gelukkig, dus dat was heel goed te doen.
Na Kununurra is onze nachtrust eraan gegaan. We zaten van zeven uur 's avonds tot acht uur 's morgens in de bus en kwamen redelijk gebroken aan in Broome. Broome was redelijk klein, maar we konden er toch goed winkelen en je kon er redelijk lopen (zodra je de hitte leerde negeren, en daar zijn we redelijk goed in geworden, al zeg ik het zelf). Op maandag zes april hebben we aan het eind van de middag een kamelentocht gedaan over het strand. Ria, we gaan je achterna! Het was echt heel erg gaaf, voora erg grappig dat Jantine het niet zag aankomen toen hij weer ging liggen en er bijna af donderde :P. Verder ging alles goed, ik vond de kameel (Isaac) minder hoog dan ik had verwacht. Het heeft wel wat wel van paardrijden, maar dan hobbeligger... Het was in ieder geval een hele coole bezigheid. Dat had ik niet verwacht: kamelen in Australië.
Verder was het strand bij Broome erg mooi, dus daar hadden we niets te klagen. Wel jammer dat de verhouding mensen:dragonflies ongeveer 1:20 was. Ik werd helemaal spastisch van al die beesten.
Op de zevende gingen we met de bus naar Port Hedland, waar ons een niet zo leuke verrassing te wachten stond. De reden dat we geen telefonisch contact hadden kunnen krijgen met het hostel, was dat het hostel niet meer bestond. Er was geen hostel. Niks, noppes, helaas. We hadden twee opties: voor $90 per nacht in een soort motel slapen of voor $40 per nacht in een lodge 50km van het dorp in de middle of nowhere. Die laatste was een cattle station, Indee Station. We besloten uiteindelijk daar maar heen te gaan, want als we iets zijn is het budgetreizigers. De eigenaar zou proberen iemand over te halen ons een lift te geven naar de station, en mij later terug bellen. Tien minuten later kreeg ik een telefoontje van ene Dave. Hij wilde ons wel naar Indee Station rijden en zou er dan ook voor zorgen dat we op de negende weer terug kwamen in Port Hedland, maar als we het wilden mochten we ook wel twee nachtjes bij hem in de logeerkamers bivakkeren. Het leek wel een goeie kerel, dus na weinig en kort overleg kwamen Jantine en ik tot de conclusie dat we wel bij Dave konden logeren. We hebben twee nachten in een echt huis geslapen! In echte bedden! Dat was echt een vreemde gewaarwording om weer in een normaal huis te wezen. Direct bij aankomst kregen we te horen dat we het huis als ons eigen moesten behandelen. Heel 'no worries'. Helaas moest Dave (voormalig cattle driver en nu treinmachinist) de volgende ochtend naar Indee Station om daar met wat werk te helpen, dus we hebben niet veel meer van hem gezien. Het waren wel een heel relaxete twee dagen in South Hedland.
We zaten van de negende op de tiende weer de hele nacht in de bus om van Port Hedland in Exmouth te komen. Om een uur of vijf waren we daar. Om zeven uur ging de receptie van het holiday park pas open, dus samen met Suzy en Yvonne (een Engelse en een Nederlandse backpacker) hebben we dik twee uren buiten door de muggen opgevreten zitten worden tot er eindelijk iemand aankwam. Die kon ons vervolgens vertellen (we konden amper op onze benen staan want we hadden weer bijna de hele nacht niet geslapen) dat 14:00 uur de inchecktijd was en dat we ondertussen maar wat anders moesten gaan doen. We waren not amused, maar hadden geen andere keus dan onze tassen onder de trap zetten en het dorp in / lezen / computeren. Jantine en ik gingen het dorp verkennen, maar omdat het goede vrijdag was (en dat is hier blijkbaar een big deal) waren de helft van de winkels dicht... We konden gelukkig wel de nodige boodschappen doen. Toen we om twaalf uur terug kwamen bij de receptie (we hadden zowel op de heenweg als de terugweg een omweg gemaakt over het erg mooie maar ook met zeewier bevuilde strand) konden we gelukkig al onze kamer in, en de rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan. Het enige nuttige dat we nog uit handen hebben gekregen was een boeking voor een kamer in Minilya.
Minilya, dan noem ik wat. Ik dacht dat Minilya een dorp was. Ik had het fout. Heel erg fout. Minilya is een roadhouse met een paar huisjes voor de medewerkers en een paar motelkamers voor ongelukkige zielen zoals Jantine en ik. Onze bussen tussen Exmouth en Monkey Mia sloten niet goed aan, dus we moesten 24 uur wachten in Minilya. We hebben voor de nacht de motelkamer geboekt, zodat we in ieder geval in een bed konden slapen in plaats van buiten tussen de slangen, maar de rest van de dag (dat was gisteren) konden we niks. We begonnen de dag buiten, maar al snel waren er zoveel vliegen dat we binnen moesten gaan zitten. Daar heb ik in een dag weer een boek uitgelezen, want er was niks te doen. Om negen uur ging de roadhouse dicht en zijn we naar buiten verkast. Ode aan de muggenspray: ik ben niet een keer geprikt in de tijd dat we buiten zaten, en dat was van half negen tot half twee 's nachts. De bus was voor de verandering eens op tijd en om half twee waren we onderweg naar de Overlander Roadhouse.
Het was rond zes uur vanochtend dat we in Overlander aankwamen. De shuttle naar Monkey Mia stond al klaar, dus na een snel ontbijt gingen we op weg via Dunham naar Monkey Mia. In Dunham was een korte boodschappenstop. Dat was wel handig, want in Mokey Mia is alleen een Visitor Centre en het Monkey Mia Dolphin Resort. We hebben ingecheckt en konden om een uur of tien meteen onze kamer al in, wat ik wel goed geregeld vond. We maakten een korte wandeling over het strand. WOW. Het strand is echt goudkleurig en ik heb nog nooit zulk helder zeewater gezien. Het is hier prachtig!
De reden dat iedereen naar Monkey Mia komt is vanwege de dolfijnen. Die komen hier elke dag naar het strand en zijn totaal niet mensenschuw. Hoe cool is dat? We doen het vandaag nog even rustig aan en morgen gaan we kijken of we dolfijnen kunnen spotten!
Oke.. Dit is een heel lang lulverhaal, wat betekent dat ik geen spellingcheck ga uitvoeren. De typos zullen jullie me moeten vergeven.
ps. Hans: Wij zijn ook aan het aftellen, ik heb zin om weer naar huis te gaan.
Ik kom er net achter dat ik al meer dan een week geen blog meer online heb gezet... Sorry!! Het is niet omdat ik jullie vergeten ben (wel) of omdat ik niet wil bloggen (ook wel), maar omdat internet hier traag en duur en vervelend is. Ja, echt waar, ik vind internet vervelend. Als ze ergens al internet hebben, werkt het niet zoals het moet. Maar om terug te komen op echt belangrijke dingen: Jantine en ik zijn nogsteeds in leven en hebben inmiddels weer een redelijk aantal kilometers afgelegd. 13.000 Kilometer in vier weken blijkt best oke te doen, we hebben zelfs tijd over! De laatste keer dat ik heb geblogd waren we in Kununurra, dus laat ik daar maar verder gaan.
Behalve het national park was er in Kununurra niet heel veel te doen. Op dag twee hebben we ons vlak voor het ondergaan van de zon naar Kelly's knob (een heuvel/rots aan de rand van het dorp) laten rijden, om foto's te maken van de helaas niet zo heel spectaculaire sunset. Na de tijd moesten we lopend terug, maar zonder de zon erbij was het niet zo heet meer gelukkig, dus dat was heel goed te doen.
Na Kununurra is onze nachtrust eraan gegaan. We zaten van zeven uur 's avonds tot acht uur 's morgens in de bus en kwamen redelijk gebroken aan in Broome. Broome was redelijk klein, maar we konden er toch goed winkelen en je kon er redelijk lopen (zodra je de hitte leerde negeren, en daar zijn we redelijk goed in geworden, al zeg ik het zelf). Op maandag zes april hebben we aan het eind van de middag een kamelentocht gedaan over het strand. Ria, we gaan je achterna! Het was echt heel erg gaaf, voora erg grappig dat Jantine het niet zag aankomen toen hij weer ging liggen en er bijna af donderde :P. Verder ging alles goed, ik vond de kameel (Isaac) minder hoog dan ik had verwacht. Het heeft wel wat wel van paardrijden, maar dan hobbeligger... Het was in ieder geval een hele coole bezigheid. Dat had ik niet verwacht: kamelen in Australië.
Verder was het strand bij Broome erg mooi, dus daar hadden we niets te klagen. Wel jammer dat de verhouding mensen:dragonflies ongeveer 1:20 was. Ik werd helemaal spastisch van al die beesten.
Op de zevende gingen we met de bus naar Port Hedland, waar ons een niet zo leuke verrassing te wachten stond. De reden dat we geen telefonisch contact hadden kunnen krijgen met het hostel, was dat het hostel niet meer bestond. Er was geen hostel. Niks, noppes, helaas. We hadden twee opties: voor $90 per nacht in een soort motel slapen of voor $40 per nacht in een lodge 50km van het dorp in de middle of nowhere. Die laatste was een cattle station, Indee Station. We besloten uiteindelijk daar maar heen te gaan, want als we iets zijn is het budgetreizigers. De eigenaar zou proberen iemand over te halen ons een lift te geven naar de station, en mij later terug bellen. Tien minuten later kreeg ik een telefoontje van ene Dave. Hij wilde ons wel naar Indee Station rijden en zou er dan ook voor zorgen dat we op de negende weer terug kwamen in Port Hedland, maar als we het wilden mochten we ook wel twee nachtjes bij hem in de logeerkamers bivakkeren. Het leek wel een goeie kerel, dus na weinig en kort overleg kwamen Jantine en ik tot de conclusie dat we wel bij Dave konden logeren. We hebben twee nachten in een echt huis geslapen! In echte bedden! Dat was echt een vreemde gewaarwording om weer in een normaal huis te wezen. Direct bij aankomst kregen we te horen dat we het huis als ons eigen moesten behandelen. Heel 'no worries'. Helaas moest Dave (voormalig cattle driver en nu treinmachinist) de volgende ochtend naar Indee Station om daar met wat werk te helpen, dus we hebben niet veel meer van hem gezien. Het waren wel een heel relaxete twee dagen in South Hedland.
We zaten van de negende op de tiende weer de hele nacht in de bus om van Port Hedland in Exmouth te komen. Om een uur of vijf waren we daar. Om zeven uur ging de receptie van het holiday park pas open, dus samen met Suzy en Yvonne (een Engelse en een Nederlandse backpacker) hebben we dik twee uren buiten door de muggen opgevreten zitten worden tot er eindelijk iemand aankwam. Die kon ons vervolgens vertellen (we konden amper op onze benen staan want we hadden weer bijna de hele nacht niet geslapen) dat 14:00 uur de inchecktijd was en dat we ondertussen maar wat anders moesten gaan doen. We waren not amused, maar hadden geen andere keus dan onze tassen onder de trap zetten en het dorp in / lezen / computeren. Jantine en ik gingen het dorp verkennen, maar omdat het goede vrijdag was (en dat is hier blijkbaar een big deal) waren de helft van de winkels dicht... We konden gelukkig wel de nodige boodschappen doen. Toen we om twaalf uur terug kwamen bij de receptie (we hadden zowel op de heenweg als de terugweg een omweg gemaakt over het erg mooie maar ook met zeewier bevuilde strand) konden we gelukkig al onze kamer in, en de rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan. Het enige nuttige dat we nog uit handen hebben gekregen was een boeking voor een kamer in Minilya.
Minilya, dan noem ik wat. Ik dacht dat Minilya een dorp was. Ik had het fout. Heel erg fout. Minilya is een roadhouse met een paar huisjes voor de medewerkers en een paar motelkamers voor ongelukkige zielen zoals Jantine en ik. Onze bussen tussen Exmouth en Monkey Mia sloten niet goed aan, dus we moesten 24 uur wachten in Minilya. We hebben voor de nacht de motelkamer geboekt, zodat we in ieder geval in een bed konden slapen in plaats van buiten tussen de slangen, maar de rest van de dag (dat was gisteren) konden we niks. We begonnen de dag buiten, maar al snel waren er zoveel vliegen dat we binnen moesten gaan zitten. Daar heb ik in een dag weer een boek uitgelezen, want er was niks te doen. Om negen uur ging de roadhouse dicht en zijn we naar buiten verkast. Ode aan de muggenspray: ik ben niet een keer geprikt in de tijd dat we buiten zaten, en dat was van half negen tot half twee 's nachts. De bus was voor de verandering eens op tijd en om half twee waren we onderweg naar de Overlander Roadhouse.
Het was rond zes uur vanochtend dat we in Overlander aankwamen. De shuttle naar Monkey Mia stond al klaar, dus na een snel ontbijt gingen we op weg via Dunham naar Monkey Mia. In Dunham was een korte boodschappenstop. Dat was wel handig, want in Mokey Mia is alleen een Visitor Centre en het Monkey Mia Dolphin Resort. We hebben ingecheckt en konden om een uur of tien meteen onze kamer al in, wat ik wel goed geregeld vond. We maakten een korte wandeling over het strand. WOW. Het strand is echt goudkleurig en ik heb nog nooit zulk helder zeewater gezien. Het is hier prachtig!
De reden dat iedereen naar Monkey Mia komt is vanwege de dolfijnen. Die komen hier elke dag naar het strand en zijn totaal niet mensenschuw. Hoe cool is dat? We doen het vandaag nog even rustig aan en morgen gaan we kijken of we dolfijnen kunnen spotten!
Oke.. Dit is een heel lang lulverhaal, wat betekent dat ik geen spellingcheck ga uitvoeren. De typos zullen jullie me moeten vergeven.
ps. Hans: Wij zijn ook aan het aftellen, ik heb zin om weer naar huis te gaan.
vrijdag 3 april 2009
De zomer is terug!
Shoppen met 35 graden Celsius en een hoge luchtvochtigheid is geen geweldig leuke activiteit, bleek woensdag in Darwin. We ontsnapten al ne zo'n anderhalf uur naar de schaduw van het park vlakbij het hostel, maar daar was het nog erg warm. Resultaat: we zaten de halve middag in de airco van het hostel. Dat was ook gezellig, en we moesten immers de voortzetting van de reus plannen.
Gisteren zijn we 's ochtends redelijk vroeg met de bus uit Darwin vertrokken naar Kununurra, waar we aan het begin van de avond aankwamen. De klok is voor de derde keer in een week tijd verzet, dit keer anderhalf uur achteruit. We komen steeds dichter in de buurt van de Nederlandse tijd. Ik ben hierdoor constant een beetje gejetlagged, maar niet zo erg gelukkig. De komende weken blijven we in dezelfde tijdszone.
We zijn vanmiddag het Mirima of Hidden Valley National Park in gegaan. Het national park ligt op een klein half uurtje lopen van het hostel en bestaat uit een paar flink hoge zandsteenformaties met daar tussen een min of meer verborgen vallei (vandaar de naam: Hidden Valley). We hebben zo'n twee uren over wat korte tracks (onverharde en niet aangelegde maar ingelopen wandelpaden) gelopen, maar dat werd ons in de hitte al snel teveel. Ik heb me terug in het hostel laten vertellen dat het vandaag zo'n 39 graden Celsius was in de schaduw, en wij liepen in het park de hele tijd in de zon. We namen de verstandige (en makkelijke) beslissing om terug te gaan naar het hostel, want we hadden tevens te weinig water bij ons.
De airconditioning van de Coles (een grote Australische supermarkt) was een welkome afwisseling van de hitte buiten (ik weet dat we het in Corowa heter gehad hebben, maar daar was de luchtvochtigheid een stuk lager. Het voelde vandaag als 45 graden in Corowa), dus we hebben alvast de boodschappen gedaan. Terug in het hostel zijn we gaan plannen hoe we van Kununurra in Perth gaan komen en wat we onderweg ongeveer gaan doen. Komt allemaal hartstikke goed! We moeten alleen nog een dorpje met hostel zien te vinden tussen Geraldton en Perth.
Gisteren zijn we 's ochtends redelijk vroeg met de bus uit Darwin vertrokken naar Kununurra, waar we aan het begin van de avond aankwamen. De klok is voor de derde keer in een week tijd verzet, dit keer anderhalf uur achteruit. We komen steeds dichter in de buurt van de Nederlandse tijd. Ik ben hierdoor constant een beetje gejetlagged, maar niet zo erg gelukkig. De komende weken blijven we in dezelfde tijdszone.
We zijn vanmiddag het Mirima of Hidden Valley National Park in gegaan. Het national park ligt op een klein half uurtje lopen van het hostel en bestaat uit een paar flink hoge zandsteenformaties met daar tussen een min of meer verborgen vallei (vandaar de naam: Hidden Valley). We hebben zo'n twee uren over wat korte tracks (onverharde en niet aangelegde maar ingelopen wandelpaden) gelopen, maar dat werd ons in de hitte al snel teveel. Ik heb me terug in het hostel laten vertellen dat het vandaag zo'n 39 graden Celsius was in de schaduw, en wij liepen in het park de hele tijd in de zon. We namen de verstandige (en makkelijke) beslissing om terug te gaan naar het hostel, want we hadden tevens te weinig water bij ons.
De airconditioning van de Coles (een grote Australische supermarkt) was een welkome afwisseling van de hitte buiten (ik weet dat we het in Corowa heter gehad hebben, maar daar was de luchtvochtigheid een stuk lager. Het voelde vandaag als 45 graden in Corowa), dus we hebben alvast de boodschappen gedaan. Terug in het hostel zijn we gaan plannen hoe we van Kununurra in Perth gaan komen en wat we onderweg ongeveer gaan doen. Komt allemaal hartstikke goed! We moeten alleen nog een dorpje met hostel zien te vinden tussen Geraldton en Perth.
woensdag 1 april 2009
The Ghan
Alice Springs was wel een leuk stadje. We hebben er nog wat gewinkeld, maar eigenlijk was het te warm om echt veel te doen.
Op 30 maart zijn we aan het eind van de middag aan boord gegaan van The Ghan, de trein die rijdt tussen Adelaide en Darwin. De trein was gelukkig comfortabel, maar toch heb ik amper kunnen slapen. Zittend slapen is nooit echt een talent van mij geweest en dan zaten er ook nog eens een lading lawaaierige kinderen in onze cabine... Je krijgt het idee. Als ik die nacht twee uren geslapen heb is het veel. Toch voelde ik me de volgende ochtend niet heel vreselijk, dus dat scheelt. Tegen de tijd dat het licht werd en we weer wat van de omgeving konden zien, hadden we de woestijn achter ons gelaten en was de omgeving redelijk groen. Veel gras, zo af en toe geel, zo af en toe groen. Verder stonden er redelijk veel eucalyptusbomen, maar ik vond ze opvallend klein. De reis was niet vreselijk interessant (het landschap bleef steeds grotendeels hetzelfde) dus ik heb een hoop gelezen.
Het was vijf uur 's middags toen we aankwamen in Darwin. Een bus van The Ghan reed ons naar het centrum en een kwartier later hadden we ons hostel (YHA Darwin) gevonden. Na het eten zijn we allebei zo'n beetje ons bed in gerold en meteen in slaap gevallen, want we hadden wat slaap in te halen.
Vanochtend zijn we (nadat we onszelf onwillig uit bed hadden gewerkt) redelijk vroeg Darwin in gegaan, maar nogsteeds te laat. Het is hier ongeveer even warm als in Alice Springs, maar een stuk vochtiger. Toen we de stad in gingen was het al oncomfortabel warm, maar daar was niets aan te doen. Het centrum is niet zo groot, maar wel leuk. In het park wat vlak achter het hostel ligt heb je een mooi uitzicht over het water. We hebben nog wat door het park geslenterd, maar de gedachte van airconditioning in het hostel was toch wel erg verlokkelijk, dus we gingen om een uur of twee weer terug.
Ik had gedacht dat Darwin, of in ieder geval het centrum ervan, groter zou zijn, maar het is best klein. Wel leuk.
Op 30 maart zijn we aan het eind van de middag aan boord gegaan van The Ghan, de trein die rijdt tussen Adelaide en Darwin. De trein was gelukkig comfortabel, maar toch heb ik amper kunnen slapen. Zittend slapen is nooit echt een talent van mij geweest en dan zaten er ook nog eens een lading lawaaierige kinderen in onze cabine... Je krijgt het idee. Als ik die nacht twee uren geslapen heb is het veel. Toch voelde ik me de volgende ochtend niet heel vreselijk, dus dat scheelt. Tegen de tijd dat het licht werd en we weer wat van de omgeving konden zien, hadden we de woestijn achter ons gelaten en was de omgeving redelijk groen. Veel gras, zo af en toe geel, zo af en toe groen. Verder stonden er redelijk veel eucalyptusbomen, maar ik vond ze opvallend klein. De reis was niet vreselijk interessant (het landschap bleef steeds grotendeels hetzelfde) dus ik heb een hoop gelezen.
Het was vijf uur 's middags toen we aankwamen in Darwin. Een bus van The Ghan reed ons naar het centrum en een kwartier later hadden we ons hostel (YHA Darwin) gevonden. Na het eten zijn we allebei zo'n beetje ons bed in gerold en meteen in slaap gevallen, want we hadden wat slaap in te halen.
Vanochtend zijn we (nadat we onszelf onwillig uit bed hadden gewerkt) redelijk vroeg Darwin in gegaan, maar nogsteeds te laat. Het is hier ongeveer even warm als in Alice Springs, maar een stuk vochtiger. Toen we de stad in gingen was het al oncomfortabel warm, maar daar was niets aan te doen. Het centrum is niet zo groot, maar wel leuk. In het park wat vlak achter het hostel ligt heb je een mooi uitzicht over het water. We hebben nog wat door het park geslenterd, maar de gedachte van airconditioning in het hostel was toch wel erg verlokkelijk, dus we gingen om een uur of twee weer terug.
Ik had gedacht dat Darwin, of in ieder geval het centrum ervan, groter zou zijn, maar het is best klein. Wel leuk.
maandag 30 maart 2009
Back Down Under
De zesentwintigste was weer een nuttige dag. We hadden eigenlijk niet zoveel te doen in Auckland, dus Jantine en ik zijn maar weer een beetje gaan winkelen en door de stad slenteren. Op zich helemaal geen vervelende bezigheid. We hadden echter niet zoveel om voor te shoppen (na de vijftigste souvenirwinkel heb je het echt wel een beetje gezien), dus het werd op den duur een beetje saai. Bovendien zetten ze twee of drie keer dezelfde kledingwinkel in een straat, lekker logisch. We hebben een lading kleren en souvenirs op de post gedaan naar huis, dus onze packs zijn weer wat lichter (Maar op de een of andere manier woog mijn pack toch nog zo'n zeventien kilo, waarschijnlijk doordat ik al het eten meesleep.
Zevenentwintig maart was onze tijd in Nieuw Zeeland voorbij. We sleepten onszelf om vier uur uit bed en om vijf uur zaten we in de bus naar het vliegveld. Op het vliegveld hadden we een mazzeltje: zodra we in de hele lange rij bij de incheckbalie gingen staan, werden we door een medewerker van Qantas uit de rij gepikt. We moesten meekomen naar de Businessclass balie. Ons visum werd helemaal uitgebreid gecontroleerd, maar uiteindelijk waren we dus na een kwartiertje ingecheckt en door de paspoort controle! Dat scheelde een hele hoop in de rij staan.
Om acht uur Nieuw Zeelandse tijd zette ik mijn horloge terug naar Brisbane tijd en was het voor de tweede keer die dag vijf uur 's ochtends. Het was een beetje vroeg. We hebben dus een lekker lange dag gehad (en Alex klagen over zomertijd.. :/ ). Tijdens de vlucht hebben we de nieuwe James Bond gezien, die vond ik een beetje tegenvallen.
Na aankomst in Brisbane werden de tassen van Jantine en mij half overhoop gehaald, want we hadden eten bij ons. Alles bleek 'made in Australia', dus we konden het gewoon meenemen. Australie in.
In Brisbane hebben we, schokkend genoeg, weer gewinkeld. Ik heb nieuwe allstars geshopt (yay!) en verder was het een leuk centrum om in rond te lopen. Ze hadden een kruising van Edward St. en Alice St.!! Sweet!
Ons hostel was in Manly, aan de rand van de stad. Uitzicht over zee, klein strand, lekker rustig en goed weer. Het was wel een leuk hoekje van de stad. Wel jammer was dat het hostel nogal vies was... en ik zag bedbugs over het hout van de stapelbedden lopen. Yuck! Niemand deed er zijn afwas (er was trouwens ook geen afwasborstel) en volgens mij was de keuken al een maandje niet schoongemaakt. Niet echt lekker dus.
Op de achtentwintigste hebben we niet zoveel uitgevoerd. We zijn naar Wynnum gelopen, wat naast Manly ligt, om daar in de bieb te kunnen internetten. We moesten namelijk ons hostel in Alice Springs nog boeken, wat opzich wel belangrijk was. Het was wel lekker om langs de kust te lopen, absoluut geen probleem mee.
Iets na achten zijn we gisteren op het vliegtuig van Brisbane naar Alice Springs gestapt. Bij het inchecken hoefden we ons paspoort niet te laten zien, wat ik eigenlijk best wel slordig vind. Het ging een beetje zoals op de bus stappen: kaartje laten zien en je kan mee. Behalve dan dat de bagage ingecheckt werd en je geen messen/vloeistoffen mee mag hebben. Het was best apart om in Alice Springs van het vliegtuig af te stappen en zonder enige controle zo het vliegveld af te kunnen lopen. Ze deden zelfs geen controle van de quarantaine.
Ik had meteen weer het gevoel echt in Australie te zijn: rood stof, warmte, zon en dorre planten. Dit is echt Australie. Ze noemen het hier de outback, maar Alice Springs is toch een redelijk grote stad. Niet vergelijkbaar met Brisbane of Sydney natuurlijk, maar wel met bijvoorbeeld Albury. Het is heerlijk om hier weer te zijn, maar die zweterige hitte (37 graden) heb ik niet gemist. We zijn door het centrum gelopen, maar omdat het zondag was waren bijna alle winkels dicht.
Vandaag hebben we geregeld dat we met de trein mee kunnen naar Darwin vanmiddag, want op de een of andere manier was onze boeking niet doorgekomen. We konden gelukkig nog mee, dus om zes uur vanavond zijn we onderweg naar het noorden. We zijn flink aan het plannen geslagen voor de komende vier weken in Australie, om ervoor te zorgen dat we zo veel mogelijk kunnen zien en ook nog op tijd in Perth aankomen.
Zevenentwintig maart was onze tijd in Nieuw Zeeland voorbij. We sleepten onszelf om vier uur uit bed en om vijf uur zaten we in de bus naar het vliegveld. Op het vliegveld hadden we een mazzeltje: zodra we in de hele lange rij bij de incheckbalie gingen staan, werden we door een medewerker van Qantas uit de rij gepikt. We moesten meekomen naar de Businessclass balie. Ons visum werd helemaal uitgebreid gecontroleerd, maar uiteindelijk waren we dus na een kwartiertje ingecheckt en door de paspoort controle! Dat scheelde een hele hoop in de rij staan.
Om acht uur Nieuw Zeelandse tijd zette ik mijn horloge terug naar Brisbane tijd en was het voor de tweede keer die dag vijf uur 's ochtends. Het was een beetje vroeg. We hebben dus een lekker lange dag gehad (en Alex klagen over zomertijd.. :/ ). Tijdens de vlucht hebben we de nieuwe James Bond gezien, die vond ik een beetje tegenvallen.
Na aankomst in Brisbane werden de tassen van Jantine en mij half overhoop gehaald, want we hadden eten bij ons. Alles bleek 'made in Australia', dus we konden het gewoon meenemen. Australie in.
In Brisbane hebben we, schokkend genoeg, weer gewinkeld. Ik heb nieuwe allstars geshopt (yay!) en verder was het een leuk centrum om in rond te lopen. Ze hadden een kruising van Edward St. en Alice St.!! Sweet!
Ons hostel was in Manly, aan de rand van de stad. Uitzicht over zee, klein strand, lekker rustig en goed weer. Het was wel een leuk hoekje van de stad. Wel jammer was dat het hostel nogal vies was... en ik zag bedbugs over het hout van de stapelbedden lopen. Yuck! Niemand deed er zijn afwas (er was trouwens ook geen afwasborstel) en volgens mij was de keuken al een maandje niet schoongemaakt. Niet echt lekker dus.
Op de achtentwintigste hebben we niet zoveel uitgevoerd. We zijn naar Wynnum gelopen, wat naast Manly ligt, om daar in de bieb te kunnen internetten. We moesten namelijk ons hostel in Alice Springs nog boeken, wat opzich wel belangrijk was. Het was wel lekker om langs de kust te lopen, absoluut geen probleem mee.
Iets na achten zijn we gisteren op het vliegtuig van Brisbane naar Alice Springs gestapt. Bij het inchecken hoefden we ons paspoort niet te laten zien, wat ik eigenlijk best wel slordig vind. Het ging een beetje zoals op de bus stappen: kaartje laten zien en je kan mee. Behalve dan dat de bagage ingecheckt werd en je geen messen/vloeistoffen mee mag hebben. Het was best apart om in Alice Springs van het vliegtuig af te stappen en zonder enige controle zo het vliegveld af te kunnen lopen. Ze deden zelfs geen controle van de quarantaine.
Ik had meteen weer het gevoel echt in Australie te zijn: rood stof, warmte, zon en dorre planten. Dit is echt Australie. Ze noemen het hier de outback, maar Alice Springs is toch een redelijk grote stad. Niet vergelijkbaar met Brisbane of Sydney natuurlijk, maar wel met bijvoorbeeld Albury. Het is heerlijk om hier weer te zijn, maar die zweterige hitte (37 graden) heb ik niet gemist. We zijn door het centrum gelopen, maar omdat het zondag was waren bijna alle winkels dicht.
Vandaag hebben we geregeld dat we met de trein mee kunnen naar Darwin vanmiddag, want op de een of andere manier was onze boeking niet doorgekomen. We konden gelukkig nog mee, dus om zes uur vanavond zijn we onderweg naar het noorden. We zijn flink aan het plannen geslagen voor de komende vier weken in Australie, om ervoor te zorgen dat we zo veel mogelijk kunnen zien en ook nog op tijd in Perth aankomen.
woensdag 25 maart 2009
Skydive Foto!
In de vorige post was ik het vergeten, maar ik heb nog een foto voor jullie!
Voila: Lisanne die uit een vliegtuig hangt!
Voila: Lisanne die uit een vliegtuig hangt!
shopping and soaring
21-03-2009
Vanochtend hebben we weer een uurtje in het internetcafe gezeten. De laatste week in Nieuw Zeeland in nu gepland. Over zes dagen zijn we weer in Australië!!
We zijn in zuidelijke richting langs de centrale baai van Wellington gelopen, tot we bij een pad naar de Mt. Victoria lookout kwamen. Daar sloegen we in. Na een half uurtje bleek echter dat we er nogsteeds niet waren, en het ging heel stijl omhoog. Na kort overleg hebben we unaniem besloten weer naar beneden te gaan, via een afslag, want we zagen het niet meer zitten. We kwamen weer bij de baai terug. Op die baai was een powerboat race aan de gang. Niet erg interessant, dus hebben we een tijdje zitten kijken naar de helikopter die steeds laag over kwam :D dat is een stuk leuker.
22-03-2009
Wreedheid! Wekkers die om zes uur af gaan zijn ONMENSELIJK. Pfff... Ik wist me uit bed te slepen, maar het had niet veel gescheeld. Zes uur is geen leuk tijdstip in de ochtend, maar we moesten onze bus halen. We gingen met de bus van Wellington naar Napier. Het was maar goed ook dat we zo vroeg waren opgestaan, want onderweg naar het buststation zijn we nog verdwaald (min of meer) en moesten we bij een hotel de weg vragen. We waren net op tijd bij de bus en konden dus nog gewoon mee.
Tijdens de rit viel het me op dat het landschap hier veel vriendelijker is dan waar wij geweest zijn op het Zuidereiland. In plaats van imposante en soms dreigende bergen zijn hier vooral heuvels. Het landschap is veel glooiender. Ik slaakte bijna letterlijk een zucht van opluchting toen we na drie weken bergen eindelijk weer in een open landschap reden.
Vanmiddag hebben we een rondje door het centrum van Napier gelopen en we hebben een tijdje op het kiezelstrand gezeten. Er is hier niet zoveel te doen, maar het was lekker ontspannen om wat rond te lopen. Vanavond eten we Nederlandse knakworstjes!! Die hadden ze in de supermarkt in Wellington.
23-03-2009
Gone Soaring!!! Na aankomst in Taupo, een stadje met zweefvliegclub, kwamen we er al snel achter dat we niet zo een twee drie naar de airstrip konden lopen. Gelukkig was Sid, een instructeur van de club, wel bereid ons op de halen uit het dorp. Jantine en ik kregen een rondleiding door de hangaars en hebben een tijdje rustig om ons heen gekeken. We wilden wel vliegen, maar hadden eerst nog wat winkelen te doen. Sid bracht ons terug naar het dorp en we spraken een tijd af om weer naar het vliegveld te gaan. 's Middags hebben we allebei ongeveer een half uur gevlogen in een PW-6. Dat is echt een vreemd vliegtuig. Mijn airmanship liet vandaag nog wat te wensen over, maar het was een prachtige vlucht. Het weer was heel helder en het uitzicht over Lake Taupo was geweldig. Ik kon ook Mount Ruapehu zien, Mount Doom!!! Dus, ondanks dat ik er heel erg van baal dat we niet naar Mordor (Tongariro National Park) konden, ben ik wel blij dat ik er toch nog wat van gezien heb.
24-03-2009
De busrit van Taupo naar Auckland was een beetje saai, dus ik heb weer een boek uitgelezen (mijn tiende deze maand, zonder overdrijven). Auckland is een grote stad, dus het spreekt me niet zo aan. Het is niet zo dat het hier erg vervelend is ofzo (je kan hier goed winkelen...), maar als je één grote stad hebt gezien, heb je ze allemaal gezien.
Binnenkort gaat er een doos met wat spul van mij en Jantine richting Nederland, jullie zijn gewaarschuwd in Leeuwarden (of Hallum, dat weten we nog niet zeker).
Dat was em weer.. Vandaag is een beetje hetzelfde als gisteren: Auckland is groot maar je kan er winkelen. We hebben vanavond nog een ander centrum ontdekt in de stad, dus daar kunnen we morgen doorheen :D.
Vanochtend hebben we weer een uurtje in het internetcafe gezeten. De laatste week in Nieuw Zeeland in nu gepland. Over zes dagen zijn we weer in Australië!!
We zijn in zuidelijke richting langs de centrale baai van Wellington gelopen, tot we bij een pad naar de Mt. Victoria lookout kwamen. Daar sloegen we in. Na een half uurtje bleek echter dat we er nogsteeds niet waren, en het ging heel stijl omhoog. Na kort overleg hebben we unaniem besloten weer naar beneden te gaan, via een afslag, want we zagen het niet meer zitten. We kwamen weer bij de baai terug. Op die baai was een powerboat race aan de gang. Niet erg interessant, dus hebben we een tijdje zitten kijken naar de helikopter die steeds laag over kwam :D dat is een stuk leuker.
22-03-2009
Wreedheid! Wekkers die om zes uur af gaan zijn ONMENSELIJK. Pfff... Ik wist me uit bed te slepen, maar het had niet veel gescheeld. Zes uur is geen leuk tijdstip in de ochtend, maar we moesten onze bus halen. We gingen met de bus van Wellington naar Napier. Het was maar goed ook dat we zo vroeg waren opgestaan, want onderweg naar het buststation zijn we nog verdwaald (min of meer) en moesten we bij een hotel de weg vragen. We waren net op tijd bij de bus en konden dus nog gewoon mee.
Tijdens de rit viel het me op dat het landschap hier veel vriendelijker is dan waar wij geweest zijn op het Zuidereiland. In plaats van imposante en soms dreigende bergen zijn hier vooral heuvels. Het landschap is veel glooiender. Ik slaakte bijna letterlijk een zucht van opluchting toen we na drie weken bergen eindelijk weer in een open landschap reden.
Vanmiddag hebben we een rondje door het centrum van Napier gelopen en we hebben een tijdje op het kiezelstrand gezeten. Er is hier niet zoveel te doen, maar het was lekker ontspannen om wat rond te lopen. Vanavond eten we Nederlandse knakworstjes!! Die hadden ze in de supermarkt in Wellington.
23-03-2009
Gone Soaring!!! Na aankomst in Taupo, een stadje met zweefvliegclub, kwamen we er al snel achter dat we niet zo een twee drie naar de airstrip konden lopen. Gelukkig was Sid, een instructeur van de club, wel bereid ons op de halen uit het dorp. Jantine en ik kregen een rondleiding door de hangaars en hebben een tijdje rustig om ons heen gekeken. We wilden wel vliegen, maar hadden eerst nog wat winkelen te doen. Sid bracht ons terug naar het dorp en we spraken een tijd af om weer naar het vliegveld te gaan. 's Middags hebben we allebei ongeveer een half uur gevlogen in een PW-6. Dat is echt een vreemd vliegtuig. Mijn airmanship liet vandaag nog wat te wensen over, maar het was een prachtige vlucht. Het weer was heel helder en het uitzicht over Lake Taupo was geweldig. Ik kon ook Mount Ruapehu zien, Mount Doom!!! Dus, ondanks dat ik er heel erg van baal dat we niet naar Mordor (Tongariro National Park) konden, ben ik wel blij dat ik er toch nog wat van gezien heb.
24-03-2009
De busrit van Taupo naar Auckland was een beetje saai, dus ik heb weer een boek uitgelezen (mijn tiende deze maand, zonder overdrijven). Auckland is een grote stad, dus het spreekt me niet zo aan. Het is niet zo dat het hier erg vervelend is ofzo (je kan hier goed winkelen...), maar als je één grote stad hebt gezien, heb je ze allemaal gezien.
Binnenkort gaat er een doos met wat spul van mij en Jantine richting Nederland, jullie zijn gewaarschuwd in Leeuwarden (of Hallum, dat weten we nog niet zeker).
Dat was em weer.. Vandaag is een beetje hetzelfde als gisteren: Auckland is groot maar je kan er winkelen. We hebben vanavond nog een ander centrum ontdekt in de stad, dus daar kunnen we morgen doorheen :D.
vrijdag 20 maart 2009
Interne(r)d-cafe
Oke, waar was ik gebleven? Kajakken, toch?
Goed, Jantine en ik vonden het dus een goed idee om in Marahau te gaan kajakken. Vol goede moed trokken we er op de ochtend van achttien maart op uit. Na onze aankomst bij de kajak-verhuurder kregen we een uitgebreide veiligheidsbriefing en werden ons de beginselen van het kajakken geleerd, onder andere hoe-kom-ik-terug-in-mijn-kajak-als-ik-ben-gekapseisd. We gingen voor een korte test het water op en werden na een klein kwartiertje techniek verbeteren solo gelaten. Dus we trokken er dapper op uit, de Tasman Sea op. Na een uurtje bleek er toch een probleempje te zijn. Of eigenlijk, een aantal probleempjes: onze armspieren. Die begonnen namelijk redelijk luidkeels te klagen dat ze het kajakken zat waren. We hebben nog een tijdje dapper doorgepeddeld naar de volgende baai, maar om een uur of half vier 's middags hebben we er toch maar de brui aan gegeven. Dat bleek goede timing te zijn, want tegen de tijd dat we onze kajak op een aanhanger laadden om teruggebracht te worden naar de opslag begon het te miezeren, en een uur later stonden we in de regen.
Voor jullie informatie: ik heb nogsteeds spierpijn in mijn nek van die ellendige kajak :/.
De volgende dag gingen we met de bus via Nelson naar Picton. Daar zijn we een nachtje gebleven en vanochtend hebben we de Inter Islander gepakt naar Wellington. Wellington is wel leuk. Het is een beetje een typische stad, het centrum is twee keer zo groot als dat van Leeuwarden. het is redelijk groot, maar niet zo groot dat je verdwaald en ook niet zo groot dat ik er depressief van wordt. Als je hier bij de kust komt is het heel erg mooi: goudgeel strand en veel te blauw water. Daar gaan we morgen misschien even een kijkje nemen, of we gaan naar Mount Victoria. Keuzes, keuzes..
We zitten nu in een relaxed (en goedkoop) internetcafe, omringd door gamende nerds. Doet me een beetje aan thuis denken: nerds achter grote pc-schermen... Ik voel me hier dus wel op mijn plekje (Alex, die gast schuin achter mij lijkt echt op jou en volgens mij zit hij World of Warcraft te spelen...).
Goed, Jantine en ik vonden het dus een goed idee om in Marahau te gaan kajakken. Vol goede moed trokken we er op de ochtend van achttien maart op uit. Na onze aankomst bij de kajak-verhuurder kregen we een uitgebreide veiligheidsbriefing en werden ons de beginselen van het kajakken geleerd, onder andere hoe-kom-ik-terug-in-mijn-kajak-als-ik-ben-gekapseisd. We gingen voor een korte test het water op en werden na een klein kwartiertje techniek verbeteren solo gelaten. Dus we trokken er dapper op uit, de Tasman Sea op. Na een uurtje bleek er toch een probleempje te zijn. Of eigenlijk, een aantal probleempjes: onze armspieren. Die begonnen namelijk redelijk luidkeels te klagen dat ze het kajakken zat waren. We hebben nog een tijdje dapper doorgepeddeld naar de volgende baai, maar om een uur of half vier 's middags hebben we er toch maar de brui aan gegeven. Dat bleek goede timing te zijn, want tegen de tijd dat we onze kajak op een aanhanger laadden om teruggebracht te worden naar de opslag begon het te miezeren, en een uur later stonden we in de regen.
Voor jullie informatie: ik heb nogsteeds spierpijn in mijn nek van die ellendige kajak :/.
De volgende dag gingen we met de bus via Nelson naar Picton. Daar zijn we een nachtje gebleven en vanochtend hebben we de Inter Islander gepakt naar Wellington. Wellington is wel leuk. Het is een beetje een typische stad, het centrum is twee keer zo groot als dat van Leeuwarden. het is redelijk groot, maar niet zo groot dat je verdwaald en ook niet zo groot dat ik er depressief van wordt. Als je hier bij de kust komt is het heel erg mooi: goudgeel strand en veel te blauw water. Daar gaan we morgen misschien even een kijkje nemen, of we gaan naar Mount Victoria. Keuzes, keuzes..
We zitten nu in een relaxed (en goedkoop) internetcafe, omringd door gamende nerds. Doet me een beetje aan thuis denken: nerds achter grote pc-schermen... Ik voel me hier dus wel op mijn plekje (Alex, die gast schuin achter mij lijkt echt op jou en volgens mij zit hij World of Warcraft te spelen...).
donderdag 19 maart 2009
Lisanne = mongool
Wauw! We zijn alweer uit het Abel Tasman National Park weg! Het verhaal hoe we daar zijn gekomen is eigenlijk ook nog wel interessant. Via Motueka. Wat is er in Motueka? Een vliegveld, met Cessna's, een zweefvliegtuig (iets van Sleicher, ik heb niet onder de hoezen gekeken) en mongolen. Oke, nu weten alleen de zweefvliegers waar ik het over heb, dus dat zal ik even uitleggen. Mongolen zijn mensen die voor de lol (of een andere onverklaarbare reden) uit een perfect functionerend vliegtuig (de zogeheten 'mongolenstrooier') springen met alleen een rugzak op hun rug. Ze donderen dan enkele honderden tot duizenden meters naar beneden, alvorens aan een touwtje van hun rugzak te trekken waardoor een valscherm uitvouwt, wat hun zodanig afremt dat ze niet te pletter vallen. Inderdaad, 'mongool' is zweefvliegjargon voor 'skydiver'.
Sinds eergisteren ben ik officieel een mongool.
We gingen met een groepje van zes mensen in een erg leuk motorvliegtuig (ik heb echt geen idee wat het was, maar het zag eruit alsof het in de USSR ontworpen was) omhoog tot dertienduizend voet (4133 meter), waar we afscheid namen van de piloot en uitstapten. WAAAAAAAAAAH! De eerste paar seconden was ik compleet de weg kwijt, maar ik had gelukkig al redelijk snel door wat onder en boven was en dat het tevens de bedoeling was dat ik met een topsnelheid van 200 km/h (heb ik me laten vertellen) naar beneden kletterde. Toen kreeg ik door dat het toch wel heel erg mooi was en superleuk om zo naar beneden te vallen. We (ik zat gelukkig nog wel aan een jumpmaster vast) deden een kleine minuut over 8000 voet vrije val, waarna de parachute gelukkig gewoon open ging en we de laatste 5000 voet iets langzamer naar beneden gingen. Iets langzamer, want ik gaf te kennen dat ik het helemaal niet erg vond om een paar spins (spiraalduiken) te maken :D. Vanaf een meter of honderd boven de grond begon het me op te vallen dat we toch best wel hard naar beneden gingen, maar de landing was zacht en maar een meter of tien naast de vlag die het doellandingspunt aangaf. SWEET!
Ach, we hadden toch en geruime tijd geleden geconcludeerd dat ik gek ben, dus dit kan er ook nog wel bij?
Het was wel jammer dat de adrenaline-kick (die na de vlucht in de Extra-300 op Corowa, zoals jullie je misschien wel herinneren, de rest van de dag duurde) al zo'n tien minuten na de landing over was... Maar ik heb wel een supergave sprong gemaakt! (wat een woei als je buiten dat vliegtuig hangt vlak voor de sprong..)
Na die actie gingen we door naar Marahau, in Abel Tasman, waar ons hostel gesitueerd was. In Motueka was dus helemaal niets. Oke, toegegeven, er is een hele hoop geweldige natuur, maar in het dorp was maar een winkel en die was te duur en had te weinig dingen. We hebben onze noodvoorraad dus weer wat kleiner gemaakt, best goed te eten. Wat wel lastig was, was dat onze cabin geen verwarming had en geen stroom. We moesten dus zo'n beetje met zonsondergang gaan slapen, want dan konden we niets meer zien. Ook zijn we de eerste nacht een beetje doodgevroren, want hoewel het overdag nog heel aangenaam weer is, 's nachts is het goed koud. En vochtig. Op dag twee in Marahau was dat warmte-probleem echter opgelost, want toen hadden we bij de receptie een extra slaapzak gehaald.
In Marahau zijn Jantine en ik wezen kajakken. Kajakken? Ja, kajakken. Dat had ik ook niet achter ons gezocht, maar het zij zo.
sh*t mijn tijd is op, jullie horen later meer.
Sinds eergisteren ben ik officieel een mongool.
We gingen met een groepje van zes mensen in een erg leuk motorvliegtuig (ik heb echt geen idee wat het was, maar het zag eruit alsof het in de USSR ontworpen was) omhoog tot dertienduizend voet (4133 meter), waar we afscheid namen van de piloot en uitstapten. WAAAAAAAAAAH! De eerste paar seconden was ik compleet de weg kwijt, maar ik had gelukkig al redelijk snel door wat onder en boven was en dat het tevens de bedoeling was dat ik met een topsnelheid van 200 km/h (heb ik me laten vertellen) naar beneden kletterde. Toen kreeg ik door dat het toch wel heel erg mooi was en superleuk om zo naar beneden te vallen. We (ik zat gelukkig nog wel aan een jumpmaster vast) deden een kleine minuut over 8000 voet vrije val, waarna de parachute gelukkig gewoon open ging en we de laatste 5000 voet iets langzamer naar beneden gingen. Iets langzamer, want ik gaf te kennen dat ik het helemaal niet erg vond om een paar spins (spiraalduiken) te maken :D. Vanaf een meter of honderd boven de grond begon het me op te vallen dat we toch best wel hard naar beneden gingen, maar de landing was zacht en maar een meter of tien naast de vlag die het doellandingspunt aangaf. SWEET!
Ach, we hadden toch en geruime tijd geleden geconcludeerd dat ik gek ben, dus dit kan er ook nog wel bij?
Het was wel jammer dat de adrenaline-kick (die na de vlucht in de Extra-300 op Corowa, zoals jullie je misschien wel herinneren, de rest van de dag duurde) al zo'n tien minuten na de landing over was... Maar ik heb wel een supergave sprong gemaakt! (wat een woei als je buiten dat vliegtuig hangt vlak voor de sprong..)
Na die actie gingen we door naar Marahau, in Abel Tasman, waar ons hostel gesitueerd was. In Motueka was dus helemaal niets. Oke, toegegeven, er is een hele hoop geweldige natuur, maar in het dorp was maar een winkel en die was te duur en had te weinig dingen. We hebben onze noodvoorraad dus weer wat kleiner gemaakt, best goed te eten. Wat wel lastig was, was dat onze cabin geen verwarming had en geen stroom. We moesten dus zo'n beetje met zonsondergang gaan slapen, want dan konden we niets meer zien. Ook zijn we de eerste nacht een beetje doodgevroren, want hoewel het overdag nog heel aangenaam weer is, 's nachts is het goed koud. En vochtig. Op dag twee in Marahau was dat warmte-probleem echter opgelost, want toen hadden we bij de receptie een extra slaapzak gehaald.
In Marahau zijn Jantine en ik wezen kajakken. Kajakken? Ja, kajakken. Dat had ik ook niet achter ons gezocht, maar het zij zo.
sh*t mijn tijd is op, jullie horen later meer.
maandag 16 maart 2009
Op doorreis naar Abel Tasman
Dus... Hans, Ria en Alex (ik denk dat dat de drie waren die je bedoelde, Hans?) hebben hun verjaardagen gevierd. ZONDER MIJ! Alex, voor straf krijg je geen cadeautje meer van me.
Ondertussen zijn Jantine en ik naar Greymouth geweest. Daar hebben we een beetje boodschappen gedaan. Ik heb een nieuwe handdoek, want de oude heb ik in Franz Josef vergeten *facepalm*. Verder hadden we in Greymouth eigenlijk niet zoveel te doen, dus het spijtte ons niet erg toen de bus ons kwam halen om naar Nelson te gaan. Het hostel hier is erg mooi. Geen stapelbedden, in ieder geval niet in onze kamer, een mooi gebouw en het ziet er netjes uit. En het ontbijt is inbegrepen. Maar vannacht was de enige nacht dat we hier verbleven, want we gaan vandaag door naar Marahau, in het Abel Tasman gebied. Dat moet een van de mooiste national parks zijn. We gaan het vanmiddag zien, ik in ieder geval van 13.000 voet en hard naar beneden vallend.
Ondertussen zijn Jantine en ik naar Greymouth geweest. Daar hebben we een beetje boodschappen gedaan. Ik heb een nieuwe handdoek, want de oude heb ik in Franz Josef vergeten *facepalm*. Verder hadden we in Greymouth eigenlijk niet zoveel te doen, dus het spijtte ons niet erg toen de bus ons kwam halen om naar Nelson te gaan. Het hostel hier is erg mooi. Geen stapelbedden, in ieder geval niet in onze kamer, een mooi gebouw en het ziet er netjes uit. En het ontbijt is inbegrepen. Maar vannacht was de enige nacht dat we hier verbleven, want we gaan vandaag door naar Marahau, in het Abel Tasman gebied. Dat moet een van de mooiste national parks zijn. We gaan het vanmiddag zien, ik in ieder geval van 13.000 voet en hard naar beneden vallend.
vrijdag 13 maart 2009
Zweten op het ijs
Het was weer een mooie rit van Queenstown naar Franz Josef gisteren. Eigenlijk zou je gewoon een rondje door dit land kunnen rijden zonder ergens uit te stappen, en dan heb je ook een mooie vakantie gehad. Wij gingen echter in Franz Josef wel de bus uit.
We hebben gisteren niets meer gedaan, behalve dan het plaatsje verkennen (één supermarkt, één pompstation, wat toeristen-services, vier souvenierwinkeltjes en een paar restaurantjes) en boodschappen doen. We hebben de laatste vissticks die we over hadden van Queenstown in een afgeragde koekenpan mishandeld en vervolgens opgegeten. Ze zijn een pijnlijke dood gestorven.
Vanochtend hadden we andere plannen, we zijn om half negen naar de Glacier Guides gegaan, want we hadden gisteren besproken om de gletsjer op te gaan. Voor vertrek werd iedereen voorzien van kisten (het soort waar je op loopt), wollen sokken, crampons (van die ijzers om op het ijs te kunnen lopen die je onder je schoenen bindt) en een regenjas. Die jas bleken we absoluut niet nodig te hebben. Toen we na een wandeling van ongeveer een uur het regenwoud uit kwamen liepen we onder een blauwe hemel en was het met alle, voor de zekerheid aangetrokken, lagen kleren al snel te warm. De regenjas verdween in de rugtas en mijn vest kon ook wel los. Dat is een vreemd gevoel: in een driekwartbroek en zonder jas over het ijs lopen, en het dan ook nog warm hebben!
we hebben bijna twee uren achter onze gids aan op het ijs gelopen. Eerst omhoog, en daarna uiteraard weer terug naar beneden. Het was heel erg mooi. In heb begin kon ik niet zoveel om me heen kijken, omdat ik steeds bang was dat ik mijn grip kwijt zou raken en naar beneden zou donderen, sommige stukken waren namelijk erg stijl en de gletsjer was onder onze voeten aardig aan het smelten. Maar na een tijdje kreeg ik het aardig door en kreeg ik meer vertrouwen in mijn eigen ijs-loop kunsten. Ik ben dus ook niet naar beneden gevallen, geen gebroken botten. Het was een prachtig gezicht, om boven op de Franz Josef gletsjer te staan, omringd door regenwoud. Dat is best een vreemde combinatie, want je verwacht een gletsjer in een heel koud klimaat en een regenwoud in de warmte, maar hier weten ze dat te combineren. Ingenieuze Kiwi's.
We zijn net weer terug gebracht naar het dorp en hebben onze boodschappen gedaan. Ik ben aardig vermoeid door die hele wandeltocht, dus ik denk dat ik vanmiddag weer in een boek kruip.
We hebben gisteren niets meer gedaan, behalve dan het plaatsje verkennen (één supermarkt, één pompstation, wat toeristen-services, vier souvenierwinkeltjes en een paar restaurantjes) en boodschappen doen. We hebben de laatste vissticks die we over hadden van Queenstown in een afgeragde koekenpan mishandeld en vervolgens opgegeten. Ze zijn een pijnlijke dood gestorven.
Vanochtend hadden we andere plannen, we zijn om half negen naar de Glacier Guides gegaan, want we hadden gisteren besproken om de gletsjer op te gaan. Voor vertrek werd iedereen voorzien van kisten (het soort waar je op loopt), wollen sokken, crampons (van die ijzers om op het ijs te kunnen lopen die je onder je schoenen bindt) en een regenjas. Die jas bleken we absoluut niet nodig te hebben. Toen we na een wandeling van ongeveer een uur het regenwoud uit kwamen liepen we onder een blauwe hemel en was het met alle, voor de zekerheid aangetrokken, lagen kleren al snel te warm. De regenjas verdween in de rugtas en mijn vest kon ook wel los. Dat is een vreemd gevoel: in een driekwartbroek en zonder jas over het ijs lopen, en het dan ook nog warm hebben!
we hebben bijna twee uren achter onze gids aan op het ijs gelopen. Eerst omhoog, en daarna uiteraard weer terug naar beneden. Het was heel erg mooi. In heb begin kon ik niet zoveel om me heen kijken, omdat ik steeds bang was dat ik mijn grip kwijt zou raken en naar beneden zou donderen, sommige stukken waren namelijk erg stijl en de gletsjer was onder onze voeten aardig aan het smelten. Maar na een tijdje kreeg ik het aardig door en kreeg ik meer vertrouwen in mijn eigen ijs-loop kunsten. Ik ben dus ook niet naar beneden gevallen, geen gebroken botten. Het was een prachtig gezicht, om boven op de Franz Josef gletsjer te staan, omringd door regenwoud. Dat is best een vreemde combinatie, want je verwacht een gletsjer in een heel koud klimaat en een regenwoud in de warmte, maar hier weten ze dat te combineren. Ingenieuze Kiwi's.
We zijn net weer terug gebracht naar het dorp en hebben onze boodschappen gedaan. Ik ben aardig vermoeid door die hele wandeltocht, dus ik denk dat ik vanmiddag weer in een boek kruip.
woensdag 11 maart 2009
terug in Queenstown
Vandaag was het weer natuurlijk een stuk mooier dan gisteren, dat zul je altijd zien. We hebben echter weer niets uitgevoerd (behalve dat ik mijn derde boek in even veel dagen heb uitgelezen), want als je zit te wachten tot je bus gaat kun je niet echt ontspannen de omgeving gaan verkennen. De rit terug naar Queenstown was net zo mooi als de heenweg (sneeuw in de bergen!), maar dat leek de helft van de bus niet te merken; die lagen te pitten. Ik heb me lekker in het Lord of the Rings gevoel gestort en heb me de hele rit zitten vermaken met naar buiten kijken en naar LOTR muziek luisteren.
We kwamen om een uur of half acht aan in Queenstown, waar Jantine en ik nog snel onze noodvoorraad voedsel vervangen hebben. We hadden onderweg in Te Anau al boodschappen voor vanavond en morgenochtend gedaan, zodat we eersst rustig konden eten. Morgen moeten we dan maar weer zien, als er in Franz Josef (daar gaan we morgen heen als alles goed gaat met de bus) geen supermarkt is dan wordt het weer pasta met saus of noodles... niets aan te doen. Je kunt niet alles hebben in het leven. Ik heb inmiddels wel een muts, dus mochten we de gletsjer op gaan, dan blijft in ieder geval mijn hoofd warm.
Tot laters! Mijn internettijd is op.
We kwamen om een uur of half acht aan in Queenstown, waar Jantine en ik nog snel onze noodvoorraad voedsel vervangen hebben. We hadden onderweg in Te Anau al boodschappen voor vanavond en morgenochtend gedaan, zodat we eersst rustig konden eten. Morgen moeten we dan maar weer zien, als er in Franz Josef (daar gaan we morgen heen als alles goed gaat met de bus) geen supermarkt is dan wordt het weer pasta met saus of noodles... niets aan te doen. Je kunt niet alles hebben in het leven. Ik heb inmiddels wel een muts, dus mochten we de gletsjer op gaan, dan blijft in ieder geval mijn hoofd warm.
Tot laters! Mijn internettijd is op.
dinsdag 10 maart 2009
Onbewoonde wildernis
06-03-2009
Het weer verbeterde helaas, in tegenstelling tot wat we gehoopt hadden, niet. Jantine heeft dus niet meer gevlogen. We pakten om een uur of twee de bus van Omarama naar Queenstown. We reden (LOTR fans, let op!) langs de Ford of the Bruinen en zijn ergens in het verleden ook de Misty Mountains tegengekomen!! Het hostel in Queenstown (we hebben er een gevonden, of eigenlijk: twee) was niet slecht, maar we hadden wel te kampen met kamergenoten die op rare tijdstippen op en van bed gingen.
Ik had 's ochtends nog het probleem dat ik het hostel in Omarama niet kon betalen. Ik zat sinds Tekapo zonder contant geld, en ook Omarama had geen pin automaat. We hebben het uiteindelijk opgelost doordat de hostel-eigenaar (ene Tony) met mij naar Twizel is gereden (zo'n 30 km van Omarama) zodat ik kon pinnen en hem kon betalen... Niet erg handig, maar er was geen keus. Ik weet trouwens niet of ik het al heb vermeld, maar het hostel in Omarama (of eigenlijk 10 km buiten Omarama), Bustcot Station, was helemaal super. Het zit tegen een berg aangeplakt in de middle of nowhere, de bedden waren goed en de gasten rustig. Heerlijk. Alleen jammer dat we niet zelf naar het dorp konden, maar door Tony gebracht en gehaald moesten worden omdat het zo ver weg is.
Anyway... waar was ik? O ja, Queenstown. Queenstown is redelijk aan de saaie kant (al is het niet zo saai als Milford Sound, maar daar zal ik later op terug komen). De stad is ongeveer een derde van Leeuwarden, maar het centrum is even groot als dat van 058. Er valt echter niet leuk te winkelen, want negentig procent van de winkels bestaat uit outdoor winkels, souvenir winkels en shops waar je je adrenaline kicks (bungy, skydiving, rafting, canyoning (een soort survivalen in een canyon), jetboating etc.) kunt boeken. We hebben ons een halve dag weten te vermaken met shoppen (we hebben alle (echt ALLE) souvenir winkels doorgespit, onze nieuwe hobby), waarna we ons terugtrokken in hostel no. 2 (het is inmiddels trouwens zeven maart), Thomas's Hotel. Is dit even een leuk hostel! We hadden een driepersoons kamer met uitzicht over het meer (Lake Wakatipu) voor ons alleen, want onze mede-huurder was net die dag eruit gezet. De bedden waren netjes opgemaakt, we hadden onze eigen prive-badkamer en we kregen een handoek en thee en koffie en een tv op de kamer. Luxe!
Hmm.. wat was er nog meer leuk in Queenstown? Ik heb een ierse (min of meer ierse) pub gevonden waar ze Kilkenny verkopen!!!!! Dus daar heb ik er natuurlijk eentje van geproeft, want de kans van een heerlijke Kilkenny van de tap kon ik niet laten lopen. Hij was lekker, voor het geval je je dat nog afvroeg.
08-03-2009
We pakten om twintig over zeven de bus van Queenstown via Te Anau naar Milford Sound. De bergen werden onderweg steeds spitser, tot ik op een gegeven moment het idee kreeg dat de berg op ons ging vallen. Te Anau is een klein dorp, dacht ik. We stopten daar een half uurtje, waarin we een beetje rondgelopen hebben. Twee supermarkten (ik besef nu pas wat voor een luxe dat is) en nog een paar andere winkels. Het stelde niet veel voor, maar was ook niet niets (zoals Milford Sound, maar daarover later meer).
Toen we in de buurt van Milford Sound kwamen begon ik overal om me heen op de bergwanden gigantische (ik de hoogte, niet breedte) watervallen te zien. Honderden! Dat was dus de reden dat de buschauffeur vond dat we geluk hadden dat het regende. Als het een paar dagen droog is, drogen al die watervallen op en is er niets meer te zien. behalve natuurlijk een heel indrukwekkende omgeving.
En toen kwam Milford Sound. TELEURSTELLING! WANHOOP!
Niet omdat het hier niet mooi is, begrijp me niet verkeerd, het is hier prachtig! mooier dan Lake Tekapo! Nee, waar ik een beetje van schrok is de absolute verlatenheid hier. Als er vijftig mensen wonen in Milford, dan is het veel. Er zijn twee ho(s)tels, een cafe, een vliegveld en vier cruise-operators. That's it. Geen supermarkt, geen winkels, noppes. Godzijdank hebben Jantine en ik een tijdje geleden besloten om altijd een noodvoorraad voedsel bij ons te hebben voor in ieder geval een paar dagen, anders hadden we hier drie dagen aan de noodles gezeten (kant en klare noodles en gedroogde pakjes groenten zijn het enige dat hier verkrijgbaar is in het hostel. Nu hebben we ook een dag pasta gegeten (ons noodpakket: pakjes pasta en noodles waar je alleen maar water aan toe hoeft te voegen).
Het weer zit ook al zo mee: regen. Toen we aankwamen was het regen, regen, regen en, o ja, meer regen. Lekker koud ook.
Wat stond er ook alweer op dat t-shirt? "No cellphone, no internet, no problem." dat is hier wel van toepassing.
09-03-2009
Zon! Oke, min of meer, er was ook redelijk veel bewolking. We liepen tegen het eind van de ochtend naar de docks, een wandeling van een half uur (min of meer). Het was weer KOUD. Volgens mij doen ze hier niet aan warmte. Ik was heel dankbaar dat ik in Queenstown een warm fleecevest gekocht heb, want ik heb hem hier nodig. Om half twee 's middags hadden we een cruize geboekt. W-O-W. Het was echt geweldig mooi om tussen de bergen door te varen. Bovenop de bergen ligt sneeuw en zijn gletsjers (dat is vast verkeerd gespeld, sorry GNC), terwijl wij beneden in een regenwoud zitten (geen wonder, het regent hier constant). Een prachtig contrast, om het over het majesteuze gezicht van de stijle bergwanden die regelrecht de zee in lopen nog niet te hebben. We hadden geweldig geluk met het weer, want we hebben de hele dag geen druppel regen gehad. Het was koud en winderig op de boot, die helemaal naar het zeegat voer, waar alles heel erg de moeite waard.
The beauty of Middle Earth does exist. It is real. It is tangible. It is here.
10-03-2009
Wat gaat dat snel! Ik ben alweer bij vandaag aangeland! Het regent vandaag weer. Zei ik regen? Ik bedoel storm! Het hoost en waait en ik ben heel erg dankbaar voor verwarming en dat we binnen kunnen blijven. Ik zit lekker de halve dag te lezen en heb nog een gaatje gevonden om te internetten. Het management heeft een foutje gemaakt met de isntellingen van een van de computers, en daardoor zit ik in gratis te internetten :D. Goed geregeld! Vooral omdat in de meeste hostels (zoals hier) het internet erg duur is. En de WiFi werkt hier niet, het lijkt de Outback wel. Verder is het in de lounge van het hostel lekker comfortabel, maar wel een beetje koud. Ze hebben de thermostaat volgens mij zo ingesteld dat mensen in warme winterkleren (zoals ik nu dus ook maar aan heb) comfortabel zijn... Oke, mij best.
Ik kijk uit naar Queenstown (daar gaan we morgen naar terug), naar bewoonde wereld, naar supermarkten met verse groenten en vlees. Het is hier echt vreselijk mooi, maar er is niets te doen.
Het weer verbeterde helaas, in tegenstelling tot wat we gehoopt hadden, niet. Jantine heeft dus niet meer gevlogen. We pakten om een uur of twee de bus van Omarama naar Queenstown. We reden (LOTR fans, let op!) langs de Ford of the Bruinen en zijn ergens in het verleden ook de Misty Mountains tegengekomen!! Het hostel in Queenstown (we hebben er een gevonden, of eigenlijk: twee) was niet slecht, maar we hadden wel te kampen met kamergenoten die op rare tijdstippen op en van bed gingen.
Ik had 's ochtends nog het probleem dat ik het hostel in Omarama niet kon betalen. Ik zat sinds Tekapo zonder contant geld, en ook Omarama had geen pin automaat. We hebben het uiteindelijk opgelost doordat de hostel-eigenaar (ene Tony) met mij naar Twizel is gereden (zo'n 30 km van Omarama) zodat ik kon pinnen en hem kon betalen... Niet erg handig, maar er was geen keus. Ik weet trouwens niet of ik het al heb vermeld, maar het hostel in Omarama (of eigenlijk 10 km buiten Omarama), Bustcot Station, was helemaal super. Het zit tegen een berg aangeplakt in de middle of nowhere, de bedden waren goed en de gasten rustig. Heerlijk. Alleen jammer dat we niet zelf naar het dorp konden, maar door Tony gebracht en gehaald moesten worden omdat het zo ver weg is.
Anyway... waar was ik? O ja, Queenstown. Queenstown is redelijk aan de saaie kant (al is het niet zo saai als Milford Sound, maar daar zal ik later op terug komen). De stad is ongeveer een derde van Leeuwarden, maar het centrum is even groot als dat van 058. Er valt echter niet leuk te winkelen, want negentig procent van de winkels bestaat uit outdoor winkels, souvenir winkels en shops waar je je adrenaline kicks (bungy, skydiving, rafting, canyoning (een soort survivalen in een canyon), jetboating etc.) kunt boeken. We hebben ons een halve dag weten te vermaken met shoppen (we hebben alle (echt ALLE) souvenir winkels doorgespit, onze nieuwe hobby), waarna we ons terugtrokken in hostel no. 2 (het is inmiddels trouwens zeven maart), Thomas's Hotel. Is dit even een leuk hostel! We hadden een driepersoons kamer met uitzicht over het meer (Lake Wakatipu) voor ons alleen, want onze mede-huurder was net die dag eruit gezet. De bedden waren netjes opgemaakt, we hadden onze eigen prive-badkamer en we kregen een handoek en thee en koffie en een tv op de kamer. Luxe!
Hmm.. wat was er nog meer leuk in Queenstown? Ik heb een ierse (min of meer ierse) pub gevonden waar ze Kilkenny verkopen!!!!! Dus daar heb ik er natuurlijk eentje van geproeft, want de kans van een heerlijke Kilkenny van de tap kon ik niet laten lopen. Hij was lekker, voor het geval je je dat nog afvroeg.
08-03-2009
We pakten om twintig over zeven de bus van Queenstown via Te Anau naar Milford Sound. De bergen werden onderweg steeds spitser, tot ik op een gegeven moment het idee kreeg dat de berg op ons ging vallen. Te Anau is een klein dorp, dacht ik. We stopten daar een half uurtje, waarin we een beetje rondgelopen hebben. Twee supermarkten (ik besef nu pas wat voor een luxe dat is) en nog een paar andere winkels. Het stelde niet veel voor, maar was ook niet niets (zoals Milford Sound, maar daarover later meer).
Toen we in de buurt van Milford Sound kwamen begon ik overal om me heen op de bergwanden gigantische (ik de hoogte, niet breedte) watervallen te zien. Honderden! Dat was dus de reden dat de buschauffeur vond dat we geluk hadden dat het regende. Als het een paar dagen droog is, drogen al die watervallen op en is er niets meer te zien. behalve natuurlijk een heel indrukwekkende omgeving.
En toen kwam Milford Sound. TELEURSTELLING! WANHOOP!
Niet omdat het hier niet mooi is, begrijp me niet verkeerd, het is hier prachtig! mooier dan Lake Tekapo! Nee, waar ik een beetje van schrok is de absolute verlatenheid hier. Als er vijftig mensen wonen in Milford, dan is het veel. Er zijn twee ho(s)tels, een cafe, een vliegveld en vier cruise-operators. That's it. Geen supermarkt, geen winkels, noppes. Godzijdank hebben Jantine en ik een tijdje geleden besloten om altijd een noodvoorraad voedsel bij ons te hebben voor in ieder geval een paar dagen, anders hadden we hier drie dagen aan de noodles gezeten (kant en klare noodles en gedroogde pakjes groenten zijn het enige dat hier verkrijgbaar is in het hostel. Nu hebben we ook een dag pasta gegeten (ons noodpakket: pakjes pasta en noodles waar je alleen maar water aan toe hoeft te voegen).
Het weer zit ook al zo mee: regen. Toen we aankwamen was het regen, regen, regen en, o ja, meer regen. Lekker koud ook.
Wat stond er ook alweer op dat t-shirt? "No cellphone, no internet, no problem." dat is hier wel van toepassing.
09-03-2009
Zon! Oke, min of meer, er was ook redelijk veel bewolking. We liepen tegen het eind van de ochtend naar de docks, een wandeling van een half uur (min of meer). Het was weer KOUD. Volgens mij doen ze hier niet aan warmte. Ik was heel dankbaar dat ik in Queenstown een warm fleecevest gekocht heb, want ik heb hem hier nodig. Om half twee 's middags hadden we een cruize geboekt. W-O-W. Het was echt geweldig mooi om tussen de bergen door te varen. Bovenop de bergen ligt sneeuw en zijn gletsjers (dat is vast verkeerd gespeld, sorry GNC), terwijl wij beneden in een regenwoud zitten (geen wonder, het regent hier constant). Een prachtig contrast, om het over het majesteuze gezicht van de stijle bergwanden die regelrecht de zee in lopen nog niet te hebben. We hadden geweldig geluk met het weer, want we hebben de hele dag geen druppel regen gehad. Het was koud en winderig op de boot, die helemaal naar het zeegat voer, waar alles heel erg de moeite waard.
The beauty of Middle Earth does exist. It is real. It is tangible. It is here.
10-03-2009
Wat gaat dat snel! Ik ben alweer bij vandaag aangeland! Het regent vandaag weer. Zei ik regen? Ik bedoel storm! Het hoost en waait en ik ben heel erg dankbaar voor verwarming en dat we binnen kunnen blijven. Ik zit lekker de halve dag te lezen en heb nog een gaatje gevonden om te internetten. Het management heeft een foutje gemaakt met de isntellingen van een van de computers, en daardoor zit ik in gratis te internetten :D. Goed geregeld! Vooral omdat in de meeste hostels (zoals hier) het internet erg duur is. En de WiFi werkt hier niet, het lijkt de Outback wel. Verder is het in de lounge van het hostel lekker comfortabel, maar wel een beetje koud. Ze hebben de thermostaat volgens mij zo ingesteld dat mensen in warme winterkleren (zoals ik nu dus ook maar aan heb) comfortabel zijn... Oke, mij best.
Ik kijk uit naar Queenstown (daar gaan we morgen naar terug), naar bewoonde wereld, naar supermarkten met verse groenten en vlees. Het is hier echt vreselijk mooi, maar er is niets te doen.
donderdag 5 maart 2009
5700 voet boven Omarama
Het is wit en het draait rondjes boven de bergen op bijna twee kilometer hoogte. Rara wat is dat?
Antwoord: Lisanne in een Duo Discus!!!
Yes yes! Gisteren heb ik vanaf Omarama airport (a.k.a. Omarama lang grasveld) een prachtige vlucht gemaakt in een Duo Discus (zonder X, zonder T (niet zweefvliegers kunnen dit negeren)). Ik heb een hoop geleerd over hellingvliegen, al kan ik niet zeggen dat ik er al erg bedreven in ben. Ik heb het een tijdje geprobeerd, maar de truc is toch om zodra het kan rondjes te gaan draaien, en dat kan wel op een metertje of tweehonderd boven te berg (waar ik maar een keer onder heb gezeten). Het uitzicht vanuit de cockpit was veel te mooi om waar te zijn en mijn instructeur (Chris Rudge, voor de mensen die bekend zijn met Omarama) was constant golf (weer zo'n zweefvliegterm. Golf is heel sterk stijgen dat je alleen in bergachtig of heuvelachtig gebied krijgt en met wind te maken heeft. Geen thermiek, wind.) aan het aanwijzen. Nou, ik zie het verschil niet tussen een gewone wolk en een golf-wolk, maar dat maakt me niet zoveel uit. In Nederland hebben we toch geen golf. De golf was trouwens helaas ook niet sterk genoeg, dus we konden er geen gebruik van maken.
De thermiek was sterk genoeg om ons redelijk constant tussen de 4500 en de 5700 voet te houden (tussen de 1500 en 1900 meter), dus ik kon uitgebreid de omgeving bekijken, wat ik ook zeker gedaan heb. Het was een heel leerzame vlucht, maar vooral ook heel erg mooi en superleuk. Zodra we hier eergisteren met de bus langs het vliegveld reden begonnen bij mij de zweefvliegkriebels, en mijn vlucht gisteren was alles wat ik ervan verwacht had en meer (behalve dat ik verwend ben en wel wat hoger had willen vliegen).
Jantine had minder geluk: haar instucteur vloog met de Twin Astir (dat ik min of meer de oudere versie van de vliegtuigen waar wij in Leeuwarden mee lessen) naar de verkeerde berg, waar geen stijgen zat. Na een half uurtje stond Jantine weer aan de grond, terwijl ik boven nog de thermiek aan het opmaken was (ik zat bij een andere berg). Omdat dat niet de bedoeling was hoefde Jantine niet voor haar vlucht van gisteren te betalen en gaat ze het vandaag nog een keer proberen. Het lijkt erop dat de wolken langzaam maar zeker aan het wegtrekken zijn, dus de kans zit er redelijk in dat het doorgaat.
We pakkan vanmiddag de bus naar Queenstown, wat de reden is dat ik er een eind aan ga breien. We hebben net een mailtje ontvangen dat het hostel dat we hadden geboek vol zit, dus we moeten noge ven snel een andere zoeken. Anders wordt het een treistation...
Antwoord: Lisanne in een Duo Discus!!!
Yes yes! Gisteren heb ik vanaf Omarama airport (a.k.a. Omarama lang grasveld) een prachtige vlucht gemaakt in een Duo Discus (zonder X, zonder T (niet zweefvliegers kunnen dit negeren)). Ik heb een hoop geleerd over hellingvliegen, al kan ik niet zeggen dat ik er al erg bedreven in ben. Ik heb het een tijdje geprobeerd, maar de truc is toch om zodra het kan rondjes te gaan draaien, en dat kan wel op een metertje of tweehonderd boven te berg (waar ik maar een keer onder heb gezeten). Het uitzicht vanuit de cockpit was veel te mooi om waar te zijn en mijn instructeur (Chris Rudge, voor de mensen die bekend zijn met Omarama) was constant golf (weer zo'n zweefvliegterm. Golf is heel sterk stijgen dat je alleen in bergachtig of heuvelachtig gebied krijgt en met wind te maken heeft. Geen thermiek, wind.) aan het aanwijzen. Nou, ik zie het verschil niet tussen een gewone wolk en een golf-wolk, maar dat maakt me niet zoveel uit. In Nederland hebben we toch geen golf. De golf was trouwens helaas ook niet sterk genoeg, dus we konden er geen gebruik van maken.
De thermiek was sterk genoeg om ons redelijk constant tussen de 4500 en de 5700 voet te houden (tussen de 1500 en 1900 meter), dus ik kon uitgebreid de omgeving bekijken, wat ik ook zeker gedaan heb. Het was een heel leerzame vlucht, maar vooral ook heel erg mooi en superleuk. Zodra we hier eergisteren met de bus langs het vliegveld reden begonnen bij mij de zweefvliegkriebels, en mijn vlucht gisteren was alles wat ik ervan verwacht had en meer (behalve dat ik verwend ben en wel wat hoger had willen vliegen).
Jantine had minder geluk: haar instucteur vloog met de Twin Astir (dat ik min of meer de oudere versie van de vliegtuigen waar wij in Leeuwarden mee lessen) naar de verkeerde berg, waar geen stijgen zat. Na een half uurtje stond Jantine weer aan de grond, terwijl ik boven nog de thermiek aan het opmaken was (ik zat bij een andere berg). Omdat dat niet de bedoeling was hoefde Jantine niet voor haar vlucht van gisteren te betalen en gaat ze het vandaag nog een keer proberen. Het lijkt erop dat de wolken langzaam maar zeker aan het wegtrekken zijn, dus de kans zit er redelijk in dat het doorgaat.
We pakkan vanmiddag de bus naar Queenstown, wat de reden is dat ik er een eind aan ga breien. We hebben net een mailtje ontvangen dat het hostel dat we hadden geboek vol zit, dus we moeten noge ven snel een andere zoeken. Anders wordt het een treistation...
woensdag 4 maart 2009
Lake Tekapo en Omarama! Vliegen!
Op dag twee in Lake Tekapo zijn Jantine en ik met drie andere backpackers uit ons hostel (een Isrealier en twee Zwitserse meisjes) naar Mount Cook gereden. Het was een prachtig gebied waar we doorheen gingen, maar helass was er bij de berg niet zoveel te zien. De toppen van de bergen hingen in de wolken, dus we konden Mount Cook niet onderscheiden. We hebben er wel een mooie wandeling van een kleine twee uren gemaakt, maar het was toch jammer dat we de berg niet konden zien. Het was een heel gezellige dag, met weg-spelletjes als het tellen van dode konijntjes.
Eergisteren zijn Jantine en ik in een wandeltocht van zo'n drie uren Mount John op gelopen, een berg die vlak naast het meer (Lake Tekapo) ligt. Het bergop lopen viel me vies tegen, maar we hebben doorgezet en de top gehaald. De grap was dat we in een half uur (via een andere route) weer beneden waren. Vanaf de berg konden we een flink end zien in alle richtingen. Ik kan me vergissen, maar die vallei leek wel verdacht veel op de fields of de Pellenor. Maar ja, alles lijkt hier op Midden Aarde.
Gisteren hebben we rond twaalf uur de bus gepakt naar Omarama, waar we nu ook zijn. Ons (heel, heel erg mooie) hostel ligt op zo'n tien kilometer van het dorp tegen een berg aan geplakt. Dat heeft zijn nadelen (reisafstand), maar het uitzicht vanuit de dorm is wel heel erg mooi. De eigenaar was zo vriendelijk om on vanochtend naar het dorp te brengen en hij haalt ons ook vanavond weer op. We zijn op dit moment op Omarama arfield en gaan zometeen vliegen!! In plaats van thermiek zitten we hier op wind te wachten, want we gaan (hoogstwaarschijnlijk) hellingvliegen (wind blaast tegen een berg --> wind wordt omhoog gestuwd --> zweefvliegtuig gaat omhoog). Yes! Het ziet er hier mooi uit en ik heb er zin in.
Het kan zijn dat het weer even duurt tot mijn volgende moment, maar dat komt door het weinige en slechte internet hier.. Ik probeer zo snel mogelijk weer online te zijn.
Eergisteren zijn Jantine en ik in een wandeltocht van zo'n drie uren Mount John op gelopen, een berg die vlak naast het meer (Lake Tekapo) ligt. Het bergop lopen viel me vies tegen, maar we hebben doorgezet en de top gehaald. De grap was dat we in een half uur (via een andere route) weer beneden waren. Vanaf de berg konden we een flink end zien in alle richtingen. Ik kan me vergissen, maar die vallei leek wel verdacht veel op de fields of de Pellenor. Maar ja, alles lijkt hier op Midden Aarde.
Gisteren hebben we rond twaalf uur de bus gepakt naar Omarama, waar we nu ook zijn. Ons (heel, heel erg mooie) hostel ligt op zo'n tien kilometer van het dorp tegen een berg aan geplakt. Dat heeft zijn nadelen (reisafstand), maar het uitzicht vanuit de dorm is wel heel erg mooi. De eigenaar was zo vriendelijk om on vanochtend naar het dorp te brengen en hij haalt ons ook vanavond weer op. We zijn op dit moment op Omarama arfield en gaan zometeen vliegen!! In plaats van thermiek zitten we hier op wind te wachten, want we gaan (hoogstwaarschijnlijk) hellingvliegen (wind blaast tegen een berg --> wind wordt omhoog gestuwd --> zweefvliegtuig gaat omhoog). Yes! Het ziet er hier mooi uit en ik heb er zin in.
Het kan zijn dat het weer even duurt tot mijn volgende moment, maar dat komt door het weinige en slechte internet hier.. Ik probeer zo snel mogelijk weer online te zijn.
01-03-2009
Christchurch ligt alweer achter ons. We hebben er helaas geen mooi weer gehad, alleen regen en storm. Niets aan te doen, maar ik kan niet zeggen dat ik het erg vind dat we verder zijn gegaan. Waarom niet? Omdat we midden in Middle Earth zijn beland, daarom!
Het viel me tijdens de busrit vanochtend al een beetje op, en toen we door de bergpas begonnen te rijden werd mijn vermoeden bevestigd: Middle Earth bestaat, en wij zijn er doorheen aan het reizen.
Helaas hebben ze in Middle Earth minder plek in de hostels dan ik had gehoopt. We hadden een mailtje gestuurd naar een van de hostels in Tekapo om te boeken, maar die was te laat ontvangen, dus hadden ze geen plek meer voor ons. een hele hoop geloop en gezoek later hebben we gelukkig een hostel met ruimte over gevonden, wat een hele opluchting was. Ik had in gedachten al half een plekje uitgezocht waar ik in mijn slaapzakje redelijk comfortabel kon liggen, voor het geval alles vol zat. Het hostel waar we nu in zitten is echter mooi en gezellig, dus we mogen niet klagen. Geluk bij een ongeluk, want volgens mij is deze leuke dan het YHA hostel waar we in eerste instantie heen zouden.
Lake Tekapo (waar Jantine en ik momenteel dus onze basis hebben) is zonder twijfel de mooiste plek op aarde waar ik ooit ben geweest. Ik ben bereid dat oordeel te herzien naar mate we verder Nieuw Zeeland in gaan, maar op dit moment staat hij met stip op nummer één. Het meer zelf is naast gigantisch ook nog eens helderblauw. Het is omringd door hoge bergen, die op zichzelf al prachtig zijn om te aanschouwen. De combinatie van de twee is adembenemend. Zonder overdrijven, deze plek is magisch. Ik kan niet in woorden omschrijven wat het is om hier rond te lopen, want ik zou er dan nooit recht aan kunnen doen. Dit is het soort plek dat atheïsten toch serieus moet doen twijfelen aan hun oordeel dat er geen hogere macht bestaat.
We blijven hier nog twee dagen en gaan dan verder, waarschijnlijk naar Omarama. Over Omarama gesproken: vandaag stond op de voorpagina's van twee kranten hier een foto van de Duo Discus die vlak bij Omarama is gecrashed. De leerling (die erg ervaren was, volgens het artikel) heeft de crash niet overleefd (de kist is tegen een berghelling aan gevlogen) en de instructeur ligt zwaar gewond in het ziekenhuis. Het vliegtuig leek in meerdere stukken te zijn gebroken (een stuk of zes, denk ik). Heftig, maar we gaan er nog wel heen.
Het viel me tijdens de busrit vanochtend al een beetje op, en toen we door de bergpas begonnen te rijden werd mijn vermoeden bevestigd: Middle Earth bestaat, en wij zijn er doorheen aan het reizen.
Helaas hebben ze in Middle Earth minder plek in de hostels dan ik had gehoopt. We hadden een mailtje gestuurd naar een van de hostels in Tekapo om te boeken, maar die was te laat ontvangen, dus hadden ze geen plek meer voor ons. een hele hoop geloop en gezoek later hebben we gelukkig een hostel met ruimte over gevonden, wat een hele opluchting was. Ik had in gedachten al half een plekje uitgezocht waar ik in mijn slaapzakje redelijk comfortabel kon liggen, voor het geval alles vol zat. Het hostel waar we nu in zitten is echter mooi en gezellig, dus we mogen niet klagen. Geluk bij een ongeluk, want volgens mij is deze leuke dan het YHA hostel waar we in eerste instantie heen zouden.
Lake Tekapo (waar Jantine en ik momenteel dus onze basis hebben) is zonder twijfel de mooiste plek op aarde waar ik ooit ben geweest. Ik ben bereid dat oordeel te herzien naar mate we verder Nieuw Zeeland in gaan, maar op dit moment staat hij met stip op nummer één. Het meer zelf is naast gigantisch ook nog eens helderblauw. Het is omringd door hoge bergen, die op zichzelf al prachtig zijn om te aanschouwen. De combinatie van de twee is adembenemend. Zonder overdrijven, deze plek is magisch. Ik kan niet in woorden omschrijven wat het is om hier rond te lopen, want ik zou er dan nooit recht aan kunnen doen. Dit is het soort plek dat atheïsten toch serieus moet doen twijfelen aan hun oordeel dat er geen hogere macht bestaat.
We blijven hier nog twee dagen en gaan dan verder, waarschijnlijk naar Omarama. Over Omarama gesproken: vandaag stond op de voorpagina's van twee kranten hier een foto van de Duo Discus die vlak bij Omarama is gecrashed. De leerling (die erg ervaren was, volgens het artikel) heeft de crash niet overleefd (de kist is tegen een berghelling aan gevlogen) en de instructeur ligt zwaar gewond in het ziekenhuis. Het vliegtuig leek in meerdere stukken te zijn gebroken (een stuk of zes, denk ik). Heftig, maar we gaan er nog wel heen.
zaterdag 28 februari 2009
Nat en brrr
Brrrrr. Het is hier koud! En nat! Het regent vandaag al zo'n beetje de hele dag, dus we hebben niet zoveel gedaan. Vanochtend hebben we de voortzetting van onze reis naar Lake Tekapo geregeld, dus we hoeven ons over de komende drie dagen accomodatie geen zorgen meer te maken. Verder zijn we vanmiddag even door het centrum van Christchurch gelopen en het winkelcentrumpje (in vergelijking) bij ons voor de deur. We hebben hier een apart winkelcentrum, we zitten namelijk een dik kwartier met de bus uit het centrum. Dat is echter helemaal niet erg, want we zitten wel lekker dicht bij het strand (waar we niet kunnen zwemmen maar wel kunnen uitwaaien).
Het centrum hier stelt niet heel veel voor, niet in vergelijking met waar we een beetje aan gewend zijn geraakt. Dat is echter een welkome afwisseling, want die rechte blokken met wolkenkrabbers hebben een benauwend effect. Hier heeft het hoogste gebouw ongeveer vijf verdiepingen, wat een veel opener en fijner gevoel geeft. We zijn even aan het winkelen geslagen, want ik vond dat ik toch maar een regenjas moest kopen. Verder zijn hier niet echt bezienswaardigheden in de stad, maar we hebben de kathedraal wel even bekeken. Daar verstoorden we volgens mij een koorrepetitie, dus we zijn niet erg lang gebleven.
We hebben weer gekookt en ons zelf niet vergiftigd: Aardappels, broccoli en een varkenslapje. Lekker gegeten, dus volgens mij komt het deze maanden qua koken wel goed. Na het eten gingen we nog even naar het strand, maar halverwege de pier werden we weggeregend en zijn we maar weer omgekeerd. Ik was ook een beetje bang dat Jantine misschien zou gaan vliegen met die wind, maar dat viel gelukkig mee.
Jantine heeft mij aan de walvis geofferd en vervolgens zijn we maar weer gaan opwarmen in het hostel, en dat heeft niets te maken met het feit dat we hier oneindig kunnen internetten.
Het centrum hier stelt niet heel veel voor, niet in vergelijking met waar we een beetje aan gewend zijn geraakt. Dat is echter een welkome afwisseling, want die rechte blokken met wolkenkrabbers hebben een benauwend effect. Hier heeft het hoogste gebouw ongeveer vijf verdiepingen, wat een veel opener en fijner gevoel geeft. We zijn even aan het winkelen geslagen, want ik vond dat ik toch maar een regenjas moest kopen. Verder zijn hier niet echt bezienswaardigheden in de stad, maar we hebben de kathedraal wel even bekeken. Daar verstoorden we volgens mij een koorrepetitie, dus we zijn niet erg lang gebleven.
We hebben weer gekookt en ons zelf niet vergiftigd: Aardappels, broccoli en een varkenslapje. Lekker gegeten, dus volgens mij komt het deze maanden qua koken wel goed. Na het eten gingen we nog even naar het strand, maar halverwege de pier werden we weggeregend en zijn we maar weer omgekeerd. Ik was ook een beetje bang dat Jantine misschien zou gaan vliegen met die wind, maar dat viel gelukkig mee.
Jantine heeft mij aan de walvis geofferd en vervolgens zijn we maar weer gaan opwarmen in het hostel, en dat heeft niets te maken met het feit dat we hier oneindig kunnen internetten.
Ik leef nog!
Oke. Rustig aan. Iedereen: blijf kalm. Ik leef nog.
Ik weet dat ik bijna vier dagen offline ben geweest, maar daar had ik een goede reden voor. Het internet in de hostel kostte geld en werkte niet op de laptop, en de pc die daar stond kreeg je hoofdpijn van. Al met al het recept voor drie dagen geen blogs. Sterker nog, we hadden het zo druk dat ik maar amper tijd had om mijn reisdagboek bij te houden (behalve op de laatste dag in Melbourne). Maar goed, what have we been up to?
25-02-2009
Woensdag hebben Jantine en ik ons om half zeven (!) uit bed gesleept, want om zeven uur werden we met een busje opgehaald voor een flinke rondrit langs de Shipwreck Coast, over de Great Ocean Road. Wonder Of Wonders. Het was daar, ondanks het overcaste weer, PRACHTIG! Ik geloof niet dat ik ooit zo'n mooi landschap heb mogen aanschouwen. Van Bells Beach, tot de kangaroes, tot de koalas en de Twelve Apostles, het was vreselijk mooi en indrukwekkend. Twintig meter hoge kliffen die uitlopen op een idyllisch strand vol knappe surfers; wat wil een mens nog meer? O ja, zon. Die hebben we bijna de hele dag niet gezien, maar dat mocht de pret niet drukken. Met een gezellige tourgids, een klein busje, lekker eten onderweg en die prachtige omgeving is een leuke dag gegarandeerd. Eigenlijk was er maar één ding minder dan leuk aan deze dag: de drommen toeristen bij de Twelve Apostles. Maar ja, we kunnen ook niet echt onze eigen soort afkraken...
26-02-2009
Een museumdagje. We bezochten de NGV (National Gallerie of Victoria) International en de NGV Australia. Allebei zijn redelijk hetzelfde, behalve dan waar de kunstenaars vandaan komen (respectievelijk de rest van de wereld en Australië). Mijn smaak qua kunst is nog niet veranderd: ik vind de klassieke schilderijen veelal prachtig, vooral als ze mythologische of bijbelse taferelen afbeelden, maar met moderne kunst heb ik dus helemaal niets (behalve misschien afkeer). Drijfhout aan elkaar timmeren deden we in de kleuterklas al, dus vind ik niet dat je dat kunst mag noemen. Om een mooie koningin Esther of Scheherezade (dat heb ik vast verkeerd gespeld) op een doek te zetten, moet je echter goed met een penseel over weg kunnen. Daar heb ik meer respect voor.
's Avonds namen we de tram maar St. Kilda. Daar hebben ze wilde pinguins. No kidding, het is echt waar: pinguins. Zo rond zonsondergang komen die beestjes daar aan land en 's ochtends vroeg gaan ze weer weg. Een heel grappig gezicht, vooral door het gebrek aan sneeuw. St. Kilda Beach is echt een ontspannen stukje Melbourne, dus daar hadden we het wel naar onze zin. En ik kreeg de kans om een foto te maken van Jantine die een foto maakt van mensen die foto's maken van een pinguin.
27-02-2009
Gisteren was echt een relax-dag. Jantine en ik hadden allebei wel een beetje genoeg van de stadsdrukte en besloten een snipperdag (of eigenlijk snipperochtend) te nemen. Ik heb liggen maffen tot de hostel manager ons de kamer uit kwam zetten en heb daarna vooral gelezen. We hebben voor de bibliotheek nog even half-illegaal geinternet (dan moeten ze de bieb maar open doen) om ons hostel in Christchurch te boeken, want anders hadden we 's avonds geen slaapplek. Dat gedaan zijn we heel rustig aan om een uur of half twee naar het vliegveld gaan reizen.
We hebben niet eens zo lang op het vliegveld gehangen, na het inchecken hadden we eigenlijk precies genoeg tijd om nog even een hanburger te halen voor we door de security gingen en naar de gate. Het vliegtuig had wat vertraging, maar al met al kwamen we maar een half uur te laat om half twaalf aan in Christchurch (en met drie landingen, de piloot moest blijkbaar nog een beetje oefenen). Op het vliegveld ging alles redelijk snel, behalve dat ik ondervraagd werd over watvoor eten ik allemaal in mijn tas had en of ik in de natuur was wezen wandelen... Ze zijn in dit deel van de wereld echt panisch voor besmetting van hun eco-syseem volgens mij. Uiteindelijk vonden we een shuttle-bus die ons naar het hostel kon brengen, waar we om twee uur 's nachts eindelijk naar bed konden. Ik was compleet op en heb als een blok geslapen. Het tijdsverschil met Nederland is nu trouwens twaalf uren.
En nu? We zitten in de keuken van het hostel te internetten en proberen de komende week te plannen. Morgen vertrekken we weer uit Christchurch, dus daar zit wel een beetje haast achter... Het hostel is bagger, maar te overleven. De kamer is kil en saai, net als de rest van de inrichting van het hostel eigenlijk. De keuken is echter ruim en de bedkamer redelijk schoon, dus we overleven het wel.
Ik weet dat ik bijna vier dagen offline ben geweest, maar daar had ik een goede reden voor. Het internet in de hostel kostte geld en werkte niet op de laptop, en de pc die daar stond kreeg je hoofdpijn van. Al met al het recept voor drie dagen geen blogs. Sterker nog, we hadden het zo druk dat ik maar amper tijd had om mijn reisdagboek bij te houden (behalve op de laatste dag in Melbourne). Maar goed, what have we been up to?
25-02-2009
Woensdag hebben Jantine en ik ons om half zeven (!) uit bed gesleept, want om zeven uur werden we met een busje opgehaald voor een flinke rondrit langs de Shipwreck Coast, over de Great Ocean Road. Wonder Of Wonders. Het was daar, ondanks het overcaste weer, PRACHTIG! Ik geloof niet dat ik ooit zo'n mooi landschap heb mogen aanschouwen. Van Bells Beach, tot de kangaroes, tot de koalas en de Twelve Apostles, het was vreselijk mooi en indrukwekkend. Twintig meter hoge kliffen die uitlopen op een idyllisch strand vol knappe surfers; wat wil een mens nog meer? O ja, zon. Die hebben we bijna de hele dag niet gezien, maar dat mocht de pret niet drukken. Met een gezellige tourgids, een klein busje, lekker eten onderweg en die prachtige omgeving is een leuke dag gegarandeerd. Eigenlijk was er maar één ding minder dan leuk aan deze dag: de drommen toeristen bij de Twelve Apostles. Maar ja, we kunnen ook niet echt onze eigen soort afkraken...
26-02-2009
Een museumdagje. We bezochten de NGV (National Gallerie of Victoria) International en de NGV Australia. Allebei zijn redelijk hetzelfde, behalve dan waar de kunstenaars vandaan komen (respectievelijk de rest van de wereld en Australië). Mijn smaak qua kunst is nog niet veranderd: ik vind de klassieke schilderijen veelal prachtig, vooral als ze mythologische of bijbelse taferelen afbeelden, maar met moderne kunst heb ik dus helemaal niets (behalve misschien afkeer). Drijfhout aan elkaar timmeren deden we in de kleuterklas al, dus vind ik niet dat je dat kunst mag noemen. Om een mooie koningin Esther of Scheherezade (dat heb ik vast verkeerd gespeld) op een doek te zetten, moet je echter goed met een penseel over weg kunnen. Daar heb ik meer respect voor.
's Avonds namen we de tram maar St. Kilda. Daar hebben ze wilde pinguins. No kidding, het is echt waar: pinguins. Zo rond zonsondergang komen die beestjes daar aan land en 's ochtends vroeg gaan ze weer weg. Een heel grappig gezicht, vooral door het gebrek aan sneeuw. St. Kilda Beach is echt een ontspannen stukje Melbourne, dus daar hadden we het wel naar onze zin. En ik kreeg de kans om een foto te maken van Jantine die een foto maakt van mensen die foto's maken van een pinguin.
27-02-2009
Gisteren was echt een relax-dag. Jantine en ik hadden allebei wel een beetje genoeg van de stadsdrukte en besloten een snipperdag (of eigenlijk snipperochtend) te nemen. Ik heb liggen maffen tot de hostel manager ons de kamer uit kwam zetten en heb daarna vooral gelezen. We hebben voor de bibliotheek nog even half-illegaal geinternet (dan moeten ze de bieb maar open doen) om ons hostel in Christchurch te boeken, want anders hadden we 's avonds geen slaapplek. Dat gedaan zijn we heel rustig aan om een uur of half twee naar het vliegveld gaan reizen.
We hebben niet eens zo lang op het vliegveld gehangen, na het inchecken hadden we eigenlijk precies genoeg tijd om nog even een hanburger te halen voor we door de security gingen en naar de gate. Het vliegtuig had wat vertraging, maar al met al kwamen we maar een half uur te laat om half twaalf aan in Christchurch (en met drie landingen, de piloot moest blijkbaar nog een beetje oefenen). Op het vliegveld ging alles redelijk snel, behalve dat ik ondervraagd werd over watvoor eten ik allemaal in mijn tas had en of ik in de natuur was wezen wandelen... Ze zijn in dit deel van de wereld echt panisch voor besmetting van hun eco-syseem volgens mij. Uiteindelijk vonden we een shuttle-bus die ons naar het hostel kon brengen, waar we om twee uur 's nachts eindelijk naar bed konden. Ik was compleet op en heb als een blok geslapen. Het tijdsverschil met Nederland is nu trouwens twaalf uren.
En nu? We zitten in de keuken van het hostel te internetten en proberen de komende week te plannen. Morgen vertrekken we weer uit Christchurch, dus daar zit wel een beetje haast achter... Het hostel is bagger, maar te overleven. De kamer is kil en saai, net als de rest van de inrichting van het hostel eigenlijk. De keuken is echter ruim en de bedkamer redelijk schoon, dus we overleven het wel.
donderdag 26 februari 2009
24-02-2009
We begonnen de dag weer met een speurtocht: we konden de National Gallerie of Victoria namelijk niet vinden. Nu was dit op zich niet zo verrassend, want onze navigatie ging in Melbourne sowieso al niet zo best, maar gezien we al twee of drie keer langs dit museum waren gekomen hadden we het toch moeten kunnen vinden. Na een tijdje kwamen we er achter wat het probleem was: we waren op weg naar het verkeerde stipje op de kaart. Geen wonder dat we het goede gebouw niet konden vinden. Ondertussen waren we wel aangekomen bij het Melbourne City Museum, over het ontstaan en de geschiedenis van Melbourne. Dit museum bevind zich in de oude Treasury, dus we konden ook een kijkje nemen in de kluizen in de kelder. Een heel interessant museum, maar ik ben helaas de geschiedenis van Melbourne alweer vergeten.
Eenmaal uit dit museum besloten we nog een poging te wagen om de NGV (National Gallerie of Victoria) te vinden. We lokaliseerden het goede stipje op de kaart en gingen op weg. Tien minuten later stonden we voor de NGV International. De dichte NGV International. In al ons cultureel-bewuste enthousiasme waren Jantine en ik straal vergeten dat deze gallerie alle dagen van de week open is, behalve dinsdag.
We namen de bus naar de Shrine of Remembrance. Waarschijnlijk was het sneller geweest als we waren gaan lopen, want de (toeristische) bus (ja, dezelfde als gisteren) nam een omweg door het HELE centrum heen. Bleek dat onze halte op het eind van de weg zat. Dus we vonden het wel een goed idee om halverwege even uit te stappen bij de Queen Victoria Market. De markt had wel wat weg van een turkse markt: er wordt een hele hoop goedkoop spul verkocht, waar het meeste troep van is. Bovendien was de sfeer er goed en de marktkooplui bij vlagen luid. (Rianne, armbandjes!!) Ik ben een nep-merkhorloge rijker, want mijn oude had het begeven, en ik hem mezelf en ook Jantine tegen kunnen houden wat het kopen van souvenirs betreft, want alles wat we kopen moeten we twee maanden meeslepen. Het enige wat ik bereid ben te halen is een kompas, want dan kan ik misschien nog wegwijs worden uit de routes hier.
We stapten ongeveer een uurtje later weer op de bus en reden verder tot de Shrine of Remembrance. De Shrine heeft aan de voor- en achterkant verdacht veel weg van een Romeinse (of Griekse) tempel, met een zuilengalerij (Dorische zuilen) en zo'n driehoekig ding bovenop waarvan ik tijdens mijn schooltijd ook al nooit de naam kon onthouden (forum? tympanon? ik weet het niet meer). Ik kan nog wel vertellen dat de zuilen binnenin tot de Ionische orde behoren. Binnenin de Shrine hangen gigantische Australische vlaggen en er liggen boeken met daarin de namen geschreven van alle soldaten uit Victoria die tijdens de Eerste Wereldoorlog de dood hebben gevonden. Het is een indrukwekkende plaats die kracht uitstraalt. 'solemn' Is het Engelse woord dat ik ervoor zou gebruiken, maar ik kan dat niet naar het Nederlands vertalen zonder dat er iets van de betekenis verloren gaat.
We hebben de Shrine of Remembrance van voor, achter, beide zijkanten, onder, boven en binnen bekeken voor ik Jantine meesleepte de stad weer in: ik wilde de bieb gaan bekijken. Nou, de hemel bestaat en is in Melbourne. Hij heet State Library. Mijn God! Wat is dat een geweldig mooie (om nog niet te noemen gigantische) bibliotheek! Als je me daar een maand in opsluit kom ik er vrolijk lachend (en met een hutkoffer vol boeken die ik nog wil lezen) weer uit. Dit is alles wat ik me bij de ultieme bibliotheek voorstelde en meer. Ik had er graag de hele avond tot sluitingstijd willen blijven en interessante boeken zoeken, maar besloot rekening te houden met Jantine. Na een rondje door de bieb waarbij mijn ogen zo'n beetje uit hun kassen vielen en ik nog net niet liep te kwijlen zijn we weer naar buiten gegaan en hebben we de plusminus vier kilometer terug naar het hostel afgelegd. Morgen gaan we lekker een dagje de stad uit, maar wat we gaan doen dat horen jullie later pas (of op Jantine's blog).
Zie hieronder Jantine, de possum, en de reden dat ik verliefd ben op de bibliotheek hier.
Eenmaal uit dit museum besloten we nog een poging te wagen om de NGV (National Gallerie of Victoria) te vinden. We lokaliseerden het goede stipje op de kaart en gingen op weg. Tien minuten later stonden we voor de NGV International. De dichte NGV International. In al ons cultureel-bewuste enthousiasme waren Jantine en ik straal vergeten dat deze gallerie alle dagen van de week open is, behalve dinsdag.
We namen de bus naar de Shrine of Remembrance. Waarschijnlijk was het sneller geweest als we waren gaan lopen, want de (toeristische) bus (ja, dezelfde als gisteren) nam een omweg door het HELE centrum heen. Bleek dat onze halte op het eind van de weg zat. Dus we vonden het wel een goed idee om halverwege even uit te stappen bij de Queen Victoria Market. De markt had wel wat weg van een turkse markt: er wordt een hele hoop goedkoop spul verkocht, waar het meeste troep van is. Bovendien was de sfeer er goed en de marktkooplui bij vlagen luid. (Rianne, armbandjes!!) Ik ben een nep-merkhorloge rijker, want mijn oude had het begeven, en ik hem mezelf en ook Jantine tegen kunnen houden wat het kopen van souvenirs betreft, want alles wat we kopen moeten we twee maanden meeslepen. Het enige wat ik bereid ben te halen is een kompas, want dan kan ik misschien nog wegwijs worden uit de routes hier.
We stapten ongeveer een uurtje later weer op de bus en reden verder tot de Shrine of Remembrance. De Shrine heeft aan de voor- en achterkant verdacht veel weg van een Romeinse (of Griekse) tempel, met een zuilengalerij (Dorische zuilen) en zo'n driehoekig ding bovenop waarvan ik tijdens mijn schooltijd ook al nooit de naam kon onthouden (forum? tympanon? ik weet het niet meer). Ik kan nog wel vertellen dat de zuilen binnenin tot de Ionische orde behoren. Binnenin de Shrine hangen gigantische Australische vlaggen en er liggen boeken met daarin de namen geschreven van alle soldaten uit Victoria die tijdens de Eerste Wereldoorlog de dood hebben gevonden. Het is een indrukwekkende plaats die kracht uitstraalt. 'solemn' Is het Engelse woord dat ik ervoor zou gebruiken, maar ik kan dat niet naar het Nederlands vertalen zonder dat er iets van de betekenis verloren gaat.
We hebben de Shrine of Remembrance van voor, achter, beide zijkanten, onder, boven en binnen bekeken voor ik Jantine meesleepte de stad weer in: ik wilde de bieb gaan bekijken. Nou, de hemel bestaat en is in Melbourne. Hij heet State Library. Mijn God! Wat is dat een geweldig mooie (om nog niet te noemen gigantische) bibliotheek! Als je me daar een maand in opsluit kom ik er vrolijk lachend (en met een hutkoffer vol boeken die ik nog wil lezen) weer uit. Dit is alles wat ik me bij de ultieme bibliotheek voorstelde en meer. Ik had er graag de hele avond tot sluitingstijd willen blijven en interessante boeken zoeken, maar besloot rekening te houden met Jantine. Na een rondje door de bieb waarbij mijn ogen zo'n beetje uit hun kassen vielen en ik nog net niet liep te kwijlen zijn we weer naar buiten gegaan en hebben we de plusminus vier kilometer terug naar het hostel afgelegd. Morgen gaan we lekker een dagje de stad uit, maar wat we gaan doen dat horen jullie later pas (of op Jantine's blog).
Zie hieronder Jantine, de possum, en de reden dat ik verliefd ben op de bibliotheek hier.
dinsdag 24 februari 2009
Ik ben niet dom, ik ben een possum!
De hele laatste week in Corowa was het geen vliegweer, en wat gebeurt er als we in Melbourne zijn? CUMULS! Een en al cumuls aan de hemel gisteren! Het leven is niet eerlijk.
Bij wijze van orientatie zijn we gisteren door Melbourne gaan lopen. Van het hostel, door de Fitzroy gardens en het centrum naar the Docklands. Daar moest wat te zien en te doen zijn. Ik weet het niet hoor, misschien dat ze verwachten dat er hier allemaal bootjesmensen heen komen, maar afgezien van een redelijk kleine jachthaven was er niets te zien of te doen. Dus namen we de tram weer terug naar het centrum. Jantine en ik hadden besloten om met een Tourist Shuttle bus een rondje mee te rijden, die rit duurt zo'n anderhalf uur.
Een uur later hadden we een bushalte gevonden en nog weer een half uur later kwam er een bus langs en konden we aan boord. De rondrit ging langs de bezienswaardigheden en musea in en om het centrum, en was zeker de moeite waard, zelfs als de buschauffeur een humeur had en nogal weinig vertelde. Uiteindelijk hebben we besloten om naar een aantal musea te gaan, waaronder de National Gallerie of Victoria. Tegen de tijd dat we uit de bus kwamen was het echter al half vijf, dus we konden nog net even naar de VVV op Federeation Square (wat een bestwel mooi plein is, maar ook wel chaotisch met de manier waarop de moderne gebouwen er op en omheen staan) om wat folders op te halen.
We hebben in het hostel een heuze maaltijd gekookt (!!!) van aardappels, worteltjes en salade. We leven allebei nog, dus blijkbaar hebben we iets goed gedaan. 's Avonds kreeg ik wel last van heimwee, weer. Een beetje Sydney-syndroom was het. ik heb een tijdje met Jantine en met de manager van het hostel zitten praten, wat erg geholpen heeft. De manager suggereerde dat ik niet goed tegen de drukte en het gehaast van de grote stad kan, en daar zou hioj best wel eens gelijk in kunnen hebben. Dat hoop ik maar, want dan zou het in Nieuw Zeeland een stuk beter moeten gaan. Ik voel me nu in ieder geval al veel beter dan gisteren, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken.
Op aanraden van de manager zijn Jantine en ik gisteren avond een rondje door het park (Fitzroy Gardens) gaan lopen om een beetje frisse lucht te happen en om de possums te spotten. 's Avonds komen die beestjes hier uit de bomen en het is ons gelukt om er een paar op de foto te zetten. We konden heel dichtbij komen, want de meesten waren helemaal niet zo schuw. Wat is nu een possum?, vraag je je af? Een possum lijkt wel wat op een eekhoorn, maar dan even groot als een kat en grijs, bovendien ziet zijn kop er een beetje anders uit en laat hij zijn pluisstaart hangen. Dus eigenlijk heeft hij niet zoveel met een eekhoorn te maken, behalve dat hij vruchten eet en in bomen klimt...
Tabee! Wij gaan door musea struinen en moderne kunst afkraken.
Bij wijze van orientatie zijn we gisteren door Melbourne gaan lopen. Van het hostel, door de Fitzroy gardens en het centrum naar the Docklands. Daar moest wat te zien en te doen zijn. Ik weet het niet hoor, misschien dat ze verwachten dat er hier allemaal bootjesmensen heen komen, maar afgezien van een redelijk kleine jachthaven was er niets te zien of te doen. Dus namen we de tram weer terug naar het centrum. Jantine en ik hadden besloten om met een Tourist Shuttle bus een rondje mee te rijden, die rit duurt zo'n anderhalf uur.
Een uur later hadden we een bushalte gevonden en nog weer een half uur later kwam er een bus langs en konden we aan boord. De rondrit ging langs de bezienswaardigheden en musea in en om het centrum, en was zeker de moeite waard, zelfs als de buschauffeur een humeur had en nogal weinig vertelde. Uiteindelijk hebben we besloten om naar een aantal musea te gaan, waaronder de National Gallerie of Victoria. Tegen de tijd dat we uit de bus kwamen was het echter al half vijf, dus we konden nog net even naar de VVV op Federeation Square (wat een bestwel mooi plein is, maar ook wel chaotisch met de manier waarop de moderne gebouwen er op en omheen staan) om wat folders op te halen.
We hebben in het hostel een heuze maaltijd gekookt (!!!) van aardappels, worteltjes en salade. We leven allebei nog, dus blijkbaar hebben we iets goed gedaan. 's Avonds kreeg ik wel last van heimwee, weer. Een beetje Sydney-syndroom was het. ik heb een tijdje met Jantine en met de manager van het hostel zitten praten, wat erg geholpen heeft. De manager suggereerde dat ik niet goed tegen de drukte en het gehaast van de grote stad kan, en daar zou hioj best wel eens gelijk in kunnen hebben. Dat hoop ik maar, want dan zou het in Nieuw Zeeland een stuk beter moeten gaan. Ik voel me nu in ieder geval al veel beter dan gisteren, dus jullie hoeven je geen zorgen te maken.
Op aanraden van de manager zijn Jantine en ik gisteren avond een rondje door het park (Fitzroy Gardens) gaan lopen om een beetje frisse lucht te happen en om de possums te spotten. 's Avonds komen die beestjes hier uit de bomen en het is ons gelukt om er een paar op de foto te zetten. We konden heel dichtbij komen, want de meesten waren helemaal niet zo schuw. Wat is nu een possum?, vraag je je af? Een possum lijkt wel wat op een eekhoorn, maar dan even groot als een kat en grijs, bovendien ziet zijn kop er een beetje anders uit en laat hij zijn pluisstaart hangen. Dus eigenlijk heeft hij niet zoveel met een eekhoorn te maken, behalve dat hij vruchten eet en in bomen klimt...
Tabee! Wij gaan door musea struinen en moderne kunst afkraken.
zondag 22 februari 2009
Melbourne
We zijn veilig in Melbourne aangekomen! Ik blijf erbij dat de NS nog wat van de Australische treinen kan leren, want we waren tien minuten te vroeg op Southern Cross Station, Melbourne. Dat was maar goed ook, want we hadden enige moeite om het hostel te vinden.
Ons hostel is erg gezellig, een beetje huislijk ziet het eruit (het helpt dat er ook een kat is) en het is er netjes en schoon. Er was helaas een misverstad over de boeking, waardoor er afgelopen nacht 'e'en bed te weinig beschikbaar was. Ik heb op de bank geslapen, uiteraard voor gereduceerd tarief :P. Het sliep niet vrselijk, maar ik ben blij dat ik vannacht voor het eerst in drie maanden in een echt bed ga liggen.
Op dit moment zijn we Melbourne in. Om precies te zijn, we staan in de Agnus & Robertson boekenwinkel, waar een hele grote Apple staat met internetverbinding. Handig! Wij gaan zo verder de stad bekijken, dus dit is het einde van mijn korte berichtje. Groeten!
woensdag 18 februari 2009
Australian Cleaning Centre Corowa
Het is weer even geleden, maar ik leef nogsteeds en we zijn nogsteeds is Corowa.
Het jammere is alleen dat er niets meer gebeurt nu het seizoen voorbij is, dus ik heb ook bar weinig om over te schrijven.
Gisteren is het allerlaatste vliegtuig uit elkaar gehaald en vertrokken. Bovendien zijn in de afgelopen week ook Hans Christian en Fer weer naar huis gevlogen, dus er zijn hier nu nog maar vijf mensen over: Francesco, Grietje, Anna, Jantine en ik (en natuurlijk Frank en Alissa, maar die zijn respectievelijk ongeveer een halve en een kwart mens). Het is de laatste dagen niet erg vliegbaar (vandaag lijkt er eindelijk weer wat stijgen in te zitten, maar nu zitten we weer in de rook van de bushfires), dus we hebben alle tijd van de wereld voor de grote schoonmaak. Nou ja, grote schoonmaak, we hadden na twee dagen bijna alles klaar. We zitten nu eigenlijk alleen nog met een paar dingen die nog niet kunnen, zoals de koelkast en de wc.
Ondertussen bereiden Jantine en ik ons voor op ons vertrek. Over drie dagen gaan we naar Melbourne!!
ps. We hebben meer dan 500.000 kilometers op de OLC!
Het jammere is alleen dat er niets meer gebeurt nu het seizoen voorbij is, dus ik heb ook bar weinig om over te schrijven.
Gisteren is het allerlaatste vliegtuig uit elkaar gehaald en vertrokken. Bovendien zijn in de afgelopen week ook Hans Christian en Fer weer naar huis gevlogen, dus er zijn hier nu nog maar vijf mensen over: Francesco, Grietje, Anna, Jantine en ik (en natuurlijk Frank en Alissa, maar die zijn respectievelijk ongeveer een halve en een kwart mens). Het is de laatste dagen niet erg vliegbaar (vandaag lijkt er eindelijk weer wat stijgen in te zitten, maar nu zitten we weer in de rook van de bushfires), dus we hebben alle tijd van de wereld voor de grote schoonmaak. Nou ja, grote schoonmaak, we hadden na twee dagen bijna alles klaar. We zitten nu eigenlijk alleen nog met een paar dingen die nog niet kunnen, zoals de koelkast en de wc.
Ondertussen bereiden Jantine en ik ons voor op ons vertrek. Over drie dagen gaan we naar Melbourne!!
ps. We hebben meer dan 500.000 kilometers op de OLC!
vrijdag 13 februari 2009
170 km overland!
We begonnen vanochtend weer met het inpakken van de containers, maar na de lunch ben ik daarmee opgehouden: ik ging de LS-4 vliegklaar maken.
Iets voor drieën hing ik boven Corowa en ik ben op pad gegaan voor mijn tweede overland. Het ging in het begin niet makkelijk, maar ik ben (kruipend met zo'n 30 km/h gemiddeld) naar Wangaratta gevlogen. Vervolgens met redelijk goede snelheid naar Benalla. Van Benalla vloog ik met een noodgang (voor mijn doen; 94 km/h) naar Yarrawonga en daarna terug naar Corowa. Na drie uren had ik een kleine 170 kilometer afgelegd.
Ik heb heerlijk gevlogen! Er stonden in het begin prachtige cumuls aan de hemel, de thermiek ging tot dik 3000 meter en het was op die hoogte lekker koel. Het is vandaag maar 31 graden Celsius geweest, dus ik zat niet in het vliegtuig te zweten. Sterker nog, ik heb een paar keer flink koude voeten gehad.
Wat tegelijk een mooi en een verontrustend gezicht was waren de rookwolken, die je vooral vanuit de lucht goed kunt zien. De rook ging tot de wolkenbasis, maar boven de cumuls was de lucht helder blauw. Voor jullie nog wat foto's die ik tijdens de vlucht gemaakt heb.
Iets voor drieën hing ik boven Corowa en ik ben op pad gegaan voor mijn tweede overland. Het ging in het begin niet makkelijk, maar ik ben (kruipend met zo'n 30 km/h gemiddeld) naar Wangaratta gevlogen. Vervolgens met redelijk goede snelheid naar Benalla. Van Benalla vloog ik met een noodgang (voor mijn doen; 94 km/h) naar Yarrawonga en daarna terug naar Corowa. Na drie uren had ik een kleine 170 kilometer afgelegd.
Ik heb heerlijk gevlogen! Er stonden in het begin prachtige cumuls aan de hemel, de thermiek ging tot dik 3000 meter en het was op die hoogte lekker koel. Het is vandaag maar 31 graden Celsius geweest, dus ik zat niet in het vliegtuig te zweten. Sterker nog, ik heb een paar keer flink koude voeten gehad.
Wat tegelijk een mooi en een verontrustend gezicht was waren de rookwolken, die je vooral vanuit de lucht goed kunt zien. De rook ging tot de wolkenbasis, maar boven de cumuls was de lucht helder blauw. Voor jullie nog wat foto's die ik tijdens de vlucht gemaakt heb.
dinsdag 10 februari 2009
Waar rook is, is niet altijd vuur
De hoeveelheid rook die hier in de lucht hangt blijft schommelen. Het ene moment kunnen we de bomen zo'n vier- tot vijfhonderd meter verderop amper onderscheiden, een paar uren later lijkt het bijna helder. Vandaag is het bijna de hele dag wel goed gebleven, dus misschien gaat het de goede kant op?
Over de bushfires zelf krijgen we hier niet heel veel nieuws. Ik heb het idee dat wij niet bedreigd worden. Dit komt deels doordat niemand hier in paniek is of zich erg veel zorgen lijkt te maken, en deels omdat we hier niet in een bosrijk gebied zitten. Ja, ik ben me ervan bewust dat lang gras ook erg goed brandt, maar toch denk ik dat het vuurgevaar we een beetje meevalt. Als ik op de overheidsites kijk zie ik geen veranderingen in onze omgeving. Bij Beechworth zijn ze nogsteeds bezig de brand, die tot nu toe zo'mn 30.000 ha in die omgeving heeft geclaimd, te bestrijden. Die brand lijkt zich echter niet naar het noorden (in onze richting dus) te verspreiden. Het vuur blijft dus op zo'n vijftig kilometer van Corowa steken.
Met het vliegen gaat het wat minder, door het slechte zicht, veroorzaakt door de rook, maar ook doordat het seizoen op zijn eind loopt. Veel vliegtuigen zijn al afgebroken en een paar containers hangen al bijna vol met vleugels. Er staan nog maar een stuk of zes zweefvliegtuigen in de hangaar, een heel leeg gezicht.
We hebben ook al een paar dagen niet zo goede omstandigheden. Er is een coolchange geweest, wat de middagtemperatuur heeft doen dalen van 46 naar 26 graden Celsius. Daar heb ik natuurlijk niets op tegen. Met blauwe thermiek tot zo'n 1700 meter en nog redelijk veel rook in de lucht, is bijna nieman gaan vliegen. Alleen ZRD (Duo Discus XT) heeft een vlucht gemaakt in de loop van de middag. Ik hoop dat Jantine en ik nog wat kunnen vliegen in de komende anderhalve week, want we hebben nog niet al onze doelen bereikt. Ik moet mijn vijfuurs nog vliegen en Jantine haar vijftig kilometer, dan hebben we allebei onze zilveren C.
Ondertussen zit ik teveel achter de pc, met het niet zo fijne effect dat mijn computer ziek is: een trojan horse virus met vervelende bijwerkingen. We zijn ermee bezig (dat wil zeggen dat Hans ermee bezig is geweest want ik snap er niets van), maar de bron van het virus is nog niet gevonden.
Over de bushfires zelf krijgen we hier niet heel veel nieuws. Ik heb het idee dat wij niet bedreigd worden. Dit komt deels doordat niemand hier in paniek is of zich erg veel zorgen lijkt te maken, en deels omdat we hier niet in een bosrijk gebied zitten. Ja, ik ben me ervan bewust dat lang gras ook erg goed brandt, maar toch denk ik dat het vuurgevaar we een beetje meevalt. Als ik op de overheidsites kijk zie ik geen veranderingen in onze omgeving. Bij Beechworth zijn ze nogsteeds bezig de brand, die tot nu toe zo'mn 30.000 ha in die omgeving heeft geclaimd, te bestrijden. Die brand lijkt zich echter niet naar het noorden (in onze richting dus) te verspreiden. Het vuur blijft dus op zo'n vijftig kilometer van Corowa steken.
Met het vliegen gaat het wat minder, door het slechte zicht, veroorzaakt door de rook, maar ook doordat het seizoen op zijn eind loopt. Veel vliegtuigen zijn al afgebroken en een paar containers hangen al bijna vol met vleugels. Er staan nog maar een stuk of zes zweefvliegtuigen in de hangaar, een heel leeg gezicht.
We hebben ook al een paar dagen niet zo goede omstandigheden. Er is een coolchange geweest, wat de middagtemperatuur heeft doen dalen van 46 naar 26 graden Celsius. Daar heb ik natuurlijk niets op tegen. Met blauwe thermiek tot zo'n 1700 meter en nog redelijk veel rook in de lucht, is bijna nieman gaan vliegen. Alleen ZRD (Duo Discus XT) heeft een vlucht gemaakt in de loop van de middag. Ik hoop dat Jantine en ik nog wat kunnen vliegen in de komende anderhalve week, want we hebben nog niet al onze doelen bereikt. Ik moet mijn vijfuurs nog vliegen en Jantine haar vijftig kilometer, dan hebben we allebei onze zilveren C.
Ondertussen zit ik teveel achter de pc, met het niet zo fijne effect dat mijn computer ziek is: een trojan horse virus met vervelende bijwerkingen. We zijn ermee bezig (dat wil zeggen dat Hans ermee bezig is geweest want ik snap er niets van), maar de bron van het virus is nog niet gevonden.
zondag 8 februari 2009
Bushfires
Nog even een berichtje over de bushfires.
De rook begon hier gisterenmiddag al een beetje op te klaren. Volgens mij zitten we hier wat de branden betreft wel goed, dus ik maak me weinig zorgen. Op dit moment zitten de branden op de volgende plaatsen:
Ik heb Corowa even op de kaart gezet in het blauw. De bron van de kaart is de DSE (Department of Sustainability and Environment) van de Australische overheid. Je vindt een huidige kaart op de volgende website:
http://www.dse.vic.gov.au/DSE/nrenfoe.nsf/LinkView/519C51D981DAE
41FCA257257000A5163DC25C965BDA0CAF5CA2573B400013504
Zoals daarop te zien is zitten de branden hier nog redelijk ver vandaag en hoeven jullie je geen zorgen te maken. Het komt hier wel goed. Wij letten in ieder geval goed op wat de ontwikkelingen zijn, dus mocht het toch deze kant op komen, dan zijn wij snel weg.
Ik hou jullie op de hoogte. No worries.
De rook begon hier gisterenmiddag al een beetje op te klaren. Volgens mij zitten we hier wat de branden betreft wel goed, dus ik maak me weinig zorgen. Op dit moment zitten de branden op de volgende plaatsen:
Ik heb Corowa even op de kaart gezet in het blauw. De bron van de kaart is de DSE (Department of Sustainability and Environment) van de Australische overheid. Je vindt een huidige kaart op de volgende website:
http://www.dse.vic.gov.au/DSE/nrenfoe.nsf/LinkView/519C51D981DAE
41FCA257257000A5163DC25C965BDA0CAF5CA2573B400013504
Zoals daarop te zien is zitten de branden hier nog redelijk ver vandaag en hoeven jullie je geen zorgen te maken. Het komt hier wel goed. Wij letten in ieder geval goed op wat de ontwikkelingen zijn, dus mocht het toch deze kant op komen, dan zijn wij snel weg.
Ik hou jullie op de hoogte. No worries.
zaterdag 7 februari 2009
Dust and smoke
Vijfentwintig knopen wind in de middag, op hogere hoogte dertig tot veertig, en een hele hoop opgewaaid stof onder de cumuls: we hebben gisteren niet gevlogen. Ik was me al half aan het voorbereiden om op de LS4 te gaan vliegen, maar dat bleek bij nader inzien niet zo'n goed idee. Niemand heeft vanaf Corowa gevlogen.
Laat in de middag kwam wel een zweefvliegtuig bij ons buitenlanden. Het bleek een vlieger van Benalla te zijn die het wel een goed idee had gevonden om te gaan vliegen. Hij heeft het vliegveld volgens mij gevonden door op zijn gps te vliegen, want het zicht was echt vreselijk slecht.
De enige vlucht van het Soaring Centre is gemaakt door de playset. De gehele stellage van schommels en glijbaan ging airborne toen er een flinke windvlaag langs kwam. Er zijn wat stukken afgebroken maar er is gevlukkig niemand gewond geraakt. Verder staat de hele hangaar vol stof, alle vliegtuigen zien rood. Wanneer er weer gevlogen wordt (dat is denk ik niet vandaag) is er werk aan de winkel, want alle vliegtuigen hebben een uitgebreide poetsbeurt nodig voor ze weer overland kunnen.
Verder? Ik kan me niet voorstellen dat we vandaag gaan vliegen. Het zal vast thermisch zijn, maar we zitten in de rook van de bosbranden die inmiddels tot zo'n veertig kilometer ten zuiden van Corowa zijn opgetrokken. Op het moment zitten we hier nog veilig, maar ik hoop wel dat we noorderwind krijgen. Dan gaat de rook hier weg en komen de branden hier (hopelijk) niet heen. Fingers crossed.
EDIT:
Even een foto erbij.
Het is misschien ook leuk om te vermelden dat de temperatuur gisteren weer hoger was dan we tot nu toe hier gehad hebben: 45,8°C. Lekker warm...
Laat in de middag kwam wel een zweefvliegtuig bij ons buitenlanden. Het bleek een vlieger van Benalla te zijn die het wel een goed idee had gevonden om te gaan vliegen. Hij heeft het vliegveld volgens mij gevonden door op zijn gps te vliegen, want het zicht was echt vreselijk slecht.
De enige vlucht van het Soaring Centre is gemaakt door de playset. De gehele stellage van schommels en glijbaan ging airborne toen er een flinke windvlaag langs kwam. Er zijn wat stukken afgebroken maar er is gevlukkig niemand gewond geraakt. Verder staat de hele hangaar vol stof, alle vliegtuigen zien rood. Wanneer er weer gevlogen wordt (dat is denk ik niet vandaag) is er werk aan de winkel, want alle vliegtuigen hebben een uitgebreide poetsbeurt nodig voor ze weer overland kunnen.
Verder? Ik kan me niet voorstellen dat we vandaag gaan vliegen. Het zal vast thermisch zijn, maar we zitten in de rook van de bosbranden die inmiddels tot zo'n veertig kilometer ten zuiden van Corowa zijn opgetrokken. Op het moment zitten we hier nog veilig, maar ik hoop wel dat we noorderwind krijgen. Dan gaat de rook hier weg en komen de branden hier (hopelijk) niet heen. Fingers crossed.
EDIT:
Even een foto erbij.
Het is misschien ook leuk om te vermelden dat de temperatuur gisteren weer hoger was dan we tot nu toe hier gehad hebben: 45,8°C. Lekker warm...
donderdag 5 februari 2009
50 kilometer!!
Briefing: het wordt prachtig weer, thermiek tot 11000 voet (3300 meter) en wat verspreide cumuls. De LS4 was vandaag voor mij beschikbaar, dus iets voor enen koos ik het luchtruim. Heerlijk gevlogen. De vlucht ging goed. Ik had een driehoekje van 113 kilometer gedeclareerd, (Corowa, Wilby, Oil Tree Lagoon, Corowa) waarvan één van de benen (wilby, Oil Tree lagoon) 55 kilometer was. Ik heb de driehoek gevlogen, dus yes: 50 kilometer! De Zilveren C is weer een stapje dichterbij!
SUKKEL! Ik zat bij mijn tweede keerpunt (Oil Tree Lagoon) 200 meter te laag en dus is deZou je denken he? De vlucht staat op de OLC (OnLine Contest voor zweefvliegen), met passend commentaar. Wat was het eerste dat ik dacht toen ik de loggerfile van mijn vlucht bekeek: vlucht niet geldig als ik er mijn zilveren afstand mee aan zou willen vragen. Lijkt me logisch dat ik baal als een stekker.
Aan de andere kant weet ik nu dat ik deze afstand zonder al te veel moeite kan vliegen, mits natuurlijk de wolkenbasis boven de 3000 meter zit ;). Als het een beetje kan ga ik het van de week weer proberen. En ach: ik heb mooi gevlogen.
EDIT: Terwijl ik mijn foto's aan het uploaden ben komt Francesco me vertellen dat ik de 50 kilomter wel kan claimen! Voor de zweefvliegers de volgende uitleg:
Declared en flown task: 113,3 km
Hoogteverschil tussen start en finish: -1101 meter
Het toegestane hoogteverschil voor vluchten >100 km is 1000 meter. Voor elke meter teveel hoogteverschil is de penalty 100 meter van de gevlogen afstand. Ik zat 101 meter teveel te laag, dus penalty is 10,1 kilometer. Van mijn gevlogen afstand blijft 103,2 km over. De vlucht is nogsteeds geldig en ik kan gewoon de vijftig kilometer claimen.
SUKKEL! Ik zat bij mijn tweede keerpunt (Oil Tree Lagoon) 200 meter te laag en dus is deZou je denken he? De vlucht staat op de OLC (OnLine Contest voor zweefvliegen), met passend commentaar. Wat was het eerste dat ik dacht toen ik de loggerfile van mijn vlucht bekeek: vlucht niet geldig als ik er mijn zilveren afstand mee aan zou willen vragen. Lijkt me logisch dat ik baal als een stekker.
Aan de andere kant weet ik nu dat ik deze afstand zonder al te veel moeite kan vliegen, mits natuurlijk de wolkenbasis boven de 3000 meter zit ;). Als het een beetje kan ga ik het van de week weer proberen. En ach: ik heb mooi gevlogen.
EDIT: Terwijl ik mijn foto's aan het uploaden ben komt Francesco me vertellen dat ik de 50 kilomter wel kan claimen! Voor de zweefvliegers de volgende uitleg:
Declared en flown task: 113,3 km
Hoogteverschil tussen start en finish: -1101 meter
Het toegestane hoogteverschil voor vluchten >100 km is 1000 meter. Voor elke meter teveel hoogteverschil is de penalty 100 meter van de gevlogen afstand. Ik zat 101 meter teveel te laag, dus penalty is 10,1 kilometer. Van mijn gevlogen afstand blijft 103,2 km over. De vlucht is nogsteeds geldig en ik kan gewoon de vijftig kilometer claimen.
woensdag 4 februari 2009
Voedselvergiftiging?
Wauw. Wat een dag.
Stener heeft vandaag, ongeveer een uur na zijn launch, SM (ASG-29) buitengeland, zo'n 30 kilometer van Corowa. Omdat deze gehele area nogsteeds onder een Total Fire Ban zit, kon hij niet door een Pawnee uit de paddock waar hij in stond gesleept worden. Dus Hans Christian, Fer en nog twee (?) anderen gingen er met een aanhanger heen om hem op te halen. Zo'n anderhalf uur later kregen we een telefoontje: Stener had het gereedschap om de kist uit elkaar te kunnen halen niet bij zich! Dus de heren kwamen teruggereden om de tools op te halen. Gelukkig was de paddock wel goed toegankelijk, dus ze hoefden niet met stukjes vliegtuig over hekjes en sloten heen. Al met al heeft het wel de hele middag geduurd, want pas tegen een uur of zeven waren de heren, met vliegtuig in de trailer, terug op het vliegveld.
Francesco heeft van dit alles niet veel gemerkt, want die heeft lekker 690 kilometer gevlogen in FA (ASG-29). Dit had ook nog een ander gevolg: Jantine en ik waren op onszelf aangewezen in de keuken. Schrik niet, er zijn geen doden gevallen (nog niet tenminste). Ik zal niet in details treden over wat we geserveerd hebben (dan sterven jullie (en dan bedoel ik vooral Hans) waarschijnlijk echt van schrik), maar het is goed gelukt en was erg lekker, dus Jantine en ik zijn nu officieel solo keuken!
Ter afsluiting deel ik de sunset van vanavond met jullie, want hij was weer heel erg mooi.
Stener heeft vandaag, ongeveer een uur na zijn launch, SM (ASG-29) buitengeland, zo'n 30 kilometer van Corowa. Omdat deze gehele area nogsteeds onder een Total Fire Ban zit, kon hij niet door een Pawnee uit de paddock waar hij in stond gesleept worden. Dus Hans Christian, Fer en nog twee (?) anderen gingen er met een aanhanger heen om hem op te halen. Zo'n anderhalf uur later kregen we een telefoontje: Stener had het gereedschap om de kist uit elkaar te kunnen halen niet bij zich! Dus de heren kwamen teruggereden om de tools op te halen. Gelukkig was de paddock wel goed toegankelijk, dus ze hoefden niet met stukjes vliegtuig over hekjes en sloten heen. Al met al heeft het wel de hele middag geduurd, want pas tegen een uur of zeven waren de heren, met vliegtuig in de trailer, terug op het vliegveld.
Francesco heeft van dit alles niet veel gemerkt, want die heeft lekker 690 kilometer gevlogen in FA (ASG-29). Dit had ook nog een ander gevolg: Jantine en ik waren op onszelf aangewezen in de keuken. Schrik niet, er zijn geen doden gevallen (nog niet tenminste). Ik zal niet in details treden over wat we geserveerd hebben (dan sterven jullie (en dan bedoel ik vooral Hans) waarschijnlijk echt van schrik), maar het is goed gelukt en was erg lekker, dus Jantine en ik zijn nu officieel solo keuken!
Ter afsluiting deel ik de sunset van vanavond met jullie, want hij was weer heel erg mooi.
maandag 2 februari 2009
'koel' weer met 35 graden
Gisteren hebben we Bitterwasser verslagen. Corowa staat eerste op de OLC!
Verder is er niet zoveel nieuws. Vandaag is een non-flying day, want de thermiek ging tot 4000 voet (1300 meter) en het is lekker koel! Maar 35 graden vanmiddag!
Ik heb van de vrije dag gebruik gemaakt door met een van de klanten mee te rijden naar Albury en eindelijk verstandig een goede zonnebril te kopen. Yay voor mij (niet zo yay voor mijn portemonnee (of eigenlijk die van Hans... Dankjewel papa!)). Het was lekker weer, niet zo heet en we zijn een beetje bijgekomen.
Verder is er niet zoveel nieuws. Vandaag is een non-flying day, want de thermiek ging tot 4000 voet (1300 meter) en het is lekker koel! Maar 35 graden vanmiddag!
Ik heb van de vrije dag gebruik gemaakt door met een van de klanten mee te rijden naar Albury en eindelijk verstandig een goede zonnebril te kopen. Yay voor mij (niet zo yay voor mijn portemonnee (of eigenlijk die van Hans... Dankjewel papa!)). Het was lekker weer, niet zo heet en we zijn een beetje bijgekomen.
zondag 1 februari 2009
1000 km - maar niet door mij
Het is weer zover: ik heb vanmiddag de LS4 omhoog geschroeft. Dat ging in het begin niet zo geweldig: ik ontkoppelde wat te laag en had moeite om een belletje op te pikken. Maar ik vond uiteindelijk (op 1250 voet (een kleine 400 meter, bijna circuithoogte)) een levensreddend zwak belletje, dat me tot 2000 voet bracht. Even later kon ik een super thermiekbel uitdraaien tot 7500 voet (2500 meter). Ik vloog met hoge snelheid naar het noordwesten, maar kwam alleen nog maar dalen tegen. Het ging zo slecht dat ik na een kilometer of tien (dat is minder dan het lijkt) omkeerde en als een gek weer naar Corowa vloog, want ik zag het al aankomen dat ik tijdens een lokale vlucht buiten zou staan. Het liep gelukkig goed af, al kwam in onderweg terug geen thermiek meer tegen, alleen maar drie tot vier meter per seconde dalen. Het enige moment dat mijn variometer (die de verticale snelheid aangeeft) begon te zingen, was toen ik de snelheid eruit trok in voorbereiding van mijn circuit. Na iets meer dan een uur vliegen stond ik weer aan de grond in de verzengende 44 graden Celsius.
Ik voel me nu wel een beetje sneu. Hans Christian Hoeck heeft een duizend kilometer out and return gevlogen (500 kilometer wegvliegen en weer terug), maar ik kon net een uurtje blijven hangen. Er zit een redelijke deuk in mijn ego, dankuwel. Binnenkort ga ik het natuurlijk gewoon weer proberen, maar eerst gaat Jantine morgen vliegen.
Ik voel me nu wel een beetje sneu. Hans Christian Hoeck heeft een duizend kilometer out and return gevlogen (500 kilometer wegvliegen en weer terug), maar ik kon net een uurtje blijven hangen. Er zit een redelijke deuk in mijn ego, dankuwel. Binnenkort ga ik het natuurlijk gewoon weer proberen, maar eerst gaat Jantine morgen vliegen.
zaterdag 31 januari 2009
vrijdag 30 januari 2009
Heatwave Schmeatwave
Het is HEET! Argh. Ik dacht dat het gisteren (en eergsiteren) heet was, maar daar had ik me dus lelijk in vergist. Toen was het maar 42 graden. Vandaag hadden we 44 graden Celsius in de schaduw en een graad of 50 denk ik in de zon. Toen we eindelijk (na twee uren zweten) klaar waren met launchen, was het op het veld 48 graden. Wij vluchtten dus snel de airco in, waar ik het prompt koud kreeg en een trui aan moest trekken. Wat wil je ook, als het verschil tussen de binnen- en de buitentemperatuur twintig graden bedraagt en je kleren zeiknat zijn? Ik was per ongelijk weer een beetje uitgedroogd, maar dat was niets wat een beetje rust en een hoop water niet op kon lossen.
Veel van de vliegers kozen ervoor om vandaag een rustdag te nemen. De omstandigheden waren niet zo goed als we gehoopt hadden (en als je bij deze temperaturen zou verwachten) en iederen was moe van het vele vliegen van de afgelopen dagen.
Omdat de hogere luchtlagen ook flink zijn opgewarmd inmiddels, moeten we steeds een beetje langer wachten tot de thermiek goed wordt. Gisteren ging de thermiek nog bij 36 graden tot 1000 meter, maar vandaag was daar al 39 graden voor nodig en morgen waarschijnlijk 40 of 41. We moeten dus steeds later starten en staan in steeds hogere temperaturen op het veld. Volgens mij heeft iedereen hier wel zin in een koufrontje.
Veel van de vliegers kozen ervoor om vandaag een rustdag te nemen. De omstandigheden waren niet zo goed als we gehoopt hadden (en als je bij deze temperaturen zou verwachten) en iederen was moe van het vele vliegen van de afgelopen dagen.
Omdat de hogere luchtlagen ook flink zijn opgewarmd inmiddels, moeten we steeds een beetje langer wachten tot de thermiek goed wordt. Gisteren ging de thermiek nog bij 36 graden tot 1000 meter, maar vandaag was daar al 39 graden voor nodig en morgen waarschijnlijk 40 of 41. We moeten dus steeds later starten en staan in steeds hogere temperaturen op het veld. Volgens mij heeft iedereen hier wel zin in een koufrontje.
donderdag 29 januari 2009
afscheid Dynamic DYD
Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat jullie ook al weten dat we hier midden in de ergste hittegolf zitten van de afgelopen honderd jaar! Ongelovelijk? Dat vind ik ook, want je zou denken dat het hier wel warmer wordt dan 42-44 graden Celsius. Maar goed, als zij zeggen dat het een hittegolf is, dan zullen de Australiërs dat wel weten. Het is in ieder geval HEET.
Vanmiddag heb ik weer met Francesco in de Dynamic gevlogen. We zijn naar Yarrawonga gevolgen en met een omweg weer terug. Superleuke vlucht! Ik heb zelf weer alles gevolgen (niet zonder hulp van Francesco, maar toch) en de foto's zijn het werk van Francesco. Yes! Toch weer in een vliegtuig gestuurd!
En verder? Het zwembad heeft weer een comfortabele, bijna koele temperatuur en Hans Christian is net geland van volgens mij een 1000 km FAI-driehoek (dat is een driehoek die aan bepaalde voorwaarden van de Federation Aeronautique Internationale voldoet).
Fer en Jantine hebben ook in de Dynamic gestuurd. Vandaag is de laatste dag dat
het nog even kon, want morgen gaat hij de container in om terug vervoerd te worden naar Slowakije. Frank heeft ook nog even met Francesco (oke, andersom) getaxied over het hele vliegveld, hij vond het prachtig.
Morgen en overmorgen wordt het net zo lekker warm als vandaag (en gisteren), dus we sparen onze krachten en de airco draait op volle kracht. En zoals jullie kunnen zien was ik in een foto-bui. Dat gebeurt niet vaak, dus geniet ervan zo lang het duurt.
EDIT:
Ik vergeet met mijn duffe hasses bijna het belangrijkste nieuws van de dag te melden! Na gisteren hebben we vliegveld Garieb Dam (Zuid Afrika) verslagen en staat Corowa op de tweede plaats voor het beste zweefvliegveld op de OLC. We lopen nog zo'n 32.000 punten achter op Bitterwasser (Namibië), die de eerste plaats bezet houdt. De komende week wordt het nog prachtig weer hier in Corowa, dus wie weet...
EDIT2:
Hans Christian heeft zijn 1000 FAI helaas niet gehaald.. Jammer jammer.
Vanmiddag heb ik weer met Francesco in de Dynamic gevlogen. We zijn naar Yarrawonga gevolgen en met een omweg weer terug. Superleuke vlucht! Ik heb zelf weer alles gevolgen (niet zonder hulp van Francesco, maar toch) en de foto's zijn het werk van Francesco. Yes! Toch weer in een vliegtuig gestuurd!
En verder? Het zwembad heeft weer een comfortabele, bijna koele temperatuur en Hans Christian is net geland van volgens mij een 1000 km FAI-driehoek (dat is een driehoek die aan bepaalde voorwaarden van de Federation Aeronautique Internationale voldoet).
Fer en Jantine hebben ook in de Dynamic gestuurd. Vandaag is de laatste dag dat
het nog even kon, want morgen gaat hij de container in om terug vervoerd te worden naar Slowakije. Frank heeft ook nog even met Francesco (oke, andersom) getaxied over het hele vliegveld, hij vond het prachtig.Morgen en overmorgen wordt het net zo lekker warm als vandaag (en gisteren), dus we sparen onze krachten en de airco draait op volle kracht. En zoals jullie kunnen zien was ik in een foto-bui. Dat gebeurt niet vaak, dus geniet ervan zo lang het duurt.
EDIT:
Ik vergeet met mijn duffe hasses bijna het belangrijkste nieuws van de dag te melden! Na gisteren hebben we vliegveld Garieb Dam (Zuid Afrika) verslagen en staat Corowa op de tweede plaats voor het beste zweefvliegveld op de OLC. We lopen nog zo'n 32.000 punten achter op Bitterwasser (Namibië), die de eerste plaats bezet houdt. De komende week wordt het nog prachtig weer hier in Corowa, dus wie weet...
EDIT2:
Hans Christian heeft zijn 1000 FAI helaas niet gehaald.. Jammer jammer.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
