31-01-2009

'nuff said.

Heatwave Schmeatwave

Het is HEET! Argh. Ik dacht dat het gisteren (en eergsiteren) heet was, maar daar had ik me dus lelijk in vergist. Toen was het maar 42 graden. Vandaag hadden we 44 graden Celsius in de schaduw en een graad of 50 denk ik in de zon. Toen we eindelijk (na twee uren zweten) klaar waren met launchen, was het op het veld 48 graden. Wij vluchtten dus snel de airco in, waar ik het prompt koud kreeg en een trui aan moest trekken. Wat wil je ook, als het verschil tussen de binnen- en de buitentemperatuur twintig graden bedraagt en je kleren zeiknat zijn? Ik was per ongelijk weer een beetje uitgedroogd, maar dat was niets wat een beetje rust en een hoop water niet op kon lossen.

Veel van de vliegers kozen ervoor om vandaag een rustdag te nemen. De omstandigheden waren niet zo goed als we gehoopt hadden (en als je bij deze temperaturen zou verwachten) en iederen was moe van het vele vliegen van de afgelopen dagen.
Omdat de hogere luchtlagen ook flink zijn opgewarmd inmiddels, moeten we steeds een beetje langer wachten tot de thermiek goed wordt. Gisteren ging de thermiek nog bij 36 graden tot 1000 meter, maar vandaag was daar al 39 graden voor nodig en morgen waarschijnlijk 40 of 41. We moeten dus steeds later starten en staan in steeds hogere temperaturen op het veld. Volgens mij heeft iedereen hier wel zin in een koufrontje.

afscheid Dynamic DYD

Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat jullie ook al weten dat we hier midden in de ergste hittegolf zitten van de afgelopen honderd jaar! Ongelovelijk? Dat vind ik ook, want je zou denken dat het hier wel warmer wordt dan 42-44 graden Celsius. Maar goed, als zij zeggen dat het een hittegolf is, dan zullen de Australiërs dat wel weten. Het is in ieder geval HEET.













Vanmiddag heb ik weer met Francesco in de Dynamic gevlogen. We zijn naar Yarrawonga gevolgen en met een omweg weer terug. Superleuke vlucht! Ik heb zelf weer alles gevolgen (niet zonder hulp van Francesco, maar toch) en de foto's zijn het werk van Francesco. Yes! Toch weer in een vliegtuig gestuurd!











En verder? Het zwembad heeft weer een comfortabele, bijna koele temperatuur en Hans Christian is net geland van volgens mij een 1000 km FAI-driehoek (dat is een driehoek die aan bepaalde voorwaarden van de Federation Aeronautique Internationale voldoet).
Fer en Jantine hebben ook in de Dynamic gestuurd. Vandaag is de laatste dag dat het nog even kon, want morgen gaat hij de container in om terug vervoerd te worden naar Slowakije. Frank heeft ook nog even met Francesco (oke, andersom) getaxied over het hele vliegveld, hij vond het prachtig.

Morgen en overmorgen wordt het net zo lekker warm als vandaag (en gisteren), dus we sparen onze krachten en de airco draait op volle kracht. En zoals jullie kunnen zien was ik in een foto-bui. Dat gebeurt niet vaak, dus geniet ervan zo lang het duurt.



EDIT:
Ik vergeet met mijn duffe hasses bijna het belangrijkste nieuws van de dag te melden! Na gisteren hebben we vliegveld Garieb Dam (Zuid Afrika) verslagen en staat Corowa op de tweede plaats voor het beste zweefvliegveld op de OLC. We lopen nog zo'n 32.000 punten achter op Bitterwasser (Namibië), die de eerste plaats bezet houdt. De komende week wordt het nog prachtig weer hier in Corowa, dus wie weet...

EDIT2:
Hans Christian heeft zijn 1000 FAI helaas niet gehaald.. Jammer jammer.

the Order of the Koala

Ik had het al gezegd (geschreven): vandaag is Australia Day!

Op Australia Day (ik heb even wat onderzoek gedaan) wordt gevierd dat in 1788 de Eerste Vloot Sydney en dus Australië bereikte, de vlag gewapperd werd en Australië werd opgeëist door Groot Brittannië. Op deze dag wordt aan mensen die wat bijzonders gedaan hebben de 'Order of Australia' uitgereikt, vergelijkbaar met het ridderen in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Iedereen heeft een vrije dag (behalve blijkbaar het personeel van de Safeway, want die is wel open). Verder gaat het net als op onze Koninginnedag vooral om drinken, drinken, drinken en zuipen. Hier natuurlijk niet, want wij zijn aan het vliegen.

Helaas is de Order of Australia aan ons voorbij gegaan, maar in plaats daarvan hebben de dames zweefvliegvrouwen aan Fer, Hans Christian, Jantine en mij the Order of the Koala gespresenteerd voor onze goede werken op het zweefvliegveld! Ik voel me uiteraard zeer vereerd en heb dit ook laten weten toen ik de onderscheiding in ontvangst nam.

Ik presenteer u de Orde van de Koala:

Feestje in Australische stijl

Sorry!

Enige tijd geleden heb ik beloofd zo min mogelijk zweefvlieg-jargon te gebuiken, maar in mijn antwoord naar Frank (H) toe heb ik weer gezondigd! Bij deze zal ik uitleggen wat het zilveren C-brevet inhoudt.
Bij zweefvliegen kun je verschillende sport- of prestatiebrevetten halen. Je moet dan, zoals de naam aangeeft, een prestatie leveren en in sommige gevallen moet je dit ook vastleggen met een logger (een apparaat dat vluchtgegevens zoals je positie, hoogte en snelheid vastlegt). De eerste twee brevetten heb ik al:
- het B-brevet: vijf solovluchten.
- het C-brevet: een solovlucht van minstens een half uur.

Het volgende prestatiebrevet is het D-brevet of zilveren C-brevet. Dit brevet heeft drie onderdelen:
- silver height: duizend meter hoogtewinst op eigen kracht (dus door thermiek)
- silver duration: een solovlucht van minstens vijf uren
- silver distance: een afstand van vijftig kilometer gevlogen in een rechte lijn
Ik heb de silver height nu gevlogen en hoop hier (zoals ik eerder maar minder uitvoerig opgemerkt heb) mijn gehele zilveren C-brevet te kunnen vliegen.

Het volgende brevet is het E-brevet of gouden C-brevet. Deze is voor mij veel te hoog gegrepen, zoals jullie zullen begrijpen als jullie de drie onderdelen zien:
- golden height: 3000 meter hoogtewinst op eigen kracht (dit onderdeel kan ik misschien op een erg goede dag proberen)
- golden duration: een solovlucht van minstens vijf uren
- golden distance: een afstand van 300 kilometer


Verder hebben we hier eindelijk hele grote spinnen! Er zat een mega-wolfspider in Francesco's kantoog gisteren *brrr*.

foto is copyright van Jantine.


Vandaag is Australia Day! Voor zover ik er tot nu toe wat van meegekregen heb is het een beetje zoals de Nederlandse koninginnedag: een excuus voor het houden van een vrijmarkt en feesten en het consumeren van grote hoeveelheden alcohol. Eergsiteren (de feestelijkheden beginnen al ruime tijd van tevoren) was er een openluchtconcert/-feest op het rugbyveld op het vliegveld. Dat duurde tot een uur of drie 's nachts en wij zaten lekker in de herrie. Om het meedreunen op de bas een beetje te verminderen zijn Jantine en ik met martas en alles naar het clubhuis verhuisd, waar de isolatie iets beter is dan in de caravan. We hebben het overleefd, maar niet zo heel best geslapen.
het feest was... raar. Het had een beetje (veel) weg van een jaren zestig/zeventig amerikaans highschool feest, behalve dat de muziek iets moderner was. Bijna alle meisjes liepen óf in westernkleding óf in een rokje/jurkje gemaakt van de Australische vlag. De band was lang niet slecht, gelukkig.
Ik zat een beetje half in een hoekje de boel te observeren, omdat ik toch niet kon slapen. Een keer kwam de beveiliging langs, en een keer de politie, om te vragen of alles wel goed met me ging (en te controleren of ik niet knetterlam was). ik kon de heren verzekeren dat ik niet dronken was, maar hun vermoeden was helemaal niet zo vreemd. ik geloof dat ik met mijn broodnuchtere hoofd een uitzondering was. Op nationale feestdagen (of gewoon op feesten?) lijkt comazuipen hier de norm. Meer dan driekwart van het feestpubliek liep stomdronken op het veld rond of lag stomdronken op het veld omdat ze niet meer overeind konden staan. Gezellig.

Relax...

Ahhh... Lekker een dagje niks moeten!
Vandaag werd er niet gevlogen. Het weer was heel raar: 's middags leek de lucht helemaal bruin door al het stof dat omhoog gezogen was. Voeg daar wind van gemiddeld 30 knopen aan toe en het resultaat is dat er niet gevlogen wordt.

Gisteren was een ander verhaal. De voorspelling was thermiek tot zo'n 2000 meter, maar in plaats daarvan ging het onder en langs de cumuls tot 4000 meter!!! Ongelovelijk. Jantine en ik natuurlijk balen aan het eind van de dag dat we niet in een vliegtuig zaten om onze 3000 meter hoogtewinst te halen! Maar goed, daar is helaas niets aan te doen.
De dag ervoor was het ook al zo. 2500 Meter was voorspeld, maar het ging tot 3500 à 4000 meter! Maar het was (zoals sommigen van jullie wellicht ook op de site van de ASCC gelezen hebben) een vreselijk in de soep gelopen dag. De Corowa Shire had besloten, omdat er eind februari dragraces gehouden worden op een van de landingsbanen, een nieuw stuk asfalt te gaan leggen. Laat de wind nou nét die dag zo staan dat we alleen van die betreffende baan kunnen starten. Dus wij mochten om half elf een uur op de baan. Zij zouden aan de kant zodat wij snel alle zweefvliegers konden launchen en dan gingen ze weer verder. Maar zo ging het niet. Om een uur of één konden we eindelijk de zweefvliegtuigen omhoog helpen, maar toen was het al te laat. het was veertig graden Celsius en de mogelijkheid van lange vluchten was voorbij, want dan hadden we veel vroeger moeten starten. Uiteindelijk hebben een hoop piloten hun vlucht gecancelled en degenen die wel zijn gaan vliegen hebben hun route ingekort. Hartstikke zonde, want het was een duizend-dag geweest.
Wij (de staff) waren na het launchen klaar om opgeveegd te worden, want een dik uur heen en weer lopen (en rennen) in veertig graden is enigszins vermoeiend.

De rustdag van vandaag vond ik dus ook niet vervelend. Ik kon wat dingetjes regelen die ik nog moest doen in het dorp en ik had eindelijk tijd voor de was. Voor zover ik het tot nu toe gehoord heb wordt het morgen niet echt aanzienlijk beter dan vandaag, dus we moeten nog maar zien hoe dat gaat. Voor nu vind ik het wel weer even leuk geweest. Slaap lekker.

is it a bird?

Ja! De LS-4 was vandaag niet in gebruik, dus ik kon vliegen.
Ik heb zogenaamd 'ruim lokaal' gevlogen, wat betekent dat ik redelijk in de buurt van het vliegveld ben gebleven, maar niet gebonden aan de 5 kilometer regel (die houdt in dat een solist niet verder dan vijf kilometer van het vliegveld weg mag vliegen). Ik heb iets meer dan 22 kilometer van het vliegveld gezeten en kan voor de OLC 122 gevlogen kilometers declareren. Ik heb iets meer dan drie uren gevlogen in heerlijke thermiek (en helaas ook wat dalen), met een maximale hoogte van zo'n 6400 voet (bijna 2000 meter).

Ik heb min of meer een rondje om het vliegveld gevlogen, tussen den 15 en 20 kilometer afstand van het veld. Aan het eind van de drie uren was ik wel aan landen toe, want ik had hoofdpijn door een vochttekort en ik zat absoluut niet lekker in die LS-4. Dat laatste kwam ik al na een half uurtje vliegen achter, maar ik liet me er natuurlijk niet door tegenhouden. Volgende keer een kussentje mee om op te zitten, want die parachute is niet zacht genoeg.
Er valt helaas niet zoveel te vertellen over mijn vlucht, behalve dat ik de laagste score heb van de OLC-Australia vandaag. Op http://www.onlinecontest.org/olc-2.0/gliding/flightinfo.html?flightId=-385123350 kun je mijn vlucht bekijken.

Verder was het een redelijk gewone dag. Jantine heeft griep (min of meer) dus die hebben we met zachte dwang binnen laten blijven tijdens het launchen.

Ik ga de foto's die ik gemaakt heb onder het vliegen nog even bewerken voor ik ze online zet, maar dat komt er vandaag niet meer van, want ik ben doodop. Eerst vliegtuigen omhoog helpen en daarna nog een lange vlucht maken is redelijk slopend hier.

*palmface* Vergeet ik bijna te vermelden dat ik mijn 1000 meter hoogtewinst gehaald heb! Bij deze is het genoemd. Ik moet de papiertjes nog even invullen en dan kan ik hem aanvragen.

EDIT:
Frank (H), ik heb dus geprobeerd om foto's naar onder andere flickr en photobucket te uploaden, maar daarvoor is het internet hier te traag :/.

EDIT2:
Oke, Picasa lijkt goed.

*palmface* het kan ook direct van de pc naar blogger.

Come fly with me...

Het launchen was vandaag een absolute puinhoop. We stonden op runway 14, en later op 23, en het leek alsof niemand wist waar hij op welk moment wat moest doen. Het was druk, gestresst en onduidelijk, maar op de een of andere manier hebben we toch in een redelijk tijdsbestek een stuk of vijftien kisten omhoog gekregen.

Na de lunch ben ik met Francesco in de Dynamic (een ultralight vliegtuig dat ook voor het slepen gebruikt wordt) naar Wangaratta gevlogen! Francesco deed de take-off van Corowa, waarna ik heb gevlogen en geland ben op Wangaratta. Oke, ik deed niet alles zelf natuurlijk, ik stuurde en Francesco deed de motor en de flaps. We hebben op Wangaratta (dat ligt trouwens zo'n veertig kilometer van Corowa (hemelsbreed)) even rondgekeken en onze benen gestrekt, waarna we weer instapten. We herhaalden dezelfde formule als tijdens de eerste vlucht: ik stuurde en Francesco deed de motor en flaps. Taxiën is een stuk moeilijker dan het eruit ziet, maar we zijn veilig de lucht in gekomen en ongeveer een kwartier later weer op Corowa geland. Een heel erg leuke vlucht.
Ik had foto's willen maken, maar ik had het veel te druk met vliegen, sorry. Volgende keer dat ik in een zweefvliegtuig zit beter.

Het oog van de storm

Ahh... Vandaag hebben we een lekkere achterover-zit-uitrust-dag. Het weer is niet zo best (maar 26 graden Celsius en dus te koud voor de thermiek om op gang te komen). Het verbaast me dat ik het niet koud heb, want het was gisteren bijna zeventien (echt waar!) graden warmer dan vandaag! Eergsiteren was het 38 graden en gisteren hadden we een max van 42,3! Geloof je het niet? Ik heb bewijs.



Voila. Het was HEET! De thermische omstandigheden waren volgens mij ook niet beklaagbaar, want tien vliegtuigen (waaronder twee tweezitters!) hebben gisteren een afstand van boven de duizend kilometer afgelegd.

's Middags zijn we lekker met zijn allen het zwembad in gedoken en 's avonds weer, want het was flink warm. Berry liet ons nog even schrikken toen hij 's avonds kwam landen, hij landde November (zijn vliegtuig) helemaal aan de andere kant van de baan. Wat bleek nou: hij had volgens zijn LX (een navigatie-instrument) 999 kilometer gevlogen en had dus nog een kilometer nodig! Gelukkig is de landingsbaan 2,5 kilomter lang, dus hij zette zijn kist gewoon helemaal aan de andere kant van het veld en behaalde zo die laatste benodigde kilometer.

Ik heb al vernomen dat de temperatuur zondag waarschijnlijk alweer boven de veertig graden komt, dus we kunnen niet lang van de relatieve koelte genieten. Je kunt niet alles hebben. Vandaag nog maar even genieten van de rust.

sunburn = ouch

De volgende keer dat ik een goed idee heb moeten ze me maar aan een boom (windzak-paal?) vastbinden en het uit me slaan, want die goede ideeën van mij blijken niet zo geweldig.
Bij wijze van experiment heb ik eergisteren het launchen gedaan in een hemdje. Dat was dus niet zo heel snugger. Ik had dat van tevoren natuurlijk ook kunnen bedenken, maar ik besloot in plaats van in mijn verstand, in mijn zonnebrand vertrouwen te hebben.

Slecht idee.

Ik was 's avonds redelijk rood rond mijn nek en schouders (vooral mijn bovenrug) en de volgende ochtend nog roder. Ik kan niet staan, niet zitten, niet liggen (en geen donkere kleding dragen, want daar brand de zon doorheen) en niet warm douchen. Maar nu komt fase twee: allergie. Want ik ben natuurlijk niet alleen verbrand, nee, ik heb ook nog een allergische reactie waar ik me de komende dagen mee kan vermaken. Oh joy. Dus ik verga van de jeuk maar kan niet krabben want én dat doet pijn én daar wordt de jeuk een factor tien erger van.
Dus, zoals ik zei, volgende keer dat ik een goed idee heb moeten ze me maar vastbinden en het uit me slaan, dat is veiliger.

In other news:
Omdat het al een tijdje weer droog is (oke, we hebben vannacht iets van een thunderstorm gehad hoorde ik vanochtend, maar die zette niet echt zoden aan de dijk) was er afgelopen paar dagen een zogeheten 'total fire ban'. Dit wil zeggen dat alles wat in de buurt komt van open vuur verboden is, waaronder het retrieven van zweefkisten uit een weiland door een motorvliegtuig. De piloten zonder hulpmotor hebben bij ons de grootste kans om eens te moeten buitenlanden, dus voor hen was het volgens mij flink zweten als ze eens laag kwamen. Gelukkig is er niemand buitengeland, want dat was nog een redelijk probleem geweest.

De afgelopen dagen waren heel aparte vliegdagen. Gisteren is er maar één iemand overland gegaan, de meeste vliegers bleven aan de grond, maar hij die overland ging heeft wel meer dan 600 km gevlogen. Dus waar was de rest?
Vandaag zijn drie vliegtuigen overland geweest en de rest vloog weer niet.
Ik vind dit niet zo heel erg, want wij, de staff, konden lekker rustig aan doen. Ik heb van de extra tijd gebruik gemaakt door het handboek van de LS-4 eens uitgebreid te bestuderen en een begin te maken met de LX5000 (het navigatie-instrument dat in deze LS-4 zit).

ze vliegt alweer!

Ik stap net uit een vliegtuig.

Uit watvoor vliegtuig?

Uit een extra-300!!!!

Ik heb een uurtje geleden een supervette vlucht gemaakt met Stanislav Bajzik in de extra-300! We hebben tien minuten gevlogen, en in die tien minuten heb ik de aarde en de lucht in allerlei verschillende posities gezien en vanalles en nog wat aan G's ervaren. Ik ben nogsteeds bezig om alle adrenaline kwijt te raken.
Ik ben een deel van wat we gedaan hebben, vooral de volgorde, alweer kwijt, maar ik ga voor jullie proberen om de vlucht weer voor de geest te halen.

Ik werd eerst flink ingesnoerd met een parachute en een ingewikkelde set riemen die zó strak kwamen te zitten dat ik niet meer kon bewegen. Het viel me mee (serieus) dat ik nog redelijk normaal kon ademen, zo strak zat de riem om mijn buik. Maar het zat op zich wel lekker, dus je hoort mij niet klagen. Later bleken die strakke riemen ook absoluut geen overbodige luxe. Ik kreeg ook een soort mutsje op met een headset, zodat ik met Stanislav kon communniceren. Dat was handig, want hij vroeg me een paar keer of het nog wel goed met me ging, waarna hij (als ik bevestigend antwoordde) nog wat ruiger ging vliegen.

Na take-off maakten we een scherpe, klimmende bocht naar rechts, die opgevolgd werd door een klimmende bocht over links en weer eentje over rechts. We maakten twee loopings direct achter elkaar, de tweede eindigde in een stukje rugvlucht waar we met een rol om de langsas weer uit kwamen. Vervolgens trok Stanislav het vliegtuig weer op, we maakten in een verticale vlucht een rol om de langsas, waarna we over een vleugel (ik weet niet meer welke) naar beneden gingen.
Hierna wordt de volgorde een beetje wazig. We hebben nog wat loopings gemaakt, een paar stukken verticale vlucht met daarin meerdere rollen achter elkaar om de langsas en ook een paar rugvlucht stukjes. Een paar keer was ik niet helemaal zeker of we nou een verticale vlucht of een rugvlucht aan het maken waren. We vlogen ook een aantal keer een tijdje verticaal naar beneden, waarna Stanislav plotseling hard optrok en we weer verticaal omhoog gingen of een looping maakten.

Het was supervet!!!!!!!!!!
Ik ben nogsteeds mentaal aan het stuiteren, en het is inmiddels bijna anderhalf uur verder, dus jullie weten ongeveer hoe geweldig mijn vlucht was!


EDIT:
Yes! Ik heb eindelijk een foto-upload website gevonden die doet wat hij moet doen! Enjoy de foto's!
Sorry voor alle troep die erbij zit als je op de thumbnails klikt, maar dit was tenminste een snelle image uploader.


voorbereiden.


we gaan.


taxi into the sunset


ik heb het overleefd!

ze vliegt!

Ja! Lisanne is solo!!
Mijn eerste Australische solovlucht is een feit!

Vanochtend vroeg heb ik meteen C1 (de LS-4) bij de runway gezet, zodat ik snel kon vliegen. Direct na de briefing gingen Jantine, Hans Christian en ik naar de baan, zodat ik kon vliegen. We zetten snel de kist op de baan, parachute om, zitten gaan, instrumenten aan, riemen vast, radiocheck en wegwezen.
De lucht was nog heel stabiel, dus de start was een appeltje-eitje kwestie. Op ongeveer 2100 voet (dat is zo'n 600 meter) bedankte ik Hans Christian en ging ik op eigen kracht vliegen. Die eigen kracht, in de vorm van thermiek, bleek helaas niet aanwezig, dus na tien minuten was mijn vlucht weer voorbij. Ik vergiste me in de voeten (er gaan drie voeten in een meter) en dus in de hoogte die ik nog te gaan had voor ik op 1000 voet op circuit was. Ik vloog een beetje creatief en knoopte uiteindelijk op 800 voet en op eenderde van het rugwindbeen aan. Verder ging alles netjes en goed, ook de landing, dus ik mag niet klagen dacht ik zo.
Ik heb de hele vlucht niet echt door gehad hoe hard ik vloog, want de snelheidsmeter is in knopen. Ik snap niet zoveel wan knopen. Gelukkig staat ook op deze snelheidsmeter aangegeven wat de goede snelheden zijn, wat te snel is en wat gevaarlijk snel is, plus de optimale circuitsnelheid. Dat hielp, en natuurlijk het feit dat ik vaker in een LS-4 gevlogen heb.
Het vloog heerlijk :D. Eindelijk weer eens in mijn eentje boven.

Jantine heeft gisteren natuurlijk al op de LS-4 gevlogen, en ook nog gethermiekt (want toen was het al wel thermisch). Dus we hebben het voor elkaar! Op naar de 5-uurs, de 1000 meter hoogewinst, misschien de 50 kilometer out and return en misschien ook nog wel de 3000 meter hoogtewinst!

ja? nee? ja? nee? ja? nee, toch niet.

Het was vanochtend bijna zo ver...

en toen ging het toch niet door. De LS-4 is nogsteeds Lisanne-loos.
Mijn checkvlucht gisteren met Francesco ging lekker, dus was besloten dat ik vandaag, na nog een checkje 's ochtends, wel even met de LS-4 de lucht in mocht. Helaas, helaas... eenmaal in de lucht vanochtend ging ik tegen beter weten in thermieken. Dit verlengde mijn vlucht zodanig dat de heren (en dames) vliegers klaar gingen staan op de landingsbaan nog voor ik beneden was. Met vol kleppen was ik redelijk snel beneden, zodat ik kon helpen met het launchen. Er was dus ook geen tijd meer om een startje in de LS-4 te maken, want die is verhuurd.
Morgen weer proberen.

Verder gaat alles hier zijn gangetje. Piloten komen en gaan, maar hun zweefvliegtuigen blijven hier staan...
Een paar dagen terug is er hier erg leuk speelgoed aangekomen: een extra 300! Die is elke ochtend aerobatics training aan het doen, wat helemaal niet vervelend is om naar te kijken.

Het was van de week een beetje koel weer, maar we hebben vandaag weer dik 32 graden Celcius. Dinsdag wordt het 37, en daar kijk ik niet naar uit. Het was nu al bloedheet op het veld en de uitdrogingsfactor was hoog, dus het vooruitzicht van nog heter weer is niet fijn, maar we slepen ons er wel doorheen. En we nemen waterpistolen mee naar de startplaats :D.

Brrrr

Ha! vanochtend zijn we nog even om tien uur lokale tijd en dus twaalf uur 's nachts nederlandse tijd het zwembad in gesprongen: de nieuwjaarsduik is een feit.

zie voor foto's:
http://runway24.nl/weblog/?p=526